Служылыя людзі Аскола, млын у Сарокіне і вёска аднадворцаў Анпілавых каля сяла Бор.
Анпілаўка: спачатку сем'і, потым паселішча
Анпілаўка і сёння — жывое сяло пад Старым Оскалам, у Белгародскай вобласці: паводле перапісу 2010 года там жылі 232 чалавекі. Назву яму далі аднадворцы Анпілавы. Але самі Анпілавы жылі ў гэтых мясцінах амаль за паўтара стагоддзя да з'яўлення вёскі — яшчэ служылымі людзьмі оскальскай крэпасці.
Служылыя людзі Оскала
Оскал паставілі ў 1593 годзе — адной з крэпасцей, якімі Масква закрывала паўднёвую мяжу ад крымскіх набегаў. Яго гарнізон — конныя дзеці баярскія і казакі, пешыя стральцы — атрымліваў зямлю вакол горада і карміўся з яе паміж паходамі.
Праз паўстагоддзя мяжа сышла далей у стэп, і ніжэй па рацэ пабудавалі новую крэпасць — Цароў-Аляксееў, будучы Новы Оскал; ранейшы горад з таго часу стаў Старым Оскалам. Новую крэпасць засялялі людзьмі са старых гарадоў. У 1647/48 годзе туды «на вечное житьё» («на вечнае жыхарства») перавялі з сям'ёй палкавога казака Данілу Леанцьевіча Анпілава і адвялі яму двор, агарод і ворыва. Гэта першы оскальскі Анпілаў, якога відаць у дакументах.
Анпілаўка вырасла побач з сялом Бор, за некалькі кіламетраў ад Старога Оскала.
Бацька і сын у служылых кнігах
Гарнізон рэгулярна перапісвалі, і па гэтых спісах відаць, як у службу ўваходзіла новае пакаленне. У сметнай кнізе 1668 года значыцца адстаўны сын баярскі Герасім Анпілаў з кароткай прыпіскай: «у него сын Стенка» («у яго сын Сцёпка»). У 1675 годзе сын запісаны ўжо поўным імем — Сцяпан Герасімаў сын Анпілаў, а ў 1685-м служыць дзідаўшчыком (капейшчыкам) — у конным палку новага ладу.
На мяжы XVII–XVIII стагоддзяў Анпілавы — гэта ўжо некалькі служылых двароў у сёлах пад Оскалам, у Горняй і Сарокіне. Яны неслі капейную і гарадавую службу і трымалі памесную зямлю.
Аднадворцы з млынам
Пры Пятры I оскальскіх служылых людзей, як і курскіх, запісалі ў аднадворцы: служба па старым парадку скончылася, а зямля засталася за сем'ямі. У 1719 годзе браты Дзяніс і Іван Анпілавы з Сарокіна трымалі на дваіх млын на Оскале — два свірны і чатыры жорны.
Вёска каля Бора
У другой чвэрці XVIII стагоддзя частка Анпілавых перабралася з Сарокіна да суседняга сяла Бор. Побач з іх дварамі і вырасла асобная вёска. У 1780-х гадах землямеры запісалі яе як «деревню с хутором Анпиловы» («вёску з хутарам Анпілавы»): дзесяць двароў ва ўладанні аднадворцаў Анпілавых. У рэвізіі 1811 года сярод жыхароў Анпілавай названы 64-гадовы Іван Іванавіч Анпілаў.
З кожным пакаленнем зямлі ў аднадворчых сем'яў станавілася менш, і ў XIX стагоддзі многія з іх пайшлі на новыя землі — туды вядзе наступны раздзел.
Для даследчыкаўКрыніцы, агаворкі і адкрытыя пытанні гэтага раздзела
Анпілаўка сёння. Сяло Старааскольскай гарадской акругі Белгародскай вобласці; 232 жыхары паводле перапісу 2010 года (даведка).
Даніла Анпілаў. У апублікаваных фрагментах арыгіналаў 1647/48 года ён названы палкавым казаком, «сведённым с Оскола» («пераведзеным з Оскала»); яму адвялі 10 чэцей ворыва, з ім названы два сыны з аднолькавым імем Кандрашка. Сувязь гэтай сям'і з астатнімі оскальскімі Анпілавымі не ўстаноўлена. S-ANPILOV-NEW-OSKOL-YABLONOV
Герасім і Сцяпан. Сметная кніга 1668 года (РГАДА — Расійскі дзяржаўны архіў старажытных актаў, ф. 210, воп. 6д, спр. 17), разборная кніга 1675 года і агледны спіс 1685 года. Сувязь трох запісаў трымаецца на супадзенні імя, імя па бацьку і служылага горада. S-ANPILOV-OSKOL-SERVICE
Іншыя оскальскія Анпілавы. У тых жа спісах сустракаюцца Іван, Іеў і Рыгор Міхайлавічы Анпілавы; агульнае імя па бацьку дазваляе меркаваць, што яны браты, але прамой формулы сваяцтва няма. Да 1697 года некалькі двароў запісаны ў суседнім сяле Горняй. Перапіс 1718 года называе сыноў Іева — Ларыёна і Анісіма; рэвізія 1762 года працягвае двор Анісіма яго сынам Радзівонам.
Лінія Герасіма
- 1-е пакаленнеГерасім Анпілаўзапісаны ў 1668 годзе
- 2-е пакаленнеСцяпан Герасімаўкапейшчык
Лінія Іева Міхайлава
- 1-е пакаленнеМіхаілназваны ў імёнах па бацьку сыноў
- 2-е пакаленнеІеў Міхайлаўкапейшчык
- 3-е пакаленнеЛарыён Іеўлеўкапейная службаАнісім Іеўлеўкапейная служба
Лінія Рыгора Міхайлава
- 1-е пакаленнеМіхаілназваны ў імені па бацьку сына
- 2-е пакаленнеРыгор Міхайлаўслужылы двор
Ад Сарокіна да Бора. Млын 1719 года — паводле перапісной кнігі. Пераход часткі сарокінскіх Анпілавых да Бора паміж першай і другой рэвізіямі — даследчая рэканструкцыя паслядоўнасці двароў; у перапісе 1723 года асобнай Анпілаўкі яшчэ няма. «Деревня с хутором Анпиловы» — паводле эканамічных заўваг да Генеральнага межавання 1780-х гадоў (РГИА — Расійскі дзяржаўны гістарычны архіў, ф. 1350, воп. 312, спр. 84, арк. 95–95 адв.): 9 двароў у вёсцы і 1 на хутары, 24 рэвізскія душы. Рэвізія 1811 года называе «вновь начинающую деревню Анпилову» («нанова заснаваную вёску Анпілаву»); прывязка гэтага фрагмента да паселішча каля Бора належыць даследчыку, архіўны шыфр у публікацыі не паказаны. Апорныя запісы сабраны ў разборы рэвізій. S-ANPILOVKA-REVISIONS
Хто заснаваў Анпілаўку. Краязнаўчая версія звязвае заснаванне з Анофрыем Карпавічам Анпілавым і 1723 годам, але першасны акт не знойдзены, а правераны лівенскі кандыдат аказаўся Анофрыем Карпавічам Анціпавым — гэта іншае прозвішча. Іван Іванавіч названы ў казцы 1811 года разам з новай вёскай, але гэтая формула не робіць яго адзіным заснавальнікам. S-ANPILOVKA-1723 S-ANPILOV-ANOFRY