← Усе запісы
Научная публикация · PUB-PKMG-1540-TVER-P111-ONFILOGOVO

Онфілог

Пісцовы запіс1539/1540 год (7048)вёска Онфілогава пры сяле Нікольскае Свечына

Даслоўная расшыфроўка

За Стефанидою за Ивановою женою Юрлова с. Николское Свѣчино, а въ немъ церковь Никола чюдотворецъ: дв. боярской, во дв. попъ, а людей еѣ 2 дв., дв. пустъ; пашни въ полѣ 64 четьи, сѣна 100 коп. Къ тому жъ селу деревни: дер. Онфилогово: 4 дв.; пашни въ полѣ 30 четьи, сѣна 30 коп. Дер. Садыково: во дв. люди еѣ (2 челов.), а крестьянъ 1 дв.; пашни въ полѣ 21 четьи, сѣна 30 коп. Дер. Ишково: 2 дв.; пашни въ полѣ 23 четьи, сѣна 20 коп. Дер. Острогино: 1 дв.; пашни въ полѣ 19 четьи, сѣна 20 коп. Дер. Воронино: 3 дв.; пашни въ полѣ 31 четьи, сѣна 50 коп. Дер. Попово: 2 дв.; пашни въ одномъ полѣ 18 четьи, сѣна 10 коп., лѣсу пашенного заросли у села и у деревень во всѣхъ трехъ полѣхъ на 48 четьи. И всего село да 6 дер., а дворовъ въ нихъ 18, а людей 19 челов., дв. пустъ; пашни въ одномъ полѣ 206 четьи, а въ дву полѣхъ потому жъ, сѣна 260 коп., лѣсу пашенного во всѣхъ 3-хъ полѣхъ на 48 четьи.

Імёны, біяграфіі і сэнс

Імёны: 45 · тлумачэнняў: 368

Тут разабрана не толькі чытанне імёнаў. Для кожнага чалавека паказаны яго роля, варыянты напісання, сваяцкія і ўладальніцкія сувязі, храналогія, геаграфія, сіла доказу і дакладная мяжа паміж фактам і гіпотэзай.

Разгорнуты адказ

Імя, чалавек і сэнс назвы — па слаях доказу

Тут кароткая выснова аддзелена ад тлумачэння. Кожны блок паказвае не толькі магчымае тлумачэнне, але і дакументальную падставу, канкурэнтную версію і мяжу, за якой пачыналася б недаказаная біяграфія.

  1. 01 · Імя, якое сапраўды схавана ў назве
    Онфілог — не ўмоўная метка, а асабістае мужчынскае імя

    Форма Онфілогава граматычна азначае «Онфилогово селение» [«Онфілогава паселішча»] — месца, звязанае з чалавекам на імя Онфілог. Аснова імя захавалася амаль без скарачэння, таму імя аднаўляецца ўпэўнена. Не аднаўляюцца аўтаматычна яго імя па бацьку, род і становішча: адзін і той жа тып назвы мог узнікнуць ад двара селяніна-першапасяленца, ад старасты або ад больш ранняга землеўладальніка.

  2. 02 · Як імя магло гучаць у царкве і ў побыце
    Верагоднае хрышчэнае імя — Амфілохій; дакументальная бытавая форма — Онфілог

    Рэдкае грэчаскае імя прыстасоўвалася да рускай мовы і запісвалася як Амфілох, Амфіл, Амфілог, Анфілог, Анпілог, Онфілог і Анфілоф. Гэтыя формы ўтвараюць кола абавязковага пошуку, але не заўсёды абазначаюць адно і тое ж кананічнае імя: анамасты папярэджваюць пра змешванне вытворных ад Амфілохія, Амфіла, Ампелія і Амплія. Таму картка не падмяняе засведчанага Онфілога больш кніжным Амфілохіем.

  3. 03 · Кім ён быў
    Сялянская версія найбольш наглядная, але ўладальніцкая застаецца раўнапраўнай

    Чатыры двары 1539/1540 года паказваюць ужо сфарміраваную вёску. Яна магла вырасці вакол больш ранняга Онфілогава двара або пачынка; разанскі селянін Анфілог патрэбнай эпохі даказвае жыццяздольнасць такога сцэнарыя. Але вядомы і памешчык Анпілог, а прыналежная форма -ово аднолькава падыходзіць да ўладання служылага чалавека. Без ранняй граматы выбіраць саслоўе па адной граматыцы нельга.

  4. 04 · Лепшы знойдзены персанальны след
    Тонкой Онфілогаў выводзіць да рэальнага старэйшага Онфілога папярэдняга пакалення

    У 1536/1537 годзе Тонкой ужо меў уласны неворны двор у манастырскім Прылуку Угліцкага павета. Яго другое найменне, найверагодней, азначае «сын або чалавек Онфілога», таму за радком стаіць яшчэ адзін, старэйшы мужчына патрэбнага часу. Супадаюць рэдкая аснова імя і пакаленне; пакуль не супала геаграфія ўладання. Да знаходкі пераходнага акта гэта наймацнейшы кандыдат, а не ўстаноўлены заснавальнік цвярской вёскі.

  5. 05 · Навошта патрэбна другая назва
    Белаглазава можа захоўваць памяць пра іншага чалавека — або мянушку таго ж Онфілога

    Пасля 1634/1635 года крыніца называе месца «Анфилогово, Белоглазово тож» [«Анфілогава, яно ж Белаглазава»]. Белаглаз — рэальная свецкая мянушка эпохі, а Белаглазава ўладкавана па той жа прыналежнай мадэлі. Магчыма, новая назва з'явілася ад пазнейшага жыхара або трымальніка Белаглаза; магчыма, Онфілог і Белаглаз былі імем і мянушкай аднаго чалавека. Формула «тож» даказвае адзінства месца, але не тоеснасць двух эпонімаў.

  6. 06 · Мяжа доказу
    Заснавальнік па імені адноўлены; яго біяграфічная асоба яшчэ не атаясамлена

    Для канчатковага адказу патрэбны не яшчэ адзін аднапрозвішчны радок, а звязвальны дакумент: Онфілог пры Нікольскім Свечыне, перадача яго двара або зямлі Юрлавым, суседства з Вораніным і Садыкавым альбо формула «жил здесь Онфилог» [«жыў тут Онфілог»]. Пакуль даказаны імя, прыблізнае пакаленне і механізм назвы; кандыдаты ранжыраваны, але ніводнаму не прыпісана чужая біяграфія.

Хто ёсць хто — без змешвання ўладальнікаў, кандыдатаў і аналогій

Галоўныя імёны, іх склад і значэнне для пошуку

Статус пад імем паказвае сілу высновы. «Кандыдат» азначае кірунак пошуку, а не ўстаноўленага заснавальніка; «паралель» тлумачыць эпоху і спосаб наймення, але не пераносіць чужога чалавека ў Цвярскі павет.

  1. ЭпонімОнфілогадноўлены з высокай упэўненасцю

    Менавіта яго імя захавала назва Онфілогава: Онфилог- + прыналежнае -ов- + канчатак -о, гэта значыць «паселішча, месца або двор Онфілога». Гэта бытавая стараруская форма; найверагоднейшае хрышчэнае імя — Амфілохій, але змешванне форм Амфіл, Амфілох, Анфілог, Анпілог і Онфілог не дазваляе паставіць паміж імі безумоўны знак роўнасці. Ён жыў раней за вопіс 1539/1540 года, верагодна ў XV — пачатку XVI стагоддзя. Найбольш верагодны першапасяленец або гаспадар двара, але крыніца не паведамляе ні імя па бацьку, ні саслоўя, ні занятку.

    Форма імя
    Онфілог — адноўленая з тапоніма бытавая форма; у дакументах трэба правяраць таксама Анфілог, Анпілог, Амфілог, Анфілоф і блізкія напісанні.
    Літаральны сэнс
    Онфилог-ов-о — «месца, двор або паселішча Онфілога». Суфікс -ов- выражае прыналежнасць чалавеку, а не якасць мясцовасці.
    Час і роля
    Назва месца ўжо запісана ў 1539/1540 годзе, значыць эпонім жыў раней — найверагодней у XV або на самым пачатку XVI стагоддзя. Гэта мог быць селянін-першапасяленец, уладальнік двара або больш ранні землеўладальнік.
    Мяжа ведаў
    Мы ўпэўнена аднаўляем асабістае імя, але пакуль не ведаем імя па бацьку, сям'і, саслоўя і не можам атаясаміць яго ні з адным знойдзеным чалавекам.
  2. Сэнс другой назвыБелаглаз — другі эпонім або мянушка Онфілогадзве версіі, тоеснасць не даказана

    Формула XVII стагоддзя «Анфилогово, Белоглазово тож» [«Анфілогава, яно ж Белаглазава»] азначае, што ў аднаго месца было дзве назвы. Белаглазава разбіраецца як «месца Белаглаза»; мянушка Белаглаз сапраўды існавала ў патрэбную эпоху. Магчымыя два сцэнарыі: новая назва ўзнікла пазней ад іншага чалавека альбо Онфілог насіў свецкую мянушку Белаглаз. Дакладнага чалавека «Онфілога Белаглаза» пакуль не знойдзена, а слова «тож» само па сабе не выбірае паміж версіямі.

    Форма
    Белаглаз — свецкая мянушка; Белаглазава — прыналежная назва таго ж тыпу, што і Онфілогава.
    Крыніца
    Пасля 1634/1635 года месца запісана як «пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [«пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава»]. Слова «тож» злучае дзве назвы аднаго аб'екта.
    Дзве версіі
    Альбо назва змянілася пасля новага жыхара Белаглаза, альбо адзін чалавек меў хрышчэнае/бытавое імя Онфілог і мянушку Белаглаз.
    Што вырашыць пытанне
    Патрэбны радок з двухчасткавым найменнем чалавека або прамежкавыя перапісы, якія паказваюць, калі ўпершыню з'явілася назва Белаглазава.
  3. Не заснавальнікіСтэфаніда і Іван Юрлаўуладальніцкая сувязь даказана

    Стэфаніда трымала Нікольскае Свечына і Онфілогава ў 1539/1540 і 1551–1554 гадах; Іван названы праз формулу «Иванова жена Юрлова» [«жонка Івана Юрлава»]. Яны адносяцца да пазнейшай гісторыі ўладання, а назва вёскі ўжо існавала. Пры паўторным дазоры Стэфаніда «писма не давала» [«пісьма не давала»]: падстава права засталася неправеранай. Граматы маглі ўтрымліваць ранейшы ўладальніцкі ланцужок; адзін з магчымых, але не даказаных сцэнарыяў іх страты — вялікі цвярскі пажар 1537 года, які знішчыў прыватныя акты ў саборным сховішчы.

    Як названы
    Стэфаніда — асабістае імя ўладальніцы; «Иванова жена Юрлова» азначае жонку Івана з роду Юрлавых, а не жанчыну з прозвішчам Іванова.
    Даты
    Уладанне пацверджана двума апісаннямі: 1539/1540 і 1551–1554 гады. У другім пісцы адзначылі адсутнасць прад'яўленых грамат.
    Чаму важныя
    Не даўшы імя вёсцы, мужа і жонка маглі ўспадкаваць разам з маёнткам больш старыя акты, дзе была запісана перадача ад ранейшага ўладальніка або заснавальніка.
    Што не даказана
    Не ўстаноўлена, хто менавіта быў Іванам Юрлавым; вядучая версія пра Івана Цімафеевіча Юрлава-Плешчэева застаецца гіпотэзай.
  4. Сэнс назвы СвечынаАндрэй Свеча і род Свечыныхцвярская лінія рэальная, сувязь з сялом не даказана

    Радаслоўная лінія выводзіць Свечыных ад цвярскога баярына Андрэя Канстанцінавіча па мянушцы Свеча, які жыў у XV стагоддзі. Яго нашчадкі Мацвей Фёдаравіч і Пётр Мацвеевіч дакументаваны як наваторжскія і цвярскія служылыя людзі XVI стагоддзя. Таму Свечына магло азначаць «паселішча Свечы або Свечына» і захоўваць імя ранейшага ўладальніка цэнтра. Але ніводная знойдзеная грамата пакуль не злучае Свечыных з Нікольскім Свечыным, таму гэта новы адрас пошуку, а не ўстаноўленая радаслоўная маёнтка.

    Імянны ланцужок
    Свеча — асабістая мянушка Андрэя Канстанцінавіча; Свечын — радавое найменне нашчадка; Свечына — магчымая назва ўладання гэтага чалавека або роду.
    Пакаленні
    Андрэй Свеча адносіцца да XV стагоддзя; Мацвей Фёдаравіч і Пётр Мацвеевіч Свечыны — да XVI стагоддзя і цвярскога служылага асяроддзя.
    Чаму гэта важна
    Нікольскае Свечына было цэнтрам комплексу, у які ўваходзіла Онфілогава. Гісторыя імя цэнтра можа вывесці да страчаных грамат усяго ўладання.
    Мяжа
    Сугучнасці і мясцовай службы роду недастаткова: пакуль няма акта, дзе Свечын валодае менавіта Нікольскім Свечыным.
  5. КандыдатСтарэйшы Онфілог, ад якога названы Тонкойнаймацнейшы кандыдат, тоеснасць не даказана

    У 1536/1537 годзе ў сяле Прылук запісаны манастырскі селянін Тонкой Онфілогаў. Такая форма звычайна азначае сына або чалавека Онфілога і выводзіць нас да рэальнага Онфілога папярэдняга пакалення. Супадаюць рэдкае імя і час; не хапае дакумента, які звязвае гэтую сям'ю з Нікольскім Свечыным.

    Як чытаецца
    Тонкой — асабістае імя або мянушка; Онфілогаў — патранімічнае найменне, найверагодней «сын/нашчадак Онфілога».
    Дата і месца
    1536/1537 год, манастырскае сяло Прылук на Волзе ў Угліцкім павеце — усяго за некалькі гадоў да першага запісу цвярскога Онфілогава.
    Сіла супадзення
    Рэдкая дакладная аснова імя і правільнае пакаленне робяць неназванага бацьку Тонкага наймацнейшым знойдзеным персанальным кандыдатам.
    Слабае месца
    Паміж Прылукам і Нікольскім Свечыным пакуль няма зямельнага, сваяцкага або міграцыйнага дакумента; адно імя не даказвае тоеснасць.
  6. ПаралельАнфілоф Селіванаўрэальны чалавек патрэбнага пакалення

    Каля 1495–1497 гадоў ён асабіста названы сярод прысутных на зямельным судзе яраслаўскага цівуна. Гэта самы ранні знойдзены прамы носьбіт блізкай формы імя. Але Яраслаўскі павет і адсутнасць сувязі з Цвер'ю не дазваляюць назваць яго нашым Онфілогам.

    Форма
    Анфілоф — дакументальная размоўная форма таго ж шырокага імяннага гнязда, але не аўтаматычны арфаграфічны дубль Онфілога.
    Дата і асяроддзе
    Каля 1495–1497 гадоў, Яраслаўскі павет; прысутнічаў пры зямельным судзе цівуна.
    Што даказвае
    Такое імя рэальна насіў дарослы чалавек менавіта ў пакаленні, якое магло даць назву вёсцы да 1539 года.
    Чаму не заснавальнік
    Няма цвярской геаграфіі, Нікольскага Свечына, Юрлавых або пераходу зямлі; гэта храналагічная і імянная паралель.
  7. Кашынскі следАнфілоф — бацька Пешка Лодыгінановы рэгіянальны кандыдат, тоеснасць не даказана

    Каля 1499–1505 гадоў кашынская купчая называе «Пешка Анфилофова сына Лодыгина» [«Пешка, Анфілофава сына, Лодыгіна»] — паслуха, які ўласнаручна прыклаў руку. Пазней Пешок сам пісаў зямельную купчую і зноў выступаў паслухам у 1515/1516 годзе. Яго патронім засведчвае рэальнага Анфілофа папярэдняга пакалення ўнутры цвярскога гісторыка-геаграфічнага свету. Але Кашынскі павет не з'яўляецца Цвярскім, а акта пра пераход гэтага чалавека да Нікольскага Свечына пакуль няма.

    Поўная формула
    Пешок — асабістае імя або мянушка; Анфілофаў сын — прамое ўказанне на бацьку Анфілофа; Лодыгін — радавое найменне.
    Час
    Пешок дзейнічаў прыкладна з 1499–1505 да 1515/1516 года. Яго бацька адносіцца да XV стагоддзя — пакалення, у якім мог узнікнуць тапонім Онфілогава.
    Геаграфія
    Вёска Краснікава, Жабенскі стан Кашынскага павета. Гэта Цвярская зямля ў шырокім гістарычным сэнсе, але прыкладна іншы павет і іншы ўладальніцкі комплекс.
    Сіла следу
    Тры дзеянні Пешка выключаюць выпадковую OCR-памылку; патронім надзейна даказвае Анфілофа. Не даказаны пераезд, валоданне Онфілогавам і сувязь з Юрлавымі.
  8. Разанскі следАнфілог — бацька Анціпы Феадоцьеўскагаранняя служылая паралель, не цвярскі кандыдат

    Раз'езная грамата 1483–1503 гадоў называе Анціпу Анфілогава сына Феадоцьеўскага першым сярод чатырох мужоў разанскага князя Фёдара Васільевіча пры ўстанаўленні мяжы борцевых зямель Пятровічаў і Ярустава. Гэтыя паселішчы захаваліся, а суседняе Федоцьева ляжыць прыкладна ў дзевяці кіламетрах ад абодвух. Таму «Феодотьевской» з высокай верагоднасцю азначае чалавека з Феадоцьева і ўпершыню лакалізуе сям'ю Анфілога ў канкрэтным сярэднеокскім вузле. Сувязь з Цвер'ю або пазнейшым Арлом пакуль не даказана.

    Разбор імя
    Анціпа — асабістае імя; Анфілогаў сын — прамы патронім ад бацькі Анфілога; Феадоцьеўскі, найверагодней, тэрытарыяльнае найменне ад суседняга з мяжой Федоцьева.
    Дакладная геаграфія
    Паміж сучаснымі цэнтрамі Пятровічаў і Ярустава каля 5 км; Федоцьева знаходзіцца ў 9,29 км ад Пятровічаў і 8,80 км ад Ярустава. Дакладная лінія мяжы XV стагоддзя не адноўлена.
    Дата і роля
    1483–1503 гады; першы сярод чатырох княжацкіх мужоў пры раз'ездзе зямель княжацкіх бортнікаў Пятровічаў і манастырскіх бортнікаў Ярустава.
    Што даказвае
    Імя Анфілог бытавала ўжо ў XV стагоддзі і сустракалася ў сям'і чалавека княжацкага служылага асяроддзя, а не толькі сярод сялян.
    Чаму не заснавальнік
    Няма Цвярскога павета, Нікольскага Свечына, Юрлавых або ланцужка перадачы зямлі; супалі толькі імя і пакаленне.
  9. Разанскі служылы следАнціпа Анфілогаў сын Феадоцьеўскіпрама названы сын Анфілога XV стагоддзя

    Анціпа — не варыянт імя Анфілог, а самастойны чалавек: дарослы ўдзельнік межавога раз'езду і чалавек разанскага князя. Яго формула асабліва каштоўная таму, што захоўвае адразу два пакаленні: самога Анціпу і яго бацьку Анфілога. Так дакумент паказвае, як рэдкае асабістае імя ператваралася ў жывы патронім «Анфилогов сын» [«Анфілогаў сын»] яшчэ да першага запісу Онфілогава.

    Хто названы
    Анціпа — асабістае імя ўдзельніка; Анфілогаў сын — імя па бацьку ад бацькі Анфілога; Феадоцьеўскі з высокай верагоднасцю ўказвае на суседняе з мяжой сяло Федоцьева.
    Роля
    Паміж 1483 і 1503 гадамі пастаўлены першым сярод чатырох мужоў князя Фёдара Васільевіча Разанскага пры афіцыйным раз'ездзе борцевых зямель.
    Генеалагічны сэнс
    Патронім надзейна даказвае асобнага бацьку на імя Анфілог, які належаў да больш ранняга пакалення XV стагоддзя; для бацькі таксама створаны самастойны профіль.
    Мікрарэгіён
    Пятровічы, Ярустава і Федоцьева ўтвараюць кампактны сярэднеокскі вузел. Гэта адрас для праверкі пісцовых кніг Старарэзанскага стана і нашчадкаў Анціпы, але яшчэ не маршрут да Арла.
    Мяжа
    Дакумент адносіцца да Разанскай зямлі і не звязвае сям'ю з Нікольскім Свечыным, Юрлавымі або Цвярскім паветам.
  10. Паўночны ўладальніцкі следАнфілофій Іванаў сынзямельны трымальнік, прама названы ў купчай

    У купчай жніўня 1516 года Максім Нестэраў тлумачыць, што чвэрць вёскі Цітоўскай раней купіў у Анфілофія Іванава сына. Гэта не выпадковы сведка, а чалавек, які да складання захаванага акта распараджаўся доляй паселішча і мог яе адчужаць. Поўная форма Анфілофій асабліва важная для гісторыі імя, але паўночны акт не дае пераходу да цвярскога Онфілогава.

    Разбор імя
    Анфілофій — асабістае імя; Іванаў сын — прамое імя па бацьку, гэта значыць сын Івана. Форма «у Анфилофья» з'яўляецца склонавай формай таго ж імя.
    Што зрабіў
    Быў ранейшым трымальнікам чвэрці вёскі Цітоўскай і прадаў яе Максіму Нестэраву раней за жнівень 1516 года.
    Чаму важны
    Даказвае ўладальніцкае асяроддзе рэдкага імя: яго носьбіт мог не толькі жыць пры паселішчы, але і ўдзельнічаць у перадачы зямельнага права.
    Мяжа
    Цітоўская адносіцца да паўночнарускага комплексу Антоніева-Сійскага манастыра; сувязі з Цвярскім паветам, Юрлавымі або Свечыным няма.
  11. Паўночны актавы следАнфілоф Майсееў сынпрама названы паслух; асобны ад Анфілофія чалавек

    У той жа купчай 1516 года названы яшчэ адзін носьбіт блізкай формы імя — Анфілоф Майсееў сын. Ён выступіў паслухам, гэта значыць засведчваў здзелку, тады як Анфілофій Іванаў сын быў ранейшым уладальнікам зямлі. Розныя імёны па бацьку, розныя месцы ў фармуляры і розныя юрыдычныя ролі выключаюць зліццё гэтых двух людзей.

    Разбор імя
    Анфілоф — асабістае імя; Майсееў (у старым запісе таксама Мосеев) сын — імя па бацьку ад Майсея.
    Роля
    Паслух зямельнай купчай жніўня 1516 года; яго прысутнасць надавала здзелцы сведчанную сілу.
    Чаму два профілі
    Анфілоф Майсееў і Анфілофій Іванаў названы ў адным акце, але маюць розных бацькоў і розныя ролі. Гэта дзве гістарычныя асобы, а не варыянты аднаго радка.
    Сэнс для імя
    Адначасовае ўпамінанне двух цёзак паказвае, што імя было рэдкім, але не унікальным; адной сугучнасці недастаткова для атаясамлення з эпонімам Онфілогава.
  12. Сацыяльная паралельАнфілог Іванаў сын Канстанцінавасялянскі сцэнарый пацверджаны

    Разанская грамата 1530-х гадоў прама называе яго вялікакняжацкім селянінам. Ён даказвае, што Анфілог было жывым мужчынскім імем селяніна той эпохі, а значыць вёску сапраўды мог назваць па сабе першапасяленец. З Цвер'ю гэты чалавек не звязаны.

    Поўная формула
    Анфілог — асабістае імя; Іванаў сын — імя па бацьку; Канстанцінаў (Констянтинов) — радавое або другаснае патранімічнае найменне.
    Статус
    Вялікакняжацкі селянін, прыцягнуты да дзяржаўнага вобыску па зямельнай спрэчцы ў Разанскім павеце ў 1530-х гадах.
    Што змяняе
    Знаходка выключае здагадку, быццам рэдкае імя належала толькі баярам або кніжнай традыцыі: яго насіў рэальны селянін.
    Мяжа
    Чалавек жыў у іншым павеце і не звязаны ні з адным уладальнікам або суседам цвярскога Онфілогава.
  13. Кантроль чытанняОнфім Нягодзяй Ушакоў сынблізкае гучанне, але іншае імя

    Імянны паказальнік актаў Троіцкага Калязінскага манастыра называе рэальнага Онфіма XVI стагоддзя. Яго трохчасткавае найменне складаецца з асабістага імя Онфім, свецкай мянушкі Нягодзяй (Негодяй) і патроніма Ушакоў сын. Онфіма нельга скарачэннем або здагадкай ператварыць у Онфілога: гэта асобнае імяннае гняздо. На с. 134 таго ж выдання сустракаецца вёска Онфімава — добры кантроль таго, як імя чалавека станавілася назвай месца, але не след нашага Онфілогава.

    Склад імя
    Онфім — асабістае імя; Нягодзяй — свецкая мянушка; Ушакоў сын — патронім ад Ушака.
    Галоўнае адрозненне
    Онфім адносіцца да формы Анфім; Онфілог/Анфілог — іншае імя. Супадзенне пачатку слова асабліва небяспечнае пры OCR і чытанні скорапісу.
    Тапанімічны кантроль
    Вёска Онфімава літаральна паказвае той жа механізм: імя Онфім + прыналежны суфікс -ов-.
    Мяжа
    Ні чалавек, ні вёска Онфімава не звязаны з Нікольскім Свечыным; яны патрэбныя для праверкі чытання, а не для новай атрыбуцыі.
  14. Кантрольны прыкладКонюх Мітусмеханізм назвы даказаны літаральна

    Тая ж разанская грамата тлумачыць: селішча называецца Мітусавым, «потому, что жил на том селище конюх Митус» [«таму што жыў на тым селішчы конюх Мітус»]. Гэта ўзор страчанага радка, які мы шукаем для Онфілогава: імя, занятак і прамая прычына назвы ў адным сведчанні. Сам Мітус да Цвяры дачынення не мае.

    Хто ён
    Мітус — конюх, які жыў на старым селішчы; дакумент захоўвае і імя, і занятак.
    Прамая формула
    Сведкі не проста тлумачаць слова, а выкладаюць прычыннасць: месца называецца Мітусавым таму, што там жыў Мітус.
    Навошта ў картцы
    Гэта дакладная мадэль доказу, якога пакуль не хапае для Онфілогава: імя + пражыванне або заснаванне + паходжанне назвы.
    Абмежаванне
    Прыклад адносіцца да Разанскага павета і не паведамляе нічога пра асобу цвярскога Онфілога.
  15. Не заснавальнікМікіта Старкоўпазнейшы трымальнік даказаны

    Пасля 1634/1635 года за ім запісана ўжо «пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [«пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава»]. Ён важны для бесперапыннасці гісторыі месца і сучаснай лакалізацыі, але з'явіўся ў дакументах мінімум праз 95 гадоў пасля першай звесткі пра вёску.

    Крыніца
    У вопісе пасля 1634/1635 года артыкул азагалоўлены як маёнтак (памесце) Мікіты Старкова і называе «пустошь Анфилогово, Белоглазово тож».
    Што захоўвае
    Запіс злучае старую форму Анфілогава з другой назвай Белаглазава і паказвае, што да XVII стагоддзя вёска запусцела.
    Чаму важны
    Поўны артыкул можа назваць ранейшага ўладальніка, падставу дачы, грамату або межавых суседзяў — гэта значыць даць крок назад па ўладальніцкім ланцужку.
    Чаму не заснавальнік
    Мікіта з'яўляецца як трымальнік мінімум праз 95 гадоў пасля фіксацыі ўжо існуючай назвы.
  16. Уладальніцкі мостІван Андрэевіч Галіцынуладальнік і прадавец вёскі даказаны актам 1655 года

    У адказной кнізе 21 жніўня 1655 года сярод паселішчаў, прададзеных князем Іванам Андрэевічам Галіцыным князю Рыгору Сямёнавічу Куракіну, літаральна названа «деревня Белоглазова на реке на Ржати» [«вёска Белаглазава на рацэ Ржаць»]. Гэта першы запіс з дакладнай ракой і наймацнейшае пацверджанне сучаснага пункта на карце. Ён таксама паказвае, што былая пустка паміж 1634/1635 і 1655 гадамі зноў стала вёскай. Галіцын з'явіўся праз 115 гадоў пасля першай звесткі пра Онфілогава і не мог быць эпонімам.

    Склад імя
    Іван — асабістае імя; Андрэевіч — імя па бацьку, сын Андрэя; Галіцын — княжацкае радавое імя. У акце ён выступае прадаўцом зямельнага комплексу.
    Дакладная формула
    «Деревня Белоглазова на реке на Ржати» — прамое спалучэнне назвы і гідроніма. Сучаснае Белаглазава знаходзіцца на той жа рацэ.
    Храналогія
    Пасля 1634/1635 года — пустка Анфілогава/Белаглазава ў Мікіты Старкова; 21 жніўня 1655 года — вёска Белаглазава ў прададзеным Галіцыным комплексе; 1677 год — вотчына Куракіна.
    Важная агаворка
    У тым жа акце асобна названа яшчэ адна пустка Белаглазава. Наш аб'ект — менавіта жылая вёска на Ржаці; аднайменную пустку нельга далучаць да гэтага ланцужка.
Імя, тапонім і знойдзены чалавек

Што ўжо можна расказаць пра Онфілога

Ніжэй не слоўнікавая даведка, а ланцужок доказу: што паведамляе сама назва, якім магло быць хросьбіннае імя, каго знойдзена ў дакументах патрэбнага пакалення і дзе заканчваецца ўстаноўлены факт.

Галоўная выснова на сёння
Вёска сапраўды захоўвае памяць пра мужчыну па імені Онфілог, які жыў да 1539/1540 года. Яго імя выводзіцца з формы Онфілогава з высокай упэўненасцю; яго саслоўе і біяграфія — не. Цяпер знойдзены два незалежныя асабістыя сляды патрэбнай эпохі. Самы ранні прамы носьбіт блізкай формы імя — Анфілоф Селіванаў, асабіста названы каля 1495—1497 гадоў сярод шасці мужчын на зямельным судзе яраслаўскага цівуна. Найбліжэйшая да тапоніма патранімічная паралель — Тонкой Онфілогаў з Прылука ў 1536/1537 годзе: яго найменне захоўвае імя бацькі або старэйшага чалавека Онфілога папярэдняга пакалення. Анфілоф мацнейшы як прама названы чалавек адпаведнага часу; угліцкі Онфілог — як дакладнае супадзенне асновы Онфилог-. Але ніводзін дакумент пакуль не звязвае іх з Нікольскім Свечыным і цвярской вёскай. Таму імя і кола кандыдатаў устаноўлены, а асоба заснавальніка яшчэ не даказана.
Што вядома пра самога чалавека
У жывой мове яго звалі Онфілог або вельмі блізкай формай; ён жыў раней за першы захаваны пісцовы артыкул; яго імя аказалася дастаткова важным для мясцовай памяці, каб замацавацца за паселішчам. Невядомыя імя па бацьку, сямейнае імя, узрост, паходжанне і юрыдычныя адносіны да зямлі. Нават пол чалавека выводзіцца не з канчатка -ово, а з мужчынскай асабістай асновы Онфілог, засведчанай паралельнымі найменнямі эпохі.
Як знойдзена імя
Уладальніка або жыхара з такім імем артыкул не называе. Імя аднаўляецца з самога ойконіма: Онфилог-ово — паселішча, якое сучаснікі звязвалі з чалавекам па імені Онфілог. Таму існаванне эпоніма — выснова з формы назвы, а не літаральная цытата пра яго.
Сэнс назвы
Суфікс -ов- тут прыналежны. Для людзей XVI стагоддзя назва азначала «Онфілогава паселішча», «месца Онфілога» або «вёска, звязаная з Онфілогам». Яна не азначае грэчаскую «засаду»: гэта значэнне магчымага царкоўнага першавобраза імя, а не сэнс рускай назвы вёскі.
Разбор па частках
Назва дзеліцца на тры часткі: Онфилог- — аснова асабістага мужчынскага імя; -ов- — старажытны прыналежны паказчык са значэннем «які належыць, звязаны з»; -о — канчатак ніякага роду ў форме назвы паселішча. Атрымліваецца не абстрактнае слова, а кароткая формула памяці: «Онфилогово [месца, паселішча, уладанне]». Асабістая аснова захавалася амаль цалкам, таму імя аднаўляецца больш упэўнена, чым грамадскае становішча яго носьбіта.
Форма імя
Найбольш надзейна аднаўляецца бытавая форма Онфілог. Анфілог, Анпілог, Ампілог і Амфілог — рэальныя старарускія варыянты з ваганнем пачатковых гукаў. Царкоўнае Амфілохій найбольш верагоднае, але формы маглі змешвацца таксама з імёнамі Амфіл, Ампелій і Амплій, таму ставіць знак роўнасці нельга.
Хроснае і штодзённае імя
Чалавек мог быць запісаны ў царкоўным календары як Амфілохій, але ў сям'і, вёсцы і дзелавой мове звацца значна карацей — Амфіл, Амфілох, Анфілог або Онфілог. М. А. Пятроўскі прама прыводзіць Амфіл і Амфілох як гутарковыя формы Амфілохія; У. А. Ніканаў папярэджвае, што ў рэальнай мове блізкія рэдкія імёны змешваліся. Таму «Онфілог» трэба лічыць самастойнай дакументальна магчымай бытавой формай, а «Амфілохій» — найбольш верагоднай рэканструкцыяй хроснага імя, не ўстаноўленай прамым запісам.
Самы ранні прамы носьбіт імя: Анфілоф Селіванаў
У правай грамаце каля 1495—1497 гадоў пасля разгляду спрэчкі пра пожню Крэсцы каля ракі Которасль пералічаны шэсць мужчын, якія прысутнічалі на судзе яраслаўскага цівуна: «А на суде были Гордин соцкой, да Григорей Ярцев, да Мита Галасьев, да Лука Максимов, да Клим Давыдов, да Анфилоф Селиванов» [«А на судзе былі Гордзін соцкі, ды Рыгор Ярцаў, ды Міта Галасьеў, ды Лука Максімаў, ды Клім Давыдаў, ды Анфілоф Селіванаў»]. Гэта першы знойдзены прамы запіс жывога чалавека з рэдкай формай імя ў пакаленні, калі цвярское Онфілогава ўжо магло складвацца. Крыніца не называе Анфілофа ўладальнікам, селянінам або сведкам у вузкім юрыдычным сэнсе: надзейна вядомая толькі яго прысутнасць на судзе. Ён адносіцца да Яраслаўскага, а не Цвярскога павета, таму становіцца раннім кандыдатам для праверкі, але не ўстаноўленым заснавальнікам.
Новы цвярскі рэгіянальны кандыдат: бацька Пешка Лодыгіна
У кашынскай купчай каля 1499—1505 гадоў літаральна названы «Пешок Анфилофов сын Лодыгина» [«Пешак Анфілофаў сын Лодыгіна»]. Пешак выступаў паслухам і прыклаў руку; каля 1505—1510 гадоў сам пісаў іншую купчую, а ў 1515/1516 годзе зноў быў паслухам. Яго імя па бацьку засведчвае рэальнага Анфілофа папярэдняга пакалення, які найхутчэй жыў у XV стагоддзі. Жабенскі стан Кашынскага павета належыць да цвярскога гісторыка-геаграфічнага свету, таму гэты след бліжэйшы да шуканага асяроддзя, чым разанскія аналагі. Але дакументы Пешка тычацца кашынскіх зямель і Троіцкага Калязінскага манастыра; у іх няма Нікольскага Свечына, Юрлавых і Онфілогава. Старэйшы Анфілоф Лодыгін — новы рэгіянальны кандыдат, не даказаны заснавальнік.
Найбліжэйшая патранімічная паралель: Тонкой Онфілогаў
У копійнай кнізе за 1536/1537 год — усяго за тры гады да апісання нашай вёскі — пасля загалоўка «Село Прилук на реке на Волге» [«Сяло Прылук на рацэ на Волзе»] сярод неворных двароў літаральна запісана: «в. Тонкой Онфилогов». Скарачэнне «в.» азначае «во дворе» [«у двары»]. Рубрыка адносіцца да сялян вотчыны Троіца-Сергіевага манастыра, таму Тонкой быў манастырскім селянінам неворнага двара, а не памешчыкам. Для першай паловы XVI стагоддзя форма Онфилогов перш за ўсё прыналежна-патранімічная: Тонкой — Онфілогаў сын або чалавек Онфілога. Запіс тым самым засведчвае не толькі Тонкага, але і рэальнага Онфілога папярэдняга пакалення.
Ці можа бацька Тонкага быць нашым Онфілогам
Па часе — так: бацька дарослага манастырскага селяніна, запісанага ў 1536/1537 годзе, мог жыць за некалькі дзесяцігоддзяў да першай фіксацыі цвярской вёскі. Па імені супадзенне дакладнае і рэдкае. Паміж Прылукам і Нікольскім Свечыным каля 208 км, але цяпер устаноўлена, што прылуцкія сяляне і рыбаловы ў XV стагоддзі дакументальна праходзілі праз Цвярское княства. Гэта здымае ўяўленне пра цалкам раз'яднаныя светы, аднак не называе самога Онфілога на цвярской зямлі. Таму бацька або старэйшы чалавек Тонкага — наймацнейшы кандыдат па форме імя, але не абвешчаны заснавальнік.
Дакументаваны шлях з Прылука праз Цвер
Жалаваная грамата цвярскога вялікага князя Міхаіла Барысавіча 1461—1466 гадоў дазваляла суднам, рыбаловам і сялянам Прысецкага і Прылуцкага ўладанняў Троіца-Сергіевага манастыра бяспошлінна праходзіць праз Цвярское княства да Шэксны. Іншая грамата загадвала кашынскім мытнікам прапусціць два троіцкія судны да сяла Прылук і назад з хлебам. Значыць, людзі менавіта той супольнасці, дзе пазней запісаны Тонкой Онфілогаў, сапраўды карысталіся цвярскім калідорам у пакаленні яго меркаванага бацькі. Пакуль гэта маршрут супольнасці, а не асабісты запіс Онфілога.
Новы цвярскі след: «Анфилов починок» [«Анфілаў пачынак»]
У афіцыйным рукапісным вопісе РГАДА знойдзена літаральная назва «Анфилов починок» [«Анфілаў пачынак»]. Яна стаіць у артыкуле № 197 пра маёнтак (памесце) князя Аляксандра Гарбатага сярод зямель Мікулінскага стана Цвярскога павета. Архіўны адрас крыніцы, да якой складзены вопіс, — РГАДА, ф. 1209, воп. 1, ч. 2, спр. 16081; запіс бачны на лічбавым здымку вопісу 94, кадр 0123. Прыналежная форма «Анфилов» засведчвае яшчэ аднаго мясцовага эпоніма Анфіла — чалавека, па імені якога быў названы пачынак. Гэта першы знойдзены паралельны тапонім патрэбнага імяннога тыпу ўнутры Цвярскога павета, а не ў далёкім Арле або Угліччы. Ранейшае чытанне суседняга «Перевитина» пасля павелічэння знята: кароткі скорапісны вопіс не дазваляе ўпэўнена назваць гэты пункт.
Чаму Анфілаў пачынак яшчэ не наша Онфілогава
Вопіс адносіць артыкул да Мікулінскага стана, тады як Нікольскае Свечына і Онфілогава ў XVI стагоддзі ляжалі ў воласці Хорвач; навуковая карта паказвае іх па розныя бакі адміністрацыйнай мяжы. У артыкуле князя Аляксандра Гарбатага пакуль не ўстаноўлены ўстойлівыя суседзі нашага ўладання — Садыкава, Ішкова, Астрогіна, Вароніна і Попава. Нават аднолькавае рэдкае імя не ператварае два паселішчы ў адно: «починок» [пачынак] мог незалежна атрымаць назву ад іншага Анфіла. Таму гэты Анфіл — новы цвярскі геаграфічны след і паралель мясцовай мадэлі назваў, але не абвешчаны заснавальнік вёскі Стэфаніды.
Што павінна даказаць тоеснасць кандыдата
Патрэбны хоць бы адзін звязвальны запіс: Тонкой Онфілогаў або яго бацька ў Цвярскім павеце; іх зямля каля Нікольскага Свечына, Вароніна або воласці Хорвач; пераход гэтага ўладання да Юрлавых; альбо старая грамата, дзе Онфілогава названа пачынкам або зямлёй Онфілога. Без такога моста супадзенне рэдкага імя і правільнага пакалення застаецца моцным, але ўскосным аргументам.
1 · новы дакумент XVII стагоддзя

Мікіта Старкоў

Мікіта Старкоў — першы знойдзены па імені чалавек, якому пасля Стэфаніды належала само Анфілогава. Гэта не меркаваны персанаж, адноўлены з тапоніма, а літаральнае імя трымальніка ў афіцыйным архіўным вопісе. Артыкул стаіць у раздзеле парожніх зямель Юр'еўскага стана і таму адносіцца да той самай адміністрацыйнай акругі, што і запіс 1539/1540 года.

2 · новы дакумент XVII стагоддзя

Верыга Булбін

Верыга Булбін утрымлівае геаграфічны ключ да ўсёй знаходкі. Яго артыкул паўтарае адразу тры назвы з запісу 1539/1540 года: Нікольскае Свечына, Садыкава і Ішкава. Дзякуючы гэтаму Мікіту Старкова з Анфілогавам можна ўпэўнена змясціць не сярод выпадковых аднайменных паселішчаў, а ўнутры распалага комплексу Стэфаніды.

3 · новы дакумент XVII стагоддзя

Сямён Юрлаў

Сямён Юрлаў паказвае, што фамільнае найменне Юрлаў працягвае сустракацца побач з зямлёй былога комплексу Стэфаніды прыкладна праз стагоддзе. У яго памесці пералічаны Варонына і Папова — дзве з шасці вёсак артыкула 1539/1540 года. Гэта рэальная ўладальніцкая пераемнасць назвы роду і тэрыторыі, але яшчэ не даказаны біялагічны радавод.

Выснова з трох артыкулаў

Былое ўладанне Стэфаніды распалася

Анфілогава апынулася ў Старкова; Нікольскае Свечына, Садыкава і Ішкова — у Булбіна; Вароніна і Попава — у Юрлова. Усе яны ўжо названы пусткамі. Гэта пацвярджае працяг гісторыі менавіта нашага паселішча, але нікога з трох пазнейшых трымальнікаў нельга называць заснавальнікам.

  • Галоўны чалавек гэтай знаходкі
    Онфілогчалавек, па імені якога названа вёска

    Формы імя: Анфіл (асобная кароткая форма) · Анфілог · Анпілог · Ампілог · Амфілог · Амфілохій (верагодная царкоўная форма) · дер. Онфилогово

    У кнізе прама не названы: бытавое імя Онфілог аднаўляецца з назвы вёскі. Ойконім на -ово абазначае паселішча, звязанае з носьбітам імя; гэта мог быць першапасяленец-селянін, стараста або ўладальнік. Ён жыў раней за апісанне 1539/1540 года, верагодна ў XV — пачатку XVI стагоддзя. Поўная царкоўная форма Амфілохій верагодная, але з-за змешвання блізкіх імёнаў Амфіл, Ампелій і Амплій не абсалютна даказаная. Арыгінал на арк. 183 адв.—184 не называе жыхароў чатырох двароў. Сваяцтва з арлоўскімі Анфілогавымі не ўстаноўлена.

  • Стэфаніда Юрлавауладальніца сяла з вёскамі на момант апісання

    Формы імя: Стэфаніда Іванава жонка Юрлава · Стэфаніда, жонка Івана Юрлава

    уладальніца маёнтка (памесця)

    Жонка Івана Юрлава; удоўства крыніцай не ўказана. Яе імя па бацьку і дзявочае прозвішча не названы: «Иванова жена» — указанне на мужа, а не патронім. Трымае сяло Нікольскае Свечына з царквой Мікалая цудатворца і шасцю вёскамі, з якіх Онфілогава названа першым: 4 двары, 30 чвэрцей ворыва ў полі, 30 копаў сена.

  • Мікіта Старкоўпазнейшы трымальнік пусткі Анфілогава, Белаглазава тож

    Формы імя: Нікіта Старкоў (сучасная форма імені) · поместье Микиты Старкова пустошь Анфилогово Белоглазово тож

    У афіцыйным вопісе спр. 16081 пасля 1634/1635 года артыкул № 272 Юр'еўскага стана ўпершыню называе канкрэтнага пазнейшага трымальніка месца: Мікіту Старкова. Яго памесце ўключала пустку Анфілогава з другой назвай Белаглазава. Ён не мог даць вёсцы імя: Онфілогава ўжо існавала ў 1539/1540 годзе, прыкладна на стагоддзе раней.

  • Траццяк Іванаў сын Старкоўтрымальнік суседняга памесця Старковых; верагодны цвярскі служылы чалавек са спіса 1585 года

    Формы імя: Траццяк Старкоў · Траццяка Старкова (форма ў вопісе) · артыкул № 271: памесце Траццяка Старкова

    Артыкул № 271 афіцыйнага вопісу спр. 16081 непасрэдна папярэднічае артыкулу Мікіты Старкова пра Анфілогава. Службовы спіс Цвяры 1585 года дае поўную форму імені: Траццяк Іванаў сын Старкоў. Тоеснасць вельмі верагодная па рэдкім імені, фамільным найменні, павеце і часе, але павінна быць пацверджана поўным тэкстам артыкула.

  • Верыга Булбінтрымальнік цэнтра і трох частак былога ўладання Стэфаніды

    Формы імя: Верыгі Булбіна (форма ў вопісе) · поместье Вериги Булбина пустоши Николское Свечино тож Садыково Ишково

    Артыкул № 276 таго ж вопісу дае Верыгу Булбіну пусткі Нікольскае Свечына, Садыкава і Ішкава. Тры назвы даслоўна паўтараюць цэнтр і дзве вёскі ўладання Стэфаніды; гэта адзін з галоўных геаграфічных ключоў, якія пацвярджаюць тоеснасць знойдзенага Анфілогава.

  • Сямён Юрлаўпазнейшы Юрлаў, які трымаў Варонына і Папова

    Формы імя: Сямёна Юрлава (форма ў вопісе) · поместье Семена Юрлова пустоши Стречино Воронино Попово Минифорово Тюрчилово Бельково Портаево

    Артыкул № 310 Юр’еўскага стана называе памесце Сямёна Юрлава з пусткамі Варонына і Папова — дзвюма вёскамі ранейшага комплексу Стэфаніды. Ён з’яўляецца першым знойдзеным пазнейшым Юрлавым, непасрэдна звязаным з часткай гэтага ўладання, аднак яго сваяцтва з Іванам і Стэфанідай пакуль не даказана.

  • Іван Юрлаўмуж уладальніцы, названы ў формуле ўладання

    Формы імя: Юрлаў · Іванава жонка Юрлава

    Названы не асобным біяграфічным артыкулам, а ўнутры абазначэння Стэфаніды: «Иванова жена Юрлова», гэта значыць «жонка Івана Юрлава». Слова «ўдава» адсутнічае, але А. В. Матысон кваліфікуе яго як «Юрлов Иван (до 1539)» — ранейшага ўладальніка, нідзе не знойдзенага жывым. Лепшы кандыдат — Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Большы: яго першая безыменная жонка засталася ў Маскоўскай дзяржаве пасля ўцёкаў мужа, а сам ён памёр паміж апошняй згадкай 30 студзеня 1529 года і распараджэннем яго маёмасцю ў 1532 годзе. Гэта дакладна адпавядае становішчу Стэфаніды, аднак першая жонка не названа Стэфанідай і не звязана прамым актам з Нікольскім Свечыным. Іван Цімафеевіч Меншы застаецца другім кандыдатам.

  • Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Большынайбольш верагодны з вядомых кандыдатаў на мужа Стэфаніды

    Формы імя: Іван Цімафеевіч Юрлаў · Іван Юрлаў Большы · Іван Цімафеевіч Плешчэеў-Юрлаў Старэйшы · Іван Цімафеевіч Плешчэева Юрлаў

    Старэйшы сын Цімафея Міхайлавіча Плешчэева-Юрла. Уцёк з Маскоўскай дзяржавы ў Літву паміж 1508 і пачаткам 1511 года. Яго першая, не названая па імені жонка засталася ў Маскоўскай дзяржаве; у 1511—1512 гадах Жыгімонт тройчы прасіў Васіля III дазволіць ёй выехаць, але яе так і не адпусцілі. У Літве Іван ажаніўся другі раз з Ганнай Хрэбтовіч. Апошні раз ён засведчаны жывым 30 студзеня 1529 года, а ў 1532 годзе Ганна ўжо распараджалася яго маёмасцю. Гэтая біяграфія лепш за іншых вядомых Іванаў Юрлавых адпавядае становішчу Стэфаніды, але прамога дакумента «Стефанида — первая жена Ивана Большого» [«Стэфаніда — першая жонка Івана Большага»] няма.

  • Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Меншыкандыдат на мужа Стэфаніды і угліцкае звяно

    Формы імя: Іван Юрлаў Меншы · Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Малодшы · Іван Меншы Кудраваты

    Да 14 лютага 1521 года прадаў князю Дзмітрыю Іванавічу Жылку сяло Інкова з вёскамі ў Угліцкім павеце. У тым жа павеце ў 1536/1537 годзе запісаны Тонкой Онфілогаў. Жонка Івана Меншага і яго сувязь з Нікольскім Свечынам не ўстаноўлены, таму гэта кандыдат, а не атаясамлены муж Стэфаніды.

  • Онфілог — бацька або старэйшы чалавек Тонкагаугліцкі Онфілог папярэдняга пакалення; найбліжэйшы персанальны кандыдат на цвярскога эпоніма

    Формы імя: Онфілог, бацька Тонкага · угліцкі Онфілог · Анфілог · Тонкой Онфілогаў · Онфілог · бацька Тонкага Онфілогава

    Сам чалавек не названы асобным радком: яго імя аднаўляецца з залежнага наймення Тонкага Онфілогава. Найбольш верагодна, гэта бацька Тонкага і мужчына пакалення мяжы XV—XVI стагоддзяў. Па імені і часе ён падыходзіць да цвярскога эпоніма лепш за астатніх кандыдатаў, але геаграфічная сувязь адсутнічае.

  • Іван Пятровіч Забалоцкіпісец, які праводзіў апісанне

    Формы імя: письма Ивана Петровича Заболоцкого

    гасудароў пісец

    Апісваў палацавыя, памесныя і чорныя землі Цвярскога павета разам з Міхаілам Іванавым Усавым-Тацішчавым; кніга змацавана дзякам Сямейкам Карпавым, з арк. 179 — Андрэем Мясновым.

  • Міхаіл Іваноў Усаў-Татішчаўдругі гасудароў пісец

    Формы імя: Міхаіл Іванавіч Усаў-Татішчаў · Міхаіл Іваноў Усаў Татішчаў

    гасудароў пісец

    Разам з Іванам Пятровічам Забалоцкім праводзіў гасудароў апіс Цвярскога павета. Гэта імя адносіцца да складальніка кнігі, а не да жыхара або ўладальніка Онфілогава. Форма «Михаил Иванов» на мове дакумента азначае Міхаіл, сын Івана; падвойнае найменне Усаў-Татішчаў звязвае яго з галіной Татішчавых, але само па сабе не ўстанаўлівае сваяцтва з асобамі дадзенага запісу.

  • Сямейка Карпаўдзяк, які засведчыў кнігу

    Формы імя: дзяк Сямейка Карпаў

    цэнтральны прыказны служачы

    Скрапляў кнігу да арк. 179. Яго скрэпа засведчвае папярэднюю частку рукапісу, але артыкул пра Онфілогава знаходзіцца пазней — на арк. 183 адв.—184. Таму Сямейка важны для гісторыі стварэння архіўнага комплексу, аднак не можа лічыцца пісцом артыкула або чалавекам, звязаным з паходжаннем вёскі.

  • Андрэй Мяснаўслужбовая асоба, якая скрапляла аркушы кнігі

    З арк. 179 скрапляў тую частку кнігі, дзе на арк. 183 адв.—184 змешчаны артыкул пра Нікольскае Свечына і Онфілогава. Яго імя адносіцца да засведчання сапраўднасці рукапісу. Яно не абазначае ўладальніка або жыхара вёскі, але дапамагае дакладна апісаць паходжанне даследаванага аркуша.

  • Пётр Іванавіч Юрлаўсын аднаго з двух Іванаў Юрлавых; памінаецца ва ўкладзе 1540 года

    Формы імя: Пётр Іванаў сын Юрлаў · Петр Іванаў сын Юрлаў (форма крыніцы: Петр Иванов сын Юрлов)

    30 снежня 1540 года старац Селівестр Ступішын даў Троіца-Сергіеваму манастыру 10 рублёў па душы Пятра Іванава сына Юрлава. С. Б. Весялоўскі адносіў Пятра да сыноў аднаго з двух братоў — Івана Большага, які сышоў у Літву, або Івана Меншага Кудраватага. Укладны запіс не называе маці і не дазваляе выбраць бацьку; сувязь Пятра са Стэфанідай застаецца гіпотэзай.

  • Цімафей Міхайлавіч Плешчэеў-Юрларанні носьбіт родавага празвання Юрла, які памінаецца ўкладам 1535 года

    Формы імя: Цімафей Юрла · Цімафей Міхайлавіч Плешчэеў па мянушцы Юрла · Цімафей Юрлаў (нармалізаваная радаслоўная форма)

    Цімафей Міхайлавіч Плешчэеў па мянушцы Юрла — акольнічы Івана III і родапачынальная фігура наймення Юрлавых. У 1469 годзе падчас казанскага паходу ён трапіў у палон і быў вызвалены ў тым жа годзе; яго служба прасочваецца да 1490-х гадоў. 28 сакавіка 1535 года Васіль Баброў даў уклад «по Тимофее Юрле и по его родителех» [«па Цімафею Юрлу і па яго бацьках»]. Запіс стаіць непасрэдна перад укладам па Пятру ў раздзеле «Род Юрловых». Ён дакументуе зыходную форму празвання Юрла, ад якой утворана Юрлаў, але сам па сабе не пералічвае яго дзяцей і не называе ступень сваяцтва з Пятром.

  • Рыгор Сямёнавіч Куракінбаярын і князь, у вотчыне якога Белаглазава дакументавана ў 1677 годзе

    Формы імя: князь Рыгор Сямёнавіч Куракін · баярын князь Рыгор Сямёнавіч Куракін · Куракин Григорий Семенович, князь (1677). Боярин. Вотчина: ... дрв. Белоглазово

    У перапісной кнізе 1677—1678 гадоў Белаглазава ўваходзіць у вялікую вотчыну баярына князя Рыгора Сямёнавіча Куракіна. Гэта наступны знойдзены трымальнік нашага месца пасля Мікіты Старкова; ён не звязаны з узнікненнем назвы Онфілогава.

  • Іван Андрэевіч Галіцынуладальнік і прадавец комплексу, у якім у 1655 годзе названа вёска Белаглазава на Ржаці

    Формы імя: князь Іван Андрэевіч Галіцын · князь Иван Андреевич Голицын продал ... село Ошурково с деревнями и пустошами

    Непасрэдны папярэднік Рыгора Куракіна па буйным Мікулінска-Ашуркаўскім комплексе. У адказной кнізе 21 жніўня 1655 года сярод прададзеных ім паселішчаў названа жылая вёска Белаглазава на рацэ Ржаці — сучасны працяг Онфілогава. Галіцын не заснавальнік і не эпонім.

  • Сцяпан Афанасьевіч Ліхараўуладальнік іншага цвярскога Онфілогава, якое мела другую назву Чагрымава

    Формы імя: Сцяпан Ліхараў · Лихарев Степан Афанасьевич (1588) ... дрв. Онфилогово Чагримово тож

    Памешчык 1588 года, які валодаў іншым Онфілогавам — «Чагримово тож». У гісторыю Белаглазава не ўваходзіць; яго дасье дададзена як ахова ад змяшэння аднайменных паселішчаў і ўладальнікаў.

  • Калмак Іванаў сын Старкоўцвярскі сын баярскі 1585 года; верагодны брат Траццяка Старкова

    Формы імя: Калмак Старкоў · Калмак Іванаў сын Старкова

    Службовы спіс 1585 года называе Калмака і Траццяка Іванавымі дзецьмі Старковымі ў адной цвярской частцы пераліку. Супадзенне бацькі і радавога наймення робіць братэрства верагодным, хоць дакумент не ўжывае прамой формулы «братья» [«браты»]. Зямля Калмака пакуль не звязана з Анфілогавам.

  • Тонкой Онфілогаўманастырскі селянін неворнага двара; носьбіт патранімічнага найменна Онфілогаў

    Формы імя: Тонкі Онфілогаў · а непашенных дворов: в. Тонкой Онфилогов

    У 1536/1537 годзе запісаны сярод неворных двароў сяла Прылук — вотчыны Троіца-Сергіева манастыра ў Гарадскім стане Угліцкага павета. Найменне Онфілогаў паказвае на старэйшага чалавека па імені Онфілог, найхутчэй бацьку. Гэта найбліжэйшы па пакаленні персанальны след, але сувязь сям'і з цвярскім Онфілогавам не даказаная.

  • Анфілоф Селіванаўпрамы носьбіт рэдкага імені Анфілоф каля 1495—1497 гадоў; кандыдат для праверкі, не ўстаноўлены эпонім

    Формы імя: Селіванаў Анфілаў · Онфілоф Селіванаў · Селіванаў

    Каля 1495—1497 гадоў названы сярод шасці людзей, якія прысутнічалі на судзе яраслаўскага цівуна Апанаса Дурава па спрэчцы пра пожню Крэсцы каля Катараслі. Гэта самы ранні знойдзены прамы носьбіт блізкай формы імені ў правільным пакаленні. Сувязь з цвярскім Онфілогавам, Нікольскім Свечынам і Юрлавымі не даказаная.

  • Анфілофій Іванаў сынранейшы ўладальнік чвэрці вёскі Цітоўскай; незалежны носьбіт формы Анфілофій у 1516 годзе

    Формы імя: Анфілофей Іванаў сын · у Анфилофья у Иванова сына

    Названы ў купчай жніўня 1516 года як чалавек, у якога Максім Несцераў раней купіў чвэрць вёскі Цітоўскай. Гэта прамы носьбіт блізкай формы імені і ранейшы ўладальнік зямлі ў патрэбным пакаленні, але акт адносіцца да паўночнарускага комплексу Антоніева-Сійскага манастыра і не звязвае яго з Цвер'ю.

  • Анфілоф Маісееў сынпослух купчай 1516 года; другі незалежны носьбіт формы Анфілоф у адной зямельнай здзелцы

    Формы імя: Анфілоф Мосееў сын

    У той жа купчай 1516 года названы послухам разам з Мікіфарам Матфеевым сынам. Гэта іншы чалавек, не ранейшы ўладальнік Анфілофій Іванаў сын. Адначасовае з'яўленне двух Анфілофаў паказвае, што імя было рэдкім, але не ўнікальным.

  • Анфілог Іванаў сын Канстанцінава (у крыніцы: Констянтинова)гасудараў селянін 1530-х гадоў; наймацнейшая прамая паралель для сялянскай версіі паходжання назвы

    Формы імя: Анпілог Іванаў сын Канстанцінава · Анфілог Іванаў сын Канстанцінава · из великого князя села ис подклетного и Старотумова крестьянин Анфилог Иванов сын Констянтинова

    Названы ў разанскай суднай грамаце 1530-х гадоў сярод удзельнікаў гасударава вобыску пра паходжанне і даўнасць вёскі Рупосава. Гэта прамы селянін з поўнай асабістай формай Анфілог у дакладнай эпосе, але яго сувязь з цвярскім Нікольскім Свечынам не ўстаноўлена.

  • Мітус, конюхконюх, па імені якога прама растлумачана назва селішча Мітусава

    Формы імя: конюх Мітус · Мітус — эпонім Мітусава · словет ... то селищо Митусово потому, что жил на том селище конюх Митус

    Чалавек больш ранняга часу, прама названы ў разанскай суднай грамаце 1530-х гадоў прычынай назвы селішча Мітусава. Не звязаны з Цвер'ю; дададзены як літаральная мадэль даказанага эпоніма.

  • Карэц Курдумаўадзін з двух людзей, якіх сведкі прама назвалі тымі, хто паставіў спрэчнае паселішча

    Формы імя: Карэц · того Федка отец Карец и тот Федко ту деревню поставили

    Бацька Фёдара Карцова. У разанскім вобыску сведкі назвалі бацьку і сына людзьмі, якія паставілі нядаўняе паселішча на спрэчнай манастырскай зямлі. Да Онфілогава адносін не мае.

  • Фёдар Карцоў сын Курдумаўсын Карца, названы сузаснавальнікам спрэчнага пасялення і адказчыкам у зямельнай справе

    Формы імя: Федзька Карцоў · Федор Карцов сын Курдумов; того Федка отец Карец и тот Федко ту деревню поставили

    Адказчык у спрэчцы Ольгава манастыра за зямлю Рупасава. Сведкі звязвалі з ім і яго бацькам Карцом з’яўленне новых двароў за чатыры—сем гадоў да вобыску.

  • Амфілохій Стрункінрэальны носьбіт зыходнага імя, адноўлены па імёнах па бацьку сыноў; не ўдзельнік падзеі 1539/1540 года

    Формы імя: Онфілог · Анфілог · Амфіног · Амфилохіевъ — паўторнае імя па бацьку Дыяміда і Еўграфа Стрункіных · Амфілохій, бацька Дыяміда і Еўграфа Стрункіных · Стрункинъ

    Бацька Дыяміда і Еўграфа Стрункіных з касцюрынскага кола, які жыў у канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзя. Дададзены для доказу рэальнага ўжывання імя і пераходу формаў Амфілохій — Онфілог — Анфілог; дакументальна не звязаны з цвярскім эпонімам XVI стагоддзя.

  • Еўграф Амфілохіевіч Стрункінчалавек, у якога дакументаваны пераход формаў Анфілогаў — Анфілогіеў — Амфілохіеў Стрункін

    Формы імя: Ефграф Анфілогаў · Ефграф Анфілогіеў · Еўграф Амфілохіеў Стрункін · Ефграфъ Анфилоговъ; Ефграфъ Анфилогиевъ; Евграфъ Амфилохіевъ Стрункинъ · Анфилоговъ · Анфилогиевъ · Стрункинъ

    Селянін вёскі Касцюрына Угліцкага павета, дакументаваны ў Маскве ў 1853, 1858 і 1864 гадах. Паводле даказаных даных не сваяк цвярскога эпоніма; яго запісы з’яўляюцца прамым лінгвістычным прыкладам утварэння наймення ад Амфілохія.

  • Деамід Анфілогаўстарэйшы касцюрынскі носьбіт формы Анфілогаў, магчымае папярэдняе пакаленне таго ж іменнага кола

    Формы імя: Дыямід Анфілогаў · Деомидъ Анфилоговъ · Анфилоговъ

    Дэаміду Анфілогаву ў 1853 годзе 23 гады (нараджэнне каля 1829–1830), Дыяміду Амфілохіевічу Стрункіну ў 1858 годзе 37 гадоў (каля 1821). Гэта разыходжанне не дазваляе аб'яднаць людзей; ранейшая рэканструкцыя двух пакаленняў на падставе памылковых 62 гадоў таксама адклікана.

  • Праскоўя Трафімаўнапарафіянка іншай сям’і

    Формы імя: Праскоўя Трафімава · Параскева Трафімаўна · Жонка яго Праскоўя Трафімава; вольнаадпушчаная ўдава Праскоўя Трафімава

    Паўторная зверка арыгінала і незалежнай копіі 1853 года ўстанавіла: Дэаміду Анфілогаву 23 гады, а Праскоўя Трафімава — жонка Нікіфара Мікалаева з папярэдняй сям'і. Ранейшая шлюбная сувязь і выснова пра смерць Дэаміда ў 1853–1858 гадах адкліканы.

  • Сцяпан Якаўлевіч Аскалкоўуладальнік аднайменнага Астрогіна і магчымы ўдзельнік распаду суседняга комплексу

    Формы імя: Стэфан Аскалкоў · Стефанъ Яковлевъ сынъ Осколковъ · Стэфан Якаўлеў сын Аскалкоў · Осколковъ

    У 1567/1568 годзе перадаў Восіпаву манастыру вёску Астрогіна Юр’еўскага стана, раней купленую ў братоў Цызыравых. Тоеснасць з Астрогіным Стэфаніды пакуль не даказана.

  • Іван Цімафеевіч Цызыраўадзін з братоў-прадаўцоў аднайменнага Астрогіна

    Формы імя: Іван Цызыраў · Іван Цызараў · Іван Цузыраў · у Ивана ... у Тимофеевыхъ детей Цызырева · Іван Цімафееў сын Цызыраў · Цызыревъ

    Сын Цімафея і брат Мацвея; разам з братам прадаў Астрогіна Сцяпану Аскалкову да 1567/1568 года.

  • Мацвей Цімафеевіч Цызыраўдругі брат-прадавец аднайменнага Астрогіна, незалежна вядомы ў Цверы з 1540 года

    Формы імя: Мацвей Цызыраў · Мацвей Цызараў · Мацвей Цузыраў · у Матвея у Тимофеевыхъ детей Цызырева · Мацвей Цімафееў сын Цызыраў · Цызыревъ · Цызараў

    Сын Цімафея і брат Івана. Весялоўскі незалежна фіксуе Мацвея Цімафеевіча Цызарава (Цызырава) у Цверы пад 1540 годам.

  • Цімафей Сямёнавіч Цызыраўбацька двух ранейшых уладальнікаў Астрогіна, чалавек пакалення эпоніма

    Формы імя: Цімафей, бацька Івана і Мацвея · Цімафей Сямёнаў сын Цузыраў · Тимофеевыхъ детей Цызырева · Цімафей, бацька Івана і Мацвея Цызыравых

    Асабіста ў даной не дзейнічае; асобны артыкул дозору прама называе яго Цімафеем Сямёнавічам, ранейшым уладальнікам Шолыгіна, які памёр да 1551—1554 гадоў.

  • Андрэй Свеча Канстанцінавічцвярскі баярын па мянушцы Свеча; верагодны родапачынальнік Свечыных і магчымы ключ да назвы Свечына

    Формы імя: Андрэй Канстанцінавіч Свеча · Андрэй Свеча · Андрэй Канстанцінавіч

    Прадстаўнік цвярскога баярскага кола сярэдзіны XV стагоддзя, ад якога радаводы выводзяць Свечыных. Супадзенне мянушкі з назвай Нікольскага Свечына стварае гіпотэзу пра ўладальніцкае паходжанне назвы цэнтра, але прамой граматы на гэтае сяло не знойдзена.

  • Мацвей Фёдаравіч Свечынноваторжскі землеўладальнік XVI стагоддзя з роду Свечыных

    Формы імя: Мацвей Фёдараў сын Свечын

    Унук Андрэя Свечы па радаводнай лініі; новаторжскі землеўладальнік, вядомы па Дваровым сшытку 1550-х гадоў. Дакументуе прысутнасць Свечыных побач з Цвярскім паветам у эпоху Стэфаніды, але не валоданне Нікольскім Свечыным.

  • Пётр Мацвеевіч Свечынноваторжскі памешчык і ўдзельнік цвярскіх зямельных апісанняў канца XVI стагоддзя

    Формы імя: Пётр Мацвееў сын Свечын

    Сын Мацвея Фёдаравіча; названы сярод служылых людзей у цвярскім спісе 1585 года. Паводле радаводнай даведкі, у 1580 годзе ўдзельнічаў у апісанні ўладанняў Сімяона Бекбулатавіча ў Цвярскім павеце. Прамой сувязі з Нікольскім Свечыным або Онфілогавам пакуль няма.

  • Пешок Анфілофаў сын Лодыгінсын рэальнага Анфілофа XV стагоддзя; удзельнік кашынскіх зямельных актаў

    Формы імя: Пешок Анфилофов с. Лодыгина · Лодыгін Пешок Анфілофаў сын · Пешок Анфілофаў сын Лодыгіна

    Каля 1499—1505 гадоў быў послухам (сведкам) купчай на вёску Краснікаву Жабенскага стана Кашынскага павета і прыклаў руку; пазней сам пісаў зямельную купчую і зноў выступаў послухам. Яго імя па бацьку захоўвае імя бацькі Анфілофа патрэбнага пакалення. Прамая сувязь сям'і з Нікольскім Свечыным, Юрлавымі або Онфілогавам не знойдзена.

    documented activity: вёска Краснікава, Жабенскі стан Кашынскага павета

  • Анфілоф Лодыгін, бацька Пешкабацька Пешка Лодыгіна; імя адноўлена з прамога патроніма

    Формы імя: Анфілоф · бацька Пешка Анфілофава сына Лодыгіна · Анфілоф Лодыгін

    Асобным радком у купчай не названы. Профіль створаны таму, што формула «Пешок Анфилофов сын Лодыгина» надзейна пацвярджае існаванне бацькі Анфілофа больш ранняга пакалення. Сувязь з цвярскім Онфілогавам застаецца гіпотэзай.

    inferred family context: Кашынскі павет, зямельна-актавае кола сям'і Лодыгіных

  • Антыпа Анфілогаў сын Феадоцьеўскісын рэальнага Анфілога; удзельнік разанскага межавога раз'езду канца XV стагоддзя

    Формы імя: Антыпа Анфілогаў сын Федацьеўскі · Антыпа, Анфілогаў сын

    У раз'езнай грамаце 1483—1503 гадоў названы княжацкім чалавекам пры ўстанаўленні мяжы ў Разанскай зямлі. Яго патронім прама захоўвае імя бацькі Анфілога і пацвярджае існаванне такога імя ў пакаленні меркаванага эпоніма. Геаграфічнай і ўладальніцкай сувязі з цвярскім Онфілогавам няма.

    documented activity: Разанская зямля, мяжа Пятровічаў і Ярустава

  • Анфілог, бацька Антыпыбацька Антыпы; самастойны носьбіт імя Анфілог XV стагоддзя

    Формы імя: Анфілог · бацька Антыпы Анфілогава сына · Анфилогова сына

    Сам у раз'езнай грамаце не дзейнічае, але прамы патронім Антыпы надзейна пацвярджае асобнага бацьку па імені Анфілог. Створаны асобны профіль па тым самым правіле, што і для бацькі Пешка Лодыгіна.

    inferred family context: Разанская зямля, княжацкае служылае кола

  • Онфім Нягодзяй Ушакоў сынносьбіт асобнага блізкагучнага імя ў актах Калязінскага манастыра XVI стагоддзя

    Формы імя: Онфім Нягодзяй · Онфім Ушакоў сын · Онфім Нягодзяй Ушакоў · Онфим Негодяй Ушаков с.

    Названы ў іменным паказальніку да акта № 132 «Актаў Троіцкага Калязінскага манастыра XVI ст.». Гэта новы чалавек з апублікаванага цвярскога актавага кола, але не кандыдат на заснавальніка Онфілогава: яго імя Онфім самастойнае, і дакумент з шуканай вёскай не звязаны.

  • Цімошка Анфілаўбабыль вёскі Калюбаева; позні носьбіт асновы Анфіл-

    Формы імя: Цімафей Анфілаў · Цімошка, Анфілаў [сын] · во дв. б. Тимошка Анфилов · Цімошка Анфілаў сын

    Прама запісаны ў 1629/1630 годзе ва угліцкай вёсцы Калюбаева на Верэксе. Імя важнае для гісторыі формы Анфіл-, але чалавек жыў амаль праз дзевяноста гадоў пасля першага запісу Онфілогава і не можа быць яго заснавальнікам.

    documented residence: вёска Калюбаева на рацэ Верэксе, Ражалаўскі стан Угліцкага павета

    месца жыхарства: вёска Калюбаева на рацэ Верэксе, Ражалаўскі стан Угліцкага павета

Поўны разбор імёнаў і доказаў

368

Асноўная картка паказвае людзей, іх ролі і формы імя. Падрабязныя аргументы, канкурэнтныя прачытанні і межы ўпэўненасці загружаюцца толькі па запыце.

Сэнс: што гэты запіс дадае да гісторыі сям’і

Ніжэй — звязнае тлумачэнне самой крыніцы: якую падзею яна фіксуе, каго называе, з якімі месцамі і сваякамі звязвае і што менавіта дадае да гісторыі сям’і або яе перасялення.

ЛЮДЗІ, НАЗВАНЫЯ Ў ЗАПІСЕ

Формула «за Стефанидою за Ивановою женою Юрлова» [«за Стэфанідай, Іванавай жонкай Юрлава»] называе землеўладальніцу Стэфаніду і яе мужа Івана Юрлава. «Иванова жена» азначае «жонка Івана», а не імя па бацьку Стэфаніды; яе ўласныя імя па бацьку і дзявочае прозвішча невядомыя. Слова «вдова» [«удава»] адсутнічае, таму літаральны радок не паведамляе пра смерць прама. Аднак А. В. Матысон, праверыўшы комплекс цвярскіх пісцовых матэрыялаў, кваліфікуе яго як «Юрлов Иван (до 1539)» [«Юрлаў Іван (да 1539)»] — ранейшага ўладальніка, нідзе не знойдзенага жывым, — і звязвае Нікольскае Свечына за Стэфанідай з яго ўладаннем. Найбольш верагодна, Іван памёр да 1539 года, а жонка працягвала трымаць комплекс. Форма «Юрлова» — жаночая форма мужчынскай мянушкі або фамільнага імя Юрлаў. Сярод вядомых Юрлавых XVI стагоддзя лепшым кандыдатам на мужа Стэфаніды цяпер з'яўляецца Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Большы. Пасля яго ўцёкаў у Літву першая, не названая па імені жонка засталася ў Маскоўскай дзяржаве і ў 1511—1512 гадах тройчы фігуравала ў перамовах пра дазвол выехаць да мужа; Васілій III яе не адпусціў. У Літве Іван ажаніўся з Ганнай Хрэптовіч другі раз, апошні раз знойдзены жывым 30 студзеня 1529 года, а ў 1532 годзе Ганна ўжо распараджалася яго маёмасцю. Гэтая біяграфія дакладна супадае са становішчам Стэфаніды па краіне і часе, але імя першай жонкі і яе ўладанні не раскрыты. Таму Іван Большы — вядучы кандыдат, а не даказана ўстаноўлены муж.

НОВЫ ЮРЛАЎСКА-УГЛІЦКІ МОСТ

У духоўнай грамаце князя Дзмітрыя Жылкі, складзенай да 14 лютага 1521 года, сказана: «а у Ивана у Юрлова у меншово купил есми село Инково з деревнями» [«а ў Івана Юрлава Меншага купіў я сяло Інкава з вёскамі»]. Акадэмічнае выданне 1950 года і яго геаграфічны паказальнік двойчы друкуюць «Инково» і адносяць яго да Угліцкага павета; электронныя транскрыпцыі Vostlit і DrevLit даюць варыянт «Ипково». У тым жа Угліцкім павеце ў 1536/1537 годзе жыў Тонкой Онфілогаў. Так радавое імя Юрлаў і рэдкае патранімічнае найменне Онфілогаў упершыню сыходзяцца ў адным павеце і пакаленні. Але Інкава і Прылукі пакуль не зведзены ў адзін уладальніцкі комплекс, жонка Івана Меншага не ўстаноўлена, а пераход Нікольскага Свечына да Стэфаніды не прасочаны. Гэта моцны кірунак пошуку, не даказаная тоеснасць.

ХТО СТВАРЫЎ ДАКУМЕНТ

Апісанне праводзілі гасударавы пісцы Іван Пятровіч Забалоцкі і Міхаіл Іванаў Усаў-Тацішчаў. Іх імёны не з'яўляюцца імёнамі жыхароў Онфілогава: яны пазначаюць службовых асоб, якія ад імя ўлады вымяралі і запісвалі землі Цвярскога павета. Кніга засведчвалася дзяком Сямейкам Карпавым, а пачынаючы з арк. 179 — Андрэем Мясновым. Паколькі артыкул пра Онфілогава знаходзіцца на арк. 183 адв.—184, для гэтага ўчастка асабліва важная скрэпа Андрэя Мяснова. Гэтыя чатыры імені дапамагаюць устанавіць паходжанне запісу, але не радавод вёскі.

ЯК УТВОРАНА НАЗВА

«Онфилогово» складаецца з асабовай асновы Онфилог-, прыналежнага суфікса -ов- і канчатка ніякага роду -о. Літаральны сэнс — «Онфілогава паселішча», «месца Онфілога» або «тое, што належыць Онфілогу». Гэта тая ж мадэль, што ў суседніх назвах Садыкава, Ішкава, Астрогіна, Вароніна і Попава: вёскі названы праз сувязь з чалавекам, але адна граматычная форма не кажа, ці быў ён селянінам, старастам або ўладальнікам.

ЯК ЗВАЛІ ЭПОНІМА

Самы надзейны аднаўляльны пласт — асабовае імя Онфілог. У крыніцах сустракаюцца блізкія народныя формы Анфілог, Анпілог, Ампілог і Амфілог: пісцы перадавалі незвычайнае царкоўнае імя на слых, а пачатковыя Амф-, Анф-, Анп- і Онф- ваганіліся. Н. А. Пятроўскі звязвае формы Амфіл і Амфілох з імем Амфілохій. Анамаст В. А. Ніконаў унёс важную папраўку: Амфіл існаваў і як асобнае кананічнае імя, а ў жывой мове маглі змешвацца вытворныя ад Амфілохія, Амфіла, Ампелія і Амплія. Таму царкоўная форма Амфілохій найбольш верагодная, але не даказана гэтак жа строга, як бытавое імя Онфілог.

ШТО МАГЛО ЗНАЧЫЦЬ ПОЎНАЕ ІМЯ

Калі зыходнай формай сапраўды быў грэчаскі Амфілохій, Пятроўскі тлумачыць яе праз грэчаскія amphi — «вакол, з абодвух бакоў» і lochos — «засада»; у антычнай традыцыі Амфілох — асабовае імя героя. Але значэнне грэчаскага першавобраза не было сэнсам назвы вёскі для цвярскіх жыхароў XVI стагоддзя: для іх Онфілогава азначала перш за ўсё «вёска Онфілога», а не «вёска акружанага засадай».

ІМЯ БЫЛО РЭАЛЬНЫМ, А НЕ ВЫДУМАНЫМ З ТАПОНІМА

Пісцовая кніга Арлоўскага павета 1594/1595 года называе ранейшага ўладальніка «Анпилогом Ивановым сыном Онаньина» [«Анпілогам Іванавым сынам Ананьіна»], дзедам запісанага тады памешчыка. Дакладнага часу яго жыцця і ўладання кніга не паведамляе. Разанскія крыніцы ведаюць селяніна Анпілога, або Анфілога, Іванава сына Канстанцінава. Гэтыя людзі не з'яўляюцца цвярскім заснавальнікам і не знаходзяцца з ім у даказаным сваяцтве, але паказваюць, што Анпілог/Анфілог сапраўды ўжывалася як мужчынскае асабовае імя і магло належаць як служыламу землеўладальніку, так і селяніну.

КАЛІ ЖЫЎ ЦВЯРСКІ ОНФІЛОГ

Да 1539/1540 года назва ўжо стала ўстойлівай, а ў самой вёсцы было чатыры двары. Такім чынам, эпонім жыў раней за першае дайшоўшае апісанне. Асцярожнае датаванне — XV або самы пачатак XVI стагоддзя; дакладней датаваць нельга, пакуль не знойдзена больш ранняя грамата або запіс пра пераход уладання. Чатыры двары паказваюць ужо складзеную вёску, але не дазваляюць вылічыць яе ўзрост: яна магла вырасці з двара або пачынка за адно-два пакаленні, а магла існаваць даўжэй.

ЧАТЫРЫ ДВАРЫ — БЕЗ ІМЁНАЎ

Правераны не толькі скарочаны друкаваны тэкст 1877 года, але і лічбавы здымак арыгінальнай кнігі РГАДА. Артыкул пачынаецца на арк. 183 адв. і працягваецца на арк. 184; там сапраўды напісана «дер. Онфилогово: 4 дв.» [«вёска Онфілогава: 4 двары»], пасля чаго адразу пазначаны ворыва і сена. Падворнага пераліку і імёнаў жыхароў няма. Невядомыя імёны чатырох гаспадароў не страчаны выдаўцом: іх не запісаў сам пісец. Таму на гэтым аркушы нельга выбраць аднаго з чатырох сялян і абвясціць яго заснавальнікам.

КІМ МОГ БЫЦЬ ОНФІЛОГ

Найбольш жывы сцэнар — першапасяленец або гаспадар двара, вакол якога вырасла вёска: селянін расчысціў зямлю, паставіў двор, а месца сталі называць яго імем. Але гэтак жа граматычна магчымыя стараста, дробны служылы землеўладальнік або больш ранні гаспадар зямлі. Становішча Онфілогава першым у пераліку шасці вёсак не азначае старшынства і не даказвае, што яно было цэнтрам уладання. Рэальны разанскі селянін Анфілог пацвярджае магчымасць сялянскага сцэнару, а арлоўскі памешчык Анпілог — уладальніцкага; выбраць паміж імі для Цвяры пакуль нельга.

ПЕРШЫ НАЗВАНЫ ТРЫМАЛЬНІК САМОГА АНФІЛОГАВА

У афіцыйным вопісе РГАДА да спр. 16081 пасля 1634/1635 года, у раздзеле парожніх зямель Юр'еўскага стана, артыкул № 272 запісвае «поместье Микиты Старкова, пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [«маёнтак Мікіты Старкова, пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава»]. Мікіта — старая дакументальная форма імя Нікіта; Старкоў — радавое найменне трымальніка. Ён не заснавальнік: Онфілогава існавала не менш чым за 95 гадоў да гэтага запісу, а пры Мікіце ўжо лічылася пусткай. Але гэта першы знойдзены чалавек, якому пасля Стэфаніды належала менавіта само месца.

ЯК РАСПАЛОСЯ ЎЛАДАННЕ СТЭФАНІДЫ

Суседнія артыкулы таго ж вопісу даюць кантрольную геаграфію. Артыкул № 276 называе ў Верыгі Булбіна Нікольскае Свечына, Садыкава і Ішкава; артыкул № 310 у Сямёна Юрлава — Вароніна і Попава. Пяць супадаючых назваў унутры Юр'еўскага стана даказваюць, што гаворка ідзе пра часткі аднаго комплексу 1539/1540 года. Да XVII стагоддзя ён быў падзелены мінімум паміж Старковым, Булбіным і Юрлавым, а ранейшыя сяло і вёскі запісаны як пусткі. Сваяцтва Сямёна з Іванам і Стэфанідай пакуль не даказана.

ДРУГАЯ НАЗВА ВЯДЗЕ ДА СУЧАСНАЙ КАРТЫ

Формула «Анфилогово, Белоглазово тож» азначае дзве назвы аднаго месца. Сучаснае Белаглазава Зубцоўскай акругі ляжыць усяго за 2,42 км ад навуковай кропкі Нікольскага Свечына і прыкладна за 4 км ад Первіціна. Таму маркер перанесены на 56.316667, 35.242500 з высокай упэўненасцю; ён паказвае сучасны цэнтр Белаглазава, а не дакладныя месцы чатырох двароў XVI стагоддзя.

ПОЗНЯЯ КАРТА ЗАХАВАЛА ВЁСКУ

На аркушы 1–3 плана Генеральнага межавання Зубцоўскага павета побач чытаюцца «д. Воронина» і «д. Онфилогова». Такое суседства не выпадковае: Вароніна і Онфілогава ўваходзілі ў адзін пералік вёсак Стэфаніды ўжо ў 1539/1540 годзе. Подпіс Онфілогавай адносіцца да межавой дачы № 516. Гэта ўпершыню прасочвае паселішча ад пісцовай кнігі XVI стагоддзя да плана канца XVIII — пачатку XIX стагоддзя і дае новы адрас пошуку: эканамічныя заўвагі да дачы № 516 павінны назваць яе тагачаснага ўладальніка, колькасць двароў і склад зямель. Пакуль аркуш не геапрывязаны з дастатковай дакладнасцю, маркер не варта выдаваць за дакладнае месца двароў.

ШТО ДАКАЗАНА

У 1539/1540 годзе Онфілогава існавала як вёска з чатырох двароў пры сяле Нікольскім Свечыне; за ёй лічыліся 30 чвэрцяў ворыва ў кожным з трох палёў і сенажаць на 30 копаў. Эпоніма звалі бытавой формай Онфілог; яго імя па бацьку, саслоўе, занятак і дакладная дата жыцця пакуль невядомыя. Арыгінальны запіс адносіцца да Юр'еўскага стана воласці Хорвач. Навуковая ГІС лакалізуе цэнтр уладання Нікольскае Свечына ў кропцы 56.322586, 35.204732, а ПГМ Зубцоўскага павета асобна паказвае вёску Онфілогаву пры вёсцы Варонінай, у дачы № 516. Сучасная прывязка да Белаглазава ўстаноўлена па двайной назве і ўладальніцкім кусце; унутры вёскі дакладныя месцы двароў XVI стагоддзя не ўстаноўлены. Сваяцтва цвярскога Онфілога з пазнейшымі Анфілогавымі не ўстаноўлена.

Працоўнае апісанне — не расшыфроўка

Вёска Онфілогава ў Юр'еўскім стане воласці Хорвач Цвярскога павета зафіксавана ў пісцовай кнізе 7048 (1539/1540) года. Праверка арыгінала РГАДА на арк. 183 адв.—184 пацвердзіла форму назвы і чатыры двары, але паказала, што імёнаў жыхароў пісец не запісаў. З тапоніма ўпэўнена аднаўляецца бытавое імя эпоніма — Онфілог. Найверагодней, гэта народная форма імя Амфілохій, хоць блізкія формы маглі змешвацца з імёнамі Амфіл, Ампелій і Амплій. Новы вопіс зямель пасля 1634/1635 года ўпершыню працягвае гісторыю самога месца: у Юр'еўскім стане артыкул № 272 называе «поместье Микиты Старкова, пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [«маёнтак Мікіты Старкова, пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава»]. Суседнія артыкулы размяркоўваюць ранейшае ўладанне Стэфаніды паміж Верыгам Булбіным і Сямёнам Юрлавым. Гэта пацвярджае тоеснасць паселішча і паказвае яго запусценне, але не робіць Мікіту Старкова заснавальнікам: ён з'яўляецца прыкладна праз стагоддзе пасля эпоніма.

Гістарычны і даследчы кантэкст

115

Кантэкст дакумента

Holder
Стэфаніда, жонка Івана Юрлава, трымае сяло Нікольскае Свечына з царквой Міколы Цудатворцы і шасцю вёскамі: Онфілогава, Садыкава, Ішкова, Астрогіна, Вароніна, Попава. Літаральны радок не называе яе ўдавой; А. В. Матысан кваліфікуе Івана як ранейшага ўладальніка, які жыў да 1539 года. Усяго ва ўладанні 18 двароў, 19 чалавек і 206 чвэрцяў ворнай зямлі ў полі.
What It Means
Назва Онфілогава ўтворана ад асабістага імя Онфілог: аснова Онфілог- і прыналежны суфікс -ов- даюць сэнс «Онфілогава паселішча», «месца Онфілога». Найверагодней, імя звязана з царкоўным Амфілохій, але анамастычная літаратура папярэджвае пра магчымае змешванне блізкіх форм ад імёнаў Амфіл, Ампелій і Амплій. Носьбіт імя мог быць заснавальнікам, першым уладальнікам або іншым чалавекам, з якім устойліва звязвалі паселішча; дакладную ролю адзін тапонім устанавіць не дазваляе.
Чаго дакумент не даказвае
Імёны жыхароў чатырох двароў, імя ўладальніка-эпоніма, яго прозвішча і час заснавання вёскі ў кнізе не названы. Гэта праверана па арыгінале на л. 183 адв.—184, а не толькі па скарочанай публікацыі. Дазорная кніга 1551—1554 гадоў таксама не раскрывае папярэдніка: Стэфаніда Юрлава не прад'явіла пісцам дакументаў на валоданне. Гэта не даказвае, што грамат не існавала.

Даследчыя заўвагі

D16081Yuryevsky Breakthrough
Афіцыйны лічбавы вопіс РГАДА да спр. 16081 пасля артыкула № 270 адкрывае раздзел парожніх зямель Юр'еўскага стана, а не працяг Мікулінскага стана. Унутры гэтага раздзела выяўлены той самы ўладальніцкі куст, які ў 1539/1540 годзе належаў Стэфанідзе Юрлавай. Артыкул № 272: «поместье Микиты Старкова, пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [маёнтак Мікіты Старкова, пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава]. Артыкул № 276: маёнтак Верыгі Булбіна, пусткі Нікольскае Свечына тож, Садыкава, Ішкова. Артыкул № 310: маёнтак Сямёна Юрлава, пусткі Стрэчына, Вароніна, Попава, Мініфарава, Цюрчылава, Белькава, Партаева. Супадзенне адразу пяці паселішчаў зыходнага комплексу і Юр'еўскага стана выключае выпадковае аднайменнае Анфілогава. Вопіс паказвае, што пасля Смутнага часу былое ўладанне распалася мінімум паміж трыма трымальнікамі, а паселішчы ператварыліся ў пусткі. Крыніца: РГАДА, ф. 1209, воп. 1, ч. 2, спр. 16081; афіцыйныя здымкі 0126—0127: http://rgada.info/dela/1209/1/1209-opis_94i/0126.jpg і http://rgada.info/dela/1209/1/1209-opis_94i/0127.jpg.
Nikita Starkov Meaning
Мікіта — дакументальная форма імя Нікіта. Формула «поместье Микиты Старкова» [маёнтак Мікіты Старкова] называе трымальніка зямлі пасля 1634/1635 года, але не ранейшага ўладальніка і не эпонім: Онфілогава існавала мінімум за 95 гадоў да гэтага запісу і ўжо насіла імя іншага чалавека. Каштоўнасць Мікіты ў тым, што ён дае першы знойдзены персанальны ўваход у пазнейшую гісторыю менавіта нашай пусткі. Поўны тэкст спр. 16081 можа паведаміць яго імя па бацьку, падставу пажалавання, ранейшага трымальніка і межы.
Beloglazovo Alias And Location
У артыкуле № 272 другая назва палеаграфічна чытаецца як «Белоглазово тож» [яна ж Белаглазава]. Існуючая вёска Белаглазава Зубцоўскай акругі знаходзіцца ў пункце 56.316667, 35.242500, на левым беразе Ржаці, усяго ў 2,42 км ад навуковай рэканструкцыі Нікольскага Свечына (56.322586, 35.204732) і прыкладна ў 4 км ад Первіціна. Спалучэнне рэдкай двайной назвы, патрэбнага стана і суседняга ўладальніцкага куста дазваляе з высокай упэўненасцю атаясаміць пазнейшае Белаглазава з былым Анфілогавам. Маркер пераносіцца на Белаглазава як на найбольш дакладную сучасную прывязку; размяшчэнне двароў XVI стагоддзя ўнутры паселішча застаецца прыблізным.
Onfilog Beloglaz Double Name Hypothesis
Формула XVII стагоддзя «Анфилогово, Белоглазово тож» [Анфілогава, яно ж Белаглазава] адкрывае дзве розныя гістарычныя магчымасці. Першая: гэта два паслядоўныя слаі назвы — старое Онфілогава і пазнейшае Белаглазава, якое ўзнікла ад іншага чалавека або сямейнага наймення. Другая: адзін эпонім мог быць вядомы пад царкоўна-бытавым імем Онфілог і свецкай мянушкай Белаглаз, таму паселішча захоўвала абодва бакі аднаго наймення. Сама мянушка Белаглаз рэальная для эпохі: Анамастыкон С. Б. Весялоўскага называе князя Івана Іванавіча Лыкава Белаглаза ў першай палове XVI стагоддзя і выводзіць ад яго Белаглазавых-Лыкавых. Архіўныя правілы і анамастычныя даследаванні пацвярджаюць, што канструкцыя «тож» магла злучаць афіцыйную і народную або старую і новую назву. Але дакладнага спалучэння «Онфилог Белоглаз» у прагледжаных індэксах і поўнатэкставым пошуку не знойдзена. Таму аб'ядноўваць два імёны ў біяграфію аднаго чалавека нельга без ранняй граматы, межавога апісання або сведчанай формулы. Крыніцы: Анамастыкон — https://azbyka.ru/otechnik/Spravochniki/onomastikon-drevnerusskie-imena-prozvishha-i-familii/ ; правілы апісання двайных назваў — https://www.consultant.ru/document/cons_doc_LAW_437738/8c4f4dac2a91c1941b2e6a0e504d51daeb67382d/ .
Tupikov Dictionary Full Audit
Цалкам правераны 867-старонкавы скан М. М. Тупікова «Слоўнік старажытнарускіх асабістых уласных імёнаў» (СПб., 1903): усе старонкі распазнаны, пошук праведзены па формах Онфілог, Онпілог, Анфілог, Анпілог, Амфілог, Амфілох, Анфілоф, Онфілоф, Ампілог і Ампелог, а рэлевантныя месцы звераны з выявамі. Ніводнага новага носьбіта шуканай асновы слоўнік не даў. Гэты адмоўны вынік нельга ператвараць у доказ найрэдкага або адзінага ўжывання імя: слоўнік прысвечаны перш за ўсё некаляндарным імёнам, тады як Онфілог, найверагодней, паходзіць ад хрысціянскага Амфілохія. Тым не менш праверка закрывае яшчэ адзін вялікі звод спасылак на пісцовыя кнігі і апублікаваныя акты XV—XVII стагоддзяў. Лічбавая копія: https://rusneb.ru/catalog/000199_000009_003717568/ .
Tupikov Beloglazov Parallels
На с. 497 слоўніка Тупікова знойдзены дзве правераныя паралелі да другой назвы вёскі. «Куземко Белоглазов» — смаленскі селянін 1609 года; «князь Семён Семёнов сын Белоглазова Лыкова» — маскоўскі дваранін 1598 года. Яны паказваюць, што Белаглазаў у канцы XVI — пачатку XVII стагоддзя мог быць і сялянскім сямейным найменнем, і княжацкім родавым празваннем. Гэта ўзмацняе версію пра Белаглазава як асобны пазнейшы эпонім, але ніхто з гэтых двух людзей не звязаны з Цвярскім паветам, Мікітам Старковым або нашым паселішчам. Крыніцы Тупікова: Акты исторические. Т. II. С. 247; Акты Московского государства. Т. II. С. 44; зводная публікацыя — М. М. Тупікаў. Слоўнік старажытнарускіх асабовых уласных імёнаў (Словарь древнерусских личных собственных имён). СПб., 1903. С. 497.
Svechin Service Family Lead
Другая назва ўладальніцкага цэнтра — Свечына — можа захоўваць не толькі бытавое абазначэнне, але і імя служылага роду. Другасная радаводная кампіляцыя выводзіць Свечыных ад цвярскога баярскага кола: Андрэй Канстанцінавіч па мянушцы Свяча (Свеча) каля сярэдзіны XV стагоддзя названы родапачынальнікам; яго сыны Фёдар і Карп адносяцца прыблізна да пакалення 1470-х гадоў; унук Мацвей Фёдаравіч быў наватаржскім землеўладальнікам і зафіксаваны ў Дваровым сшытку 1550-х гадоў. Пётр Мацвеевіч Свечын, наватаржскі памешчык, дакументаваны ў цвярскім служылым спісе 1585 года і ў 1580 годзе ўдзельнічаў у апісанні ўладанняў Сімяона Бекбулатавіча ў Цвярскім павеце. Гэта стварае рэальную цвярска-наватаржскую лінію прозвішча патрэбнай эпохі і новы адрас пошуку ўладальніцкіх грамат Нікольскага Свечына. Аднак ніводзін знойдзены тэкст пакуль прама не кажа, што менавіта гэты род валодаў нашым сялом або даў яму назву; падабенства Свечына — Свечын застаецца праверачнай уладальніцкай гіпотэзай. Крыніцы: радаводная кампіляцыя — https://rod-i-predki.ru/sample-page/materinskaya-liniya/xviii/218-2 ; цвярскі спіс 1585 года — https://vostlit.info/Texts/Dokumenty/Russ/XVI/1560-1580/Akty_Popov_I/21-40/30.htm ; Тысячная кніга і Дваровы сшытак — https://yakovkrotov.com/acts/16/2/tysyachnaya_10.htm .
Tver1537Fire Missing Charters Hypothesis
Магчымае тлумачэнне фразы 1551—1554 гадоў «писма не давала» [пісьмовых дакументаў не паказала] звязана з цвярскім пажарам 1537 года. Спаса-Праабражэнскі сабор служыў сховішчам не толькі царкоўных, але і прыватных актаў, і пры вялікім пажары разам з ім загінулі дакументы. Даследаванні пісцовых кніг адзначаюць, што ўладальнікі сярэдзіны XVI стагоддзя сапраўды спасылаліся на страту грамат у пажарах, асабліва ў маскоўскім 1547 года і цвярскім 1537 года. Таму граматы Івана і Стэфаніды Юрлавых маглі загінуць да дозору. Але запіс пра Стэфаніду не называе пажар і не тлумачыць прычыну непрад'яўлення: версія верагодная паводле мясцовага кантэксту, а не ўстаноўлена прама для яе архіва. Агляд захоўвання і гібелі актаў — https://history.wikireading.ru/395765 ; кантэкст пісцовых кніг і пажарных страт — https://history.wikireading.ru/232103 ; афіцыйны архіўны пашпарт комплексу — https://unikdoc.rusarchives.ru/0406-2010-piscovye-i-dozornye-knigi-tverskogo-uezda-serediny-16-veka .
Estate Fragmentation After1635
Тры артыкулы паказваюць не змену аднаго ўладальніка іншым, а драбленне комплексу. У Мікіты Старкова аказалася Анфілогава/Белаглазава; у Верыгі Булбіна — цэнтр Нікольскае Свечына і вёскі Садыкава, Ішкова; у Сямёна Юрлава — Вароніна і Попава разам з іншымі пусткамі. Астрогіна ў прагледжаным фрагменце пакуль не знойдзена. Сямён Юрлаў важны як пазнейшы носьбіт таго ж родавага наймення, але яго сваяцтва з Іванам і Стэфанідай не ўстаноўлена; даследаванне А. В. Казакова асобна папярэджвае, што Іван Цімафеевіч Юрлаў Большы не пакінуў мужчынскага нашчадства ў Літве.
Starkov Family Reassessment
Даведнік А. В. Матысона выяўляе ў Цвярскім павеце вялікае кола Старковых ужо да 1551 года: Васіля і Івана Сямёнавічаў, Рыгора, Рыгора Мацвеевіча, Рыгора Сямёнавіча, Елізара Васільевіча, Івана Рыгоравіча, Калмака Іванавіча, Крапота Епіфанавіча, Сямёна Мацвеевіча і Фёдара Іванавіча. Іх вядомыя землі знаходзіліся ў Волкаве, Кранкове і Неелаве; Нікольскае Свечына, Онфілогава і Белаглазава ў гэтых артыкулах не названы. Асобная суседняя вёска Цецюлькіна ўжо ў дадзенай 1550/1551 года мела другую назву Старкова, але перадавалася Цітам Дзмітрыевым сынам Аляксандравым Ульяне, удаве Фёдара Давыдава, і яе сыну Верыгу — без названага Старкова. Таму прозвішча Мікіты Старкова і тапонім Старкова паказваюць мясцовы старкоўскі след, але пакуль не даюць ні радаводу Мікіты, ні пераходу Анфілогава ад Стэфаніды. Крыніцы: А. В. Матысон. Дваранства Цвярскога павета XVI — пачатку XVIII стагоддзяў (Дворянство Тверского уезда XVI — начала XVIII веков). М., 2023. С. 251—252; ПМ-XVI. С. 246—247; Акты служылых землеўладальнікаў XV — пачатку XVII стагоддзя (Акты служилых землевладельцев XV — начала XVII века). Т. I. М., 1997. № 82, с. 65.
Service Land Acts Name Audit
Поўнатэкстава правераны абодва першыя тамы «Актаў служылых землеўладальнікаў XV — пачатку XVII стагоддзя»: том I (1997) па ўсіх варыянтах Онфілог, Анфілог, Анпілог, Ампілог, Амфілог, Анфілоф і кароткіх асновах; том II (1998) па яго поўным лічбавым тэксце. Новых носьбітаў рэдкага імя, Нікольскага Свечына, нашага Анфілогава/Белаглазава або Юрлава ў гэтых двух тамах не знойдзена. Дадаткова правераны апублікаваны А. В. Антонавым алфавіт прыблізна 3700 апісанняў прыватных актаў XV — пачатку XVII стагоддзя: у спісе асоб няма асноў Анфил-, Юрлов-, Свечин- і Старков-. Выданне пацвердзіла толькі суседнія акты на Мікіціна і Цецюлькіна/Старкова з Верыгам Фёдаравічам Давыдавым. Гэта абмяжоўвае пошук унутры апублікаваных прыватных архіваў: вырашальны дакумент верагодней схаваны ў цвярскіх пісцовых і адказных кнігах, у страчаным уладальніцкім архіве Юрлавых або ў манастырскіх копійных кнігах, а не ў першых двух тамах АСЗ. Электронная публікацыя алфавіта да даведніка Антонава: https://62info.ru/history/node/11442 .
Ostrogino1567Donation Parallel
У «Цвярскіх актах» (Тверские акты), вып. 1, акт № XIV, с. 60—61, знойдзена дадзеная 7076 (1567/1568) года Сцяпана Якаўлевіча Асколкава Восіпаву манастыру на вотчынную вёску Астрогіна ў Цвярскім павеце, Юр'еўскім стане. Асколкаў літаральна паведамляе, што купіў яе ў братоў Івана і Мацвея, Цімафеевых дзяцей Цызырава, за 32 рублі. Атрымліваецца ўладальніцкая паслядоўнасць: Іван і Мацвей Цімафеевічы Цызыравы → Сцяпан Якаўлевіч Асколкаў → Восіпаў манастыр. Яна магла б растлумачыць адсутнасць Астрогіна ў позняй свецкай вопісі распаўшагася комплексу Стэфаніды, але пакуль гэта толькі праверачная паралель.
Ostrogino Identity Caution
Першасныя старонкі 191 і 234 дозору 1551—1554 гадоў правераны па сканах. Браты Цызыравы з'яўляюцца ўладальнікамі Астрогіна толькі пасля формулы «а нынеча» [а цяпер]; другасная дата 1540 года была памылкай. Іх вёска мела 15 чацвярцей ворыва і 10 копаў сена і надрукавана пад рубрыкай валасцей Мікулінскага ўдзела. Астрогіна Стэфаніды ў 1539/1540 годзе мела 19 чацвярцей і 20 копаў і ўваходзіла ў комплекс Нікольскага Свечына ў Харвачы. Розныя памеры і рубрыкі робяць асобнае аднайменнае паселішча або асобную долю больш верагоднымі, чым поўную тоеснасць. Пры гэтым выдавец акта 1567/1568 года прама спаслаўся на с. 191, а сам акт адносіць цызыраўскае Астрогіна да Юр'еўскага стана. Адміністрацыйная разбежнасць пакуль не растлумачана; ланцужок не ўключаецца ў гісторыю Онфілогава як даказаны факт.
Tsyzyrev Family Primary Verification
На с. 234 таго ж дозору бацька братоў устаноўлены літаральна: «Тимофея Семенова сына Цузырева»; далей сказана «Тимофея в животе не стало» [Цімафея не стала ў жывых], а цяперашнімі трымальнікамі Шолыгіна на рэчцы Жыдахове названы «дети его Матюшка да Иван». У Мацвея адзначана купчая. Сям'я дакументальна жыла ў воласці Харвач, Юр'еўскім стане, але ні Нікольскае Свечына, ні Онфілогава ў яе артыкуле не названы. Купчая Мацвея становіцца новым актавым адрасам для пошуку межавых суседзяў, а не доказам валодання вёскай Стэфаніды.
Anfilov Pochinok Lead
Афіцыйная лічбавая вопіс РГАДА па Цвярскім павеце, раздзел 94, кадр 0123, артыкул № 197, літаральна змяшчае «Анфилов починок» [Анфілаў пачынак] унутры доўгага пераліку маёнтка (памесця) князя Аляксандра Гарбатага. Павялічаны здымак пацвярджае гэтыя два словы, але не пацвярджае ранейшае чытанне «село Перевитино»: яно знята як занадта смелая расшыфроўка цеснага скорапіснага радка. Архіўны адрас — РГАДА, ф. 1209, оп. 1, ч. 2, д. 16081, лл. 1—407. Загаловак раздзела адносіць артыкул да Мікулінскага стана, тады як Нікольскае Свечына і наша Онфілогава ляжалі ў воласці Харвач. Ніводнага ўстойлівага суседа комплексу Стэфаніды — Садыкава, Ішкова, Астрогіна, Вароніна або Попава — у кароткай вопісі ўпэўнена не ўстаноўлена. Таму гэта самастойны цвярскі тапонім ад імя Анфіл, а не знойдзеная ранняя назва нашага Онфілогава. Здымак вопісі: http://rgada.info/dela/1209/1/1209-opis_94i/0123.jpg.
D16057Inventory Check
У афіцыйнай вопісі д. 16057 загаловак Валавіцкага стана знойдзены на кадры 0089; раздзел пачынаецца з артыкула № 121 і працягваецца прыблізна да пераходу да наступнага стана на кадры 0100. Машынны і ручны прагляд даступнага ўладальніцкага паказальніка не выявіў устойлівага куста Нікольскае (Свечына) — Онфілогава — Вароніна — Садыкава. Гэта абмежаваны адмоўны вынік па паказальніку, а не па поўным тэксце д. 16057 і не па асобнай копіі д. 872.
Anfilov Pochinok Next Step
Патрэбны поўны тэкст артыкула № 197 пра маёнтак князя Аляксандра Гарбатага: толькі ён дазволіць прачытаць суседнія паселішчы, межы і магчымую гісторыю Анфілава пачынка. Друкаваная выпіска 1916 года абяцала ўключыць Мікулінскі, Харвацкі і Юр'еўскі станы ў другі выпуск, таму гэты артыкул патэнцыйна мог быць апублікаваны там; аднак даступныя лічбавыя нумары часопіса за 1915 год не змяшчаюць дадатку. Для нашага паселішча галоўным застаецца поўны тэкст артыкула № 272 д. 16081 — «Анфилогово, Белоглазово тож», — а не артыкул № 197.
Yukhotskaya Anfilogov Cluster
Першасныя сканы маскоўскіх споведных ведамасцей дакументуюць позні угліцка-юхоцкі кластар. У 1851 годзе Яфім Анфілогаў, 17 гадоў, названы сялянскім сынам графа Шарамецева з Угліцкага павета: ЦГА Масквы, ф. 2122, оп. 1, д. 864, скан 55, https://yandex.ru/archive/catalog/ea71c6ce-dcaf-4363-a449-d6c4a90e1705/55 . У 1853 годзе Дзеамід Анфілогаў, 23 гады, названы селянінам графа Шарамецева з вёскі Касцюрына, а Яўграф Анфілогаў, 19 гадоў, — сялянскім сынам з «деревни юхотской» [юхоцкай вёскі]: ЦГА Масквы, ф. 203, оп. 747, д. 1647, скан 206, https://yandex.ru/archive/catalog/7ecf2e7a-e7e1-4383-9658-92858f953b9a/206 . Паралельная копія 1853 года знаходзіцца ў ф. 2122, оп. 1, д. 864, сканы 101–102. Сваяцтва трох людзей паміж сабой і з Тонкім Онфілогавым не ўстаноўлена.
Dmitry Anfilogeev Correction
На скане метрычнай кнігі за 1859 год Дзмітрый запісаны «Димитрій Анфилогѣевъ», паўторна «Анфилогиевъ», а не літаральна Анфілогаў. Новы ланцужок Яўграфа паказвае, што формы Анфілогаў, Анфілогіеў і Амфілохіеў маглі адносіцца да аднаго чалавека і перадаваць імя па бацьку ад Амфілохія. Таму Дзмітрыя больш нельга проста выключаць з касцюрынскага кластара: яго літаральная форма захоўваецца асобна, а сваяцтва са Стрункінымі застаецца неправераным. Крыніца: ЦГА Масквы, ф. 2122, оп. 1, д. 863, скан 131, https://yandex.ru/archive/catalog/f50452c0-a34b-485d-8caf-98525e7169b4/131 .
Amfilokhiy Strunkin Breakthrough
Ведамасць 1858 года называе 25-гадовага касцюрынскага селяніна «Ефграф Анфилогиев»; па ўзросце, уладальніку, павеце і парафіі гэта той самы 19-гадовы Яўграф Анфілогаў 1853 года. Два метрычныя запісы 1858 і 1864 гадоў раскрываюць яго поўнае імя: Яўграф Амфілохіеў Стрункін. У тых жа запісах бацька дзяцей — Дыямід Амфілохіеў Стрункін; у споведнай ведамасці ён запісаны Дзеамідам Анфілогеевым. Сукупнасць незалежных форм даказвае рэальнага бацьку па імені Амфілохій Стрункін, які жыў у канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзя. Крыніцы: ЦГА Масквы, ф. 2122, оп. 1, д. 864, скан 198, https://yandex.ru/archive/catalog/ea71c6ce-dcaf-4363-a449-d6c4a90e1705/198 ; ф. 2123, оп. 1, д. 211, сканы 204 і 227, https://yandex.ru/archive/catalog/c236ed4e-4d82-42b4-9d1a-338949440456/204 і https://yandex.ru/archive/catalog/c236ed4e-4d82-42b4-9d1a-338949440456/227 .
Older Deomid Widow Bridge
Паўторная зверка арыгінала і незалежнай копіі 1853 года ўстанавіла: Дэаміду Анфілогаву 23 гады, а Праскоўя Трафімава — жонка Нікіфара Мікалаева з папярэдняй сям'і. Ранейшая шлюбная сувязь і выснова пра смерць Дэаміда ў 1853–1858 гадах адкліканы.
Older Deomid Death Search Negative
Ранейшы пошук смерці Дзеаміда за 1853–1858 гады абапіраўся на памылковую шлюбную сувязь. Адмоўныя вынікі пошуку не даказваюць дату смерці; часавыя рамкі адкліканы.
Older Anfilog Generation Hypothesis
Дэаміду Анфілогаву ў 1853 годзе 23 гады (нараджэнне каля 1829–1830), Дыяміду Амфілохіевічу Стрункіну ў 1858 годзе 37 гадоў (каля 1821). Гэта разыходжанне не дазваляе аб'яднаць людзей; ранейшая рэканструкцыя двух пакаленняў на падставе памылковых 62 гадоў таксама адклікана.
Alexandra Amfinogieva Lead
Апублікаваная даследчыцкая выпіска з метрычнай кнігі царквы Клімента ў Юхці за 1850 год называе хросную маці з Касцюрына: «крестьянская девка Александра Амфиногиева» — ГАЯО, ф. 230, оп. 2, д. 1004, л. 557 адв. У метрычнай мове такая форма звычайна з'яўляецца імем па бацьку: Аляксандра, дачка Амфінагія/Амфілохія. Без выявы арыгінала і суседняй споведнай сям'і яе нельга аўтаматычна лічыць сястрой Стрункіных, але гэта незалежная прыкмета прысутнасці таго ж асабовага імя ў Касцюрыне. Публікацыя: https://forum.yar-genealogy.ru/index.php?showtopic=11879 .
Kostiurino Revision1782Target
Афіцыйны каталог ГАЯО пацвярджае алічбаваную справу: ф. 100, оп. 7, д. 250, «Ревизские сказки крестьян разных вотчин Ярославского уезда за 1782 год» [Рэвізскія казкі сялян розных вотчын Яраслаўскага павета за 1782 год], 1401 ліст, https://af.yar-archives.ru/archive1/unit/10000357031 . Даследчыцкі папаселішчны паказальнік змяшчае Касцюрына на л. 476. Выявы партал выдае толькі пасля аўтарызацыі праз ЕСИА і афармлення аддаленага доступу; без такога прагляду імёны жыхароў 1782 года не лічацца праверанымі. Гэты ліст — найбліжэйшы прамы шлях да пакалення бацькі Амфілохія Стрункіна.
Kostiurino Boundary Plan Target
Каталог Цэнтра архіўных дакументаў ва Угліччы змяшчае асобную справу «Деревня Костюрино» [Вёска Касцюрына]: ф. Р-850, оп. 1, д. 4361, https://af.yar-archives.ru/archive5/unit/10000304662 . Фонд Р-850 называецца «Межавыя планы Угліцкага павета», таму крайнія даты 1750—1936 адносяцца да дыяпазону ўсяго картаграфічнага комплексу і не азначаюць, што ў справе ляжыць пасямейны летапіс за кожны год. Справа не алічбавана. Яе каштоўнасць — дакладная мяжа і суседства Касцюрына; імёнаў Амфілохія або Стрункіных каталог не паведамляе.
Kostiurino Local Court Targets
Пошук па афіцыйным каталогу выявіў дзве раннія справы, якія прама адносяцца да вёскі. Цэнтр архіўных дакументаў ва Угліччы, ф. 59, оп. 1, д. 220: у 1786 годзе названы прыгонны графа Шарамецева Андрэй Васільеў з вёскі Касцюрына Юхоцкай воласці; https://af.yar-archives.ru/archive5/unit/10000164739 . ГАЯО, ф. 150, оп. 1, т. 1, д. 667: справа 1803 года пра пераворванне мяжы паміж эканамічнай вёскай Жукава і сялянскай вёскай Касцюрына графа Шарамецева; https://af.yar-archives.ru/archive1/unit/10000897393 . Абедзве справы пакуль не алічбаваны. Яны пацвярджаюць бесперапынную прыналежнасць Касцюрына да шарамецеўскага комплексу і могуць назваць сельскае кола дарослых мужчын пакалення Амфілохія, але сам Амфілохій у загалоўках не ўказаны.
Strunkin Contest Work Lead
У бібліятэчным паказальніку Яраслаўскага гісторыка-радаводнага таварыства знойдзена апісанне конкурснай працы № 32 «Лёс адыходніка» («Судьба отходника»), 2009 год, аўтар І. Клюкін. Асноўны род працы — сяляне Карытавы сяла Барок; сярод сваяцкіх прозвішчаў асобна ўказаны «Стрункин (крестьяне, с. Костюрино)», у дадатку былі фатаграфіі і фотакопіі дакументаў. Публікацыя: https://forum.yar-genealogy.ru/index.php?showtopic=6623 , паведамленне № 4. Старонка бібліятэкі ЯрГРТ (ЯрИРО) паведамляе, што з просьбай аб праглядзе матэрыялаў можа звярнуцца любы ахвотны: https://www.yar-genealogy.ru/0220.php . Сама праца ў сетцы не знойдзена; пакуль нельга пераносіць з яе невядомыя імёны або сваяцкія сувязі. Гэта патэнцыйна самы хуткі пазаархіўны шлях да ўжо складзенай галіны Стрункіных.
Yukhotskaya Estate Archive Bridge
Афіцыйны каталог РГИА (РГИА) пацвярджае: ф. 1088, оп. 7, д. 16 — выпіска з пісцовых, межавых і перапісных кніг Юхоцкай вотчыны за 1629–1631, 1676–1679 і 1706 гады, крайняя дата 21 ліпеня 1707 года, https://fgurgia.ru/object/205714361 ; ф. 1088, оп. 7, д. 65 — спіс з перапісных кніг па Юхоцкай вотчыне, https://fgurgia.ru/object/205772177 . Даследчыцкае апісанне адносіць д. 65 да 1754 года і ўказвае пасямейныя спісы з узростамі. У абодвух выпадках правільны фонд 1088; нумар 188, які сустракаўся, з'яўляецца памылкай. Адкрытых лічбавых копій каталог не паказвае, таму справы застаюцца адрасамі для будучага архіўнага прагляду, а не ўжо прачытанымі доказамі.
Kostiurino Priluki Comparison
Гістарычная Касцюрына — сучаснае Касцюрына на левым беразе Юхаці, 57.750225, 38.520101. Эканамічнае апісанне 1798 года налічвае 11 двароў, 36 мужчын і 38 жанчын: РГИА, ф. 1350, оп. 312, д. 197. Да Прылук Тонкага Онфілогава каля 52 км па прамой. Аднак Касцюрына ўваходзіла ў Юхоцкую вотчыну Шарамецевых, тады як Прылукі былі старажытным уладаннем Троіца-Сергіевага манастыра. Такім чынам, гэта рэгіянальная блізкасць рэдкага імя, а не даказаны адзіны ўладальніцкі або сваяцкі комплекс.
How Found
Невыразны поўнатэкставы пошук па OCR усяго тома, адлегласць Левенштэйна ≤ 2 да нармалізаваных формаў прозвішча.
Founder Search
Правераны поўнатэкставая публікацыя 1877 года, лічбавы здымак арыгінальнай кнігі РГАДА, ранні раздзел выдання «Цвярскія акты» (Тверские акты) 1896 года, даступныя поўнатэкставыя тамы «Актаў служылых землеўладальнікаў», усе адкрытыя 349 старонак даведніка А. В. Матысона 2023 года і ўсе алічбаваныя звычайныя выпускі «Цвярскіх епархіяльных ведамасцей» (Тверские епархиальные ведомости) за 1915 год. Прамога дакумента, які называе цвярскога Онфілога, пакуль не знойдзена. Матысон, аднак, пацвердзіў ранейшага ўладальніка комплексу як «Юрлов Иван (до 1539)» і звязаў яго з Нікольскім Свечыным за жонкай Стэфанідай. Для 1627—1628 гадоў устаноўлены вузкі адрас: асобная копія пісцовай кнігі Валавіцкага стана пісца Фёдара Ігнацьева — РГАДА, ф. 1209, оп. 1, ч. 1, д. 872, лл. 1—191; агульны спіс таго ж перапісу — ф. 1209, оп. 1, ч. 2, д. 16057, лл. 1—701, з паказальнікам уладальнікаў на лл. 1—28. Дадатковы позні спіс зямель Мікулінскага, Юр'еўскага і Васкрасенскага станаў пасля 7143 года — д. 16081, лл. 1—407. Раней памылкова названая яго копіяй д. 875 у сапраўднасці з'яўляецца самастойнай копіяй іншай пісцовай кнігі Фёдара Ігнацьева 1627—1628 гадоў; падмяняць ёю д. 16081 нельга. Для наступнага пакалення патрэбны перапіс 1677/1678 гадоў, д. 16060, і комплекс 1710 года: агульны спіс д. 16083, а непасрэдна Валавіцкі стан паводле даведніка Матысона размешчаны на стыку дд. 16086—16087. Сеткавая публікацыя змяшчае толькі выбарачныя фрагменты, таму адсутнасць у ёй Онфілогава не з'яўляецца адмоўным вынікам.
Early Census Sources
Каталог пісцовых і перапісных кніг Цвярскога павета з асобнай копіяй Валавіцкага стана: https://dompredkov.ru/tverskie-pistsovye-i-perepisnye-knigi/ ; даведнік перапісаў 1710 года з пачаткам Валавіцкага стана на л. 178: https://census1710.narod.ru/spravka/spisok1710.htm ; выбарачная, а не поўная публікацыя фрагментаў дд. 16083—16084: https://genealogia.ru/1710/1710-god-perepisnaya-kniga-tverskogo-uezd
Historical Gis Verification
У архіўнай копіі навуковай ГІС «Цвярскі павет у XVI стагоддзі» (Тверской уезд в XVI веке) аб'ект № 2188 «Николское Свечино» лакалізаваны ў пункце 56.3225861843296, 35.2047323324939 і атрыбутаваны Стэфанідзе Івановай жонцы Юрлава; пласт 1551—1554 гадоў паўтарае той жа пункт. Залежныя вёскі ўладання, у тым ліку Онфілогава, асобнымі аб'ектамі не нанесены. Правераны пласт 95 апублікаваных прыватных актаў не змяшчае Нікольскага Свечына, Онфілогава або Юрлавых; найбліжэйшая Раслоўля з Міхаілам Белявутавым з'яўляецца іншым уладаннем.
Historical Gis Sources
Пласт 1539/1540 года: https://web.archive.org/web/20230807031437id_/http://tver.histgeo.ru/layers/1539_8.js ; пласт 1551—1554 года: https://web.archive.org/web/20230807062104id_/http://tver.histgeo.ru/layers/1551_7.js ; пласт апублікаваных грамат: https://web.archive.org/web/20180522140917id_/http://tver.histgeo.ru/layers/Charterslabeled_1.js
Modern Map Comparison
На сучаснай карце ў 626 метрах на захад ад навуковага пункта аб'екта № 2188 знаходзіцца вёска Нікольскае (прыблізна 56.32047, 35.19532; ОКТМО 28653464171). Гэта моцнае дадатковае ўказанне на раён гістарычнага Нікольскага Свечына, але не доказ тоеснасці: у паслядоўнасці населеных месцаў па рацэ Гжаці за 1859 год асобнае Нікольскае не знойдзена, тады як Першціна, Белавіна, Ягадзіна, Шапялева, Белаглазава і Юр'еўская фіксуюцца. ПГМ цяпер пацвярджае, што сама вёска Онфілогава знаходзілася асобна ад Нікольскага і непасрэдна побач з вёскай Варонінай. Да геапрывязкі ліста маркер пакінуты на навуковай рэканструкцыі цэнтра ўладання і захоўвае прыблізную дакладнасць.
General Survey Map Verification
Правераны ўсе 18 адкрытых лістоў плана Генеральнага межавання Зубцоўскага павета. На лісце 1–3 разборліва падпісаны суседнія «д. Воронина» і «д. Онфилогова»; подпіс Онфілогавай знаходзіцца ў межавой дачы № 516. Супадзенне пары асабліва доказнае, бо абедзве вёскі ўваходзяць у адно ўладанне Стэфаніды ў пісцовай кнізе 1539/1540 года. ПГМ устанаўлівае захаванне Онфілогавай да эпохі Генеральнага межавання і аддзяляе яе ад цэнтра ўладання Нікольскага Свечына. Крыніца: https://poisk.yapl.ru/show-pgm.php?id_map=23-155-1-3.jpg ; змест камплекта: https://poisk.yapl.ru/pgm-uezd.php?way=23-155 . Наступны кропкавы дакумент — эканамічныя заўвагі Зубцоўскага павета па дачы № 516.
Fifth Revision Alphabet Lead
Знойдзены і цалкам прагледжаны асобны рукапісны алфавіт да пятай рэвізіі Зубцоўскага павета: ГАТО (ГАТО), ф. 312, оп. 4, д. 14497, 1794—1808 гады; FamilySearch, плёнка 2201895, DGS 005371275, частка 15, кадры 775—819. Алфавіт пабудаваны па ўладальніках: унутры кожнага маёнтка пералічаны залежныя паселішчы і колькасць рэвізскіх душ, а пазнейшыя пазнакі фіксуюць перамяшчэнні насельніцтва. Літара «О» на кадры 797 абазначае прозвішчы ўладальнікаў, а не геаграфічны раздзел. Суцэльная праверка ўсіх лістоў па ўстойлівай пары «Онфилогова» і «Воронина» супадзення не дала. Гэта не даказвае знікнення вёскі: алфавіт улічвае насельніцтва, таму асобная зямельная вёска без рэвізскіх душ магла ў яго не трапіць. На кадры 800 упэўнена распазнаны суседні буйны Першцінскі маёнтак: сяло Першціна і вёскі Селіванава, Раслова, Сабліна, Восіпава, Радыёнкава, Нікольскае, Ягадзіна, Белавіна, Васільеўскае, Галавіна, Букіна, Рамашкова, Быкава і Плюснінскае. Гэты склад супадае з пазнейшым пералікам парафіі Казанскай царквы Першціна. Паводле рэвізіі 1782 года Першціна належала спадчыннікам Пятра Сямёнавіча Хлопава, але Онфілогавай і Варонінай сярод яго паселішчаў няма; таму суседства на карце не дае права прыпісваць дачу № 516 Хлопавым.
Yurlov1702Lead
У гістарычнай вопісі цвярскіх «дел старых лет» [спраў старых гадоў] знойдзена справа № 21 за 1702 год: «Дело Михаила Федорова сына Пушкина и Родиона Пунина сына Юрлова о розыске межи их межевых поместий или межевых земель, состоящих в Тверском уезде» (сярэдзіна формулы чытаецца з невялікай палеаграфічнай няпэўнасцю, агульны сэнс спрэчкі пра мяжу ясны). Пачата 21 студзеня 1702 года, вырашана 7 лютага таго ж года, 6 лістоў. Архіўны шыфр: РГАДА, ф. 1209, оп. 1, ч. 2, д. 16089, рэестравы артыкул № 21; здымак старонкі 47 вопісі: http://rgada.info/dela/1209/1/1209-opis_948i/0045.jpg . Імя «Родион Пунин сын Юрлов» азначае Радзівона, сына Пуні, з найменнем Юрлаў; слова «Пунин» тут з'яўляецца патранімічнай формай, а не другім сучасным прозвішчам. Гэта першы знойдзены ў бягучым пошуку пазнейшы Юрлаў, прама звязаны з зямлёй Цвярскога павета. Ён не атаясамлены з мужам Стэфаніды і не даказаны як нашчадак той жа сям'і: паміж запісамі ляжыць каля 162 гадоў. Галоўная каштоўнасць знаходкі — дакладны шасціліставы дакумент, унутры якога могуць быць названы ўладанні, суседнія паселішчы, ранейшыя ўладальнікі і межавыя дакументы.
Historical Inventory Coverage
Цалкам атрыманы і машынна прагледжаны 109 здымкаў уладальніцкага алфавіта да цвярскіх спраў старых гадоў, РГАДА, ф. 1209, оп. 1, дд. 16088—16122 (лічбавая вопіс 1137), а затым 433 здымкі падрабязнага рэестра дд. 16088—16101 за 1700—1715 гады (лічбавая вопіс 948). Аўтаматычныя супадзенні звераны ўручную. Формы «Анфилогова» ў пераліку памесцяў Пермскага павета і падобныя назвы ў іншых паветах адхілены як геаграфічна чужыя; іх нельга пераносіць на цвярскую вёску. Ва ўладальніцкім алфавіце прозвішча Юрлаў не выяўлена, але падрабязны рэестр выявіў Радзівона Пуніна сына Юрлава ў д. 16089. Гэта паказвае абмежаванне алфавіта: адсутнасць прозвішча ў ім не замяняе паартыкульнага прагляду спраў.
Refusal Book1667Lead
РГАДА, ф. 1209, оп. 1, ч. 2, д. 16065, рэестравы артыкул № 161 ад 9 лістапада 7176 года (1667/1668), больш не лічыцца следам нашага паселішча. На павялічаным афіцыйным здымку 0084 двайная назва чытаецца як «Анфилогово, Чагримово тож», а не як ранейшыя памылковыя варыянты «Филогово» або «Дылово». Сапраўды такая ж двайная назва ўжо засведчана ў 1588 годзе ў асобнай вёскі ва ўладанні Сцяпана Афанасьевіча Ліхарава. У нашага месца іншая ўстойлівая другая назва — Белаглазава — і іншы ўладальніцкі куст: Нікольскае Свечына, Садыкава, Ішкова, Астрогіна, Вароніна і Попава. Такім чынам, чатыры лісты артыкула № 161 могуць быць карыснымі для гісторыі цёзкі, але не з'яўляюцца прыярытэтам пошуку цвярскога эпоніма Онфілогава/Белаглазава. Афіцыйны здымак: http://rgada.info/dela/1209/1/1209-opis_227i/0084.jpg .
Service People Database Check
У інтэрактыўнай базе «Дом предков» праверана 421 095 запісаў пра служылых людзей XVII—XVIII стагоддзяў. Па прозвішчавай аснове Юрлаў знойдзена 118 запісаў, але спалучэнне фільтраў Юрлаў + Цвер дало нуль. Па рэдкіх формах знойдзена: «Онфилогов Фолимон», Арол, 1689, дакумент 210-5-68; чатыры супадзенні па Анфілог, у тым ліку Фёдар Анфілогаў, Арол, 1642, дакумент 210-4-260; 164 супадзенні па Анпілог; нуль па Ампілог і Філог. Гэтыя вынікі пацвярджаюць рэальнае ўжыванне формаў Онфілог-/Анфілог-/Анпілог- і пераход асабістага найменавання ў прозвішчавае, але не называюць цвярскога эпоніма: знойдзеныя носьбіты пазнейшыя за 1539/1540 год і адносяцца галоўным чынам да Арла і Кромаў. Адсутнасць цвярскіх супадзенняў — абмежаваны адмоўны вынік унутры базы, а не доказ адсутнасці роду ў крыніцах.
Service People Database Source
База служылых людзей: https://next-fast-table-gold.vercel.app/ ; апісанне складу і пералік цвярскіх набораў: https://dompredkov.ru/spiski-sluzhilyh-lyudej-xvii-xviii-vekov/
Yurlov Family Archive Check
Цалкам праверана 32-старонкавы вопіс калекцыі 156 «Юрловы» Архіва СПбІГ РАН. Калекцыя адносіцца пераважна да курмышска-ніжагародскай галіны і змяшчае дакументы з 1670 года; формаў Онфілогава, Свечына, Анфілог і Філог у вопісе няма. Адзіная згадка цвярскіх зямель звязана з маёнткамі Чырыковых і Жарабцовых, а не Юрлавых. Таму гэтую калекцыю нельга выкарыстоўваць як радавод Стэфаніды і Івана Юрлавых; адмоўны вынік аддзяляе іншую галіну сям'і і звужае далейшы пошук да цвярскіх пісцовых, адказных і межавых спраў.
Yurlov Family Archive Source
Архіў СПбІГ РАН, кал. 156 «Юрловы», вопіс: https://spbiiran.ru/wp-content/uploads/2025/04/koll.-156.-yurlovy.pdf
Tonkoy Onfilogov Candidate
Найбліжэйшы па часе персанальны кандыдат знойдзены ў копійнай кнізе Троіца-Сергіева манастыра за 1536/1537 год. Дакладны тэкст публікацыі: «Село Прилук на реке на Волге» [«Сяло Прылук на рацэ Волзе»], далей пасля ворных сялян — «а непашенных дворов: ... в. Тонкой Онфилогов» [«а неворных двароў: ... у двары Тонкой Онфілогаў»]. Скарачэнне «в.» раскрываецца як «во дворе» («у двары»). Тонкой быў манастырскім селянінам, улічаным у асобным неворным двары, а не землеўладальнікам; вынік артыкула лічыць 21 неворны двор і 21 запісанага ў іх чалавека ва ўсім прылуцкім комплексе. Для найменавання першай паловы XVI стагоддзя форма «Онфилогов» з'яўляецца прыналежна-патранімічнай: Тонкой — чалавек Онфілога, перш за ўсё яго сын. Тым самым крыніца незалежна засведчвае рэальнага мужчыну па імені Онфілог, які жыў пакаленнем раней і храналагічна падыходзіць для ўзнікнення назвы цвярской вёскі. Сучасныя рэканструяваныя пункты Прылука і Нікольскага Свечына падзяляе каля 207,6 км па прамой. Без дакумента пра перасяленне, службу або зямлю гэтай сям'і ў Цвярскім павеце супадзенне імені і часу застаецца моцнай гіпотэзай, але не тоеснасцю. Публікацыя: С. М. Каштанаў, «Па слядах троіцкіх копійных кніг XVI ст.» // Запіскі аддзела рукапісаў. Вып. 40. М., 1979. С. 43; рукапіс: ГПБ, збор Пагодзіна, № 1846, л. 65 адв.; PDF: https://azbyka.ru/otechnik/assets/uploads/zor/%D0%97%D0%9E%D0%A0_40.pdf .
Priluk Tver Mobility Bridge
Знойдзены прамы дакументальны маршрут абшчыны Тонкога праз Цвярскую зямлю. Акт № 294, датаваны 1461—1466 гадамі, — жалаваная грамата цвярскога вялікага князя Міхаіла Барысавіча Троіца-Сергіеву манастыру — дазваляў бяспошлінны праезд праз Цвярское княства троіцкім суднам, рыбаловам і сялянам Прысецкага і Прылуцкага ўладанняў да ракі Шэксны. Акт № 303 таго ж комплексу загадваў кашынскім мытнікам прапусціць два троіцкія судны да сяла Прылук і назад з хлебам; акты № 295—297 пацвярджаюць устойлівы рух манастырскіх людзей і тавараў праз Цвярское княства. Больш ранняя грамата № 265, 1455—1462 гадоў, патрабавала вяртаць сялян, якія выйшлі з манастырскіх сёлаў Угліцкага павета, і забараняла адпускаць тых, хто там жыве, гэта значыць фіксуе рэальную мабільнасць залежнага насельніцтва. Гэта не даказвае, што старэйшы Онфілог або Тонкой прайшлі менавіта да Нікольскага Свечына, але ўпершыню замяняе абстрактную магчымасць перамяшчэння канкрэтным гістарычным калідорам, якім карысталася іх прылуцкая абшчына ў пакаленні меркаванага бацькі. Крыніца: Акты сацыяльна-эканамічнай гісторыі Паўночна-Усходняй Русі канца XIV — пачатку XVI ст. Т. 1. М., 1952, № 265, 294—297, 303; электронны змест і рэгесты: https://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Russ/XIV/1380-1400/Akty_Troic_Serg_mon/index.htm .
Priluk Economic Context
Прылук быў не ізаляванай земляробчай вёскай, а старым троіцкім гаспадарчым і промыславым комплексам на левым беразе Волгі, каля Кашынска-Угліцкай мяжы. Удзінскае ўладанне Троіца-Сергіева манастыра дакументавана ўжо ў 1411 годзе, а льготы Прылуку — граматамі сярэдзіны XV стагоддзя. Граматы асобна называюць прылуцкіх рыбаловаў, волжскія тоні, судны, перавоз хлеба і бяспошлінны праезд праз Цвярское княства. Таму неворны двор Тонкога мог быць звязаны з рыбным промыслам, рачным транспартам, гандлем або абслугоўваннем манастырскай гаспадаркі; дакладнага занятку крыніца не паведамляе. Доўгая прыналежнасць Прылука манастыру аслабляе простую версію, быццам Тонкой або яго бацька трапілі туды разам з нядаўняй зямлёй Юрлавых: дакументаванага пераходу паміж уладальніцкімі комплексамі няма. Кантэкст: М. С. Чаркасава, «Буйная феадальная вотчына ў Расіі канца XVI—XVII стагоддзя»; акты № 155, 294—297, 303; А. Г. Бобраў, даследаванне ранніх грамат Троіца-Сергіева манастыра: https://www.booksite.ru/civk/data/bobrov.pdf .
Priluk Early Boundary Acts Audit
Правераны два бліжэйшыя да пакалення меркаванага старэйшага Онфілога раннія прылуцкія акты. У раз'ежджай каля 1495—1497 гадоў, АСЭИ I, № 581, названы Озарок Трагуб, яго брат Гаўрылка, Харка, дзеці Грыды, прылуцкі старац Нікан, селянін Клапік з таварышамі і судовыя людзі; формаў Онфілог/Анфілог, Лодыгін і Юрлаў няма. Поўны персанальны хвост наступнага дакумента 1505/1506 года, № 660, удалося аднавіць з перакрываючых адзін аднаго пошукавых фрагментаў іншага лічбавага асобніка Google Books і праверыць па імянных паказальніках тома. Раз'ежджая Дзмітрыя Кажухава паміж зямлёй Прылуцкага і землямі Нікольскага-Улеменскага, Драчкоўскага пачынка і іншых месцаў паблізу Кашынскай мяжы называе пяць прылуцкіх сялян — Мікіфара-соцкага, Васіля Бортнікава, Афанасія Крука Шабаніна, Карпа Піліпава сына і Васька Паўлава сына Папрыхінскага — і пяць нікольскіх: Івана Іванава сына Босава, Федзька Дзянісава сына, Мікіфара Сямёнава сына Чачэева, Васька Осташава сына Аляхова і Сцяпанка Бібіка Піліпава сына. Таксама названы Фёдар Злоба Дзмітрыеў сын Чортаў і пісец Папаліт Квашня Дзмітрыеў сын Чортаў. Онфілога, Анфілога або блізкага патроніма сярод пералічаных няма; асобны пошук па ўсіх імянных варыянтах ва ўсім даступным OCR тома таксама даў нуль. Гэта не перапіс усіх двароў Прылука, таму адсутнасць у межавым прадстаўніцтве не абвяргае існавання бацькі Тонкога, але выключае шанец, што шуканае імя літаральна стаяла ў апублікаваным акце № 660. Створаны асобны запіс PUB-ASEI1-1505-PRILUKI-BOUNDARY-N660 з картай Прылука і ўсімі чытэльнымі ўдзельнікамі. Тэкст № 581: https://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Russ/XIV/1380-1400/Akty_Troic_Serg_mon/581-600/581.htm ; пошукавы лічбавы асобнік АСЭИ I: https://books.google.com/books?id=xj4aAAAAIAAJ ; рэгест № 660: https://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Russ/XIV/1380-1400/Akty_Troic_Serg_mon/index.htm .
Tver Acts Geographic Index And Pervetino Audit
Цалкам правераны геаграфічныя паказальнікі абодвух выпускаў «Цвярскіх актаў» С. Шумакова. Адзінае Астрогіна ў Юр'еўскім стане адсылае да вып. 1, с. 60—61 — ужо вядомай даннай Сцяпана Аскалкова 1567/1568 года з ланцужком Цызыравы → Аскалкоў → Восіпаў манастыр. Онфілогава, Анфілогава, Белаглазава, Нікольскае Свечына і астатнія ўстойлівыя суседзі комплексу ў паказальніку не знойдзены; таму зборнік не дае новага ранняга ўладальніка нашага паселішча. Затое паказальнік вывеў на суседняе сельца Перветына ў Юр'еўскім стане, с. 159—160. Купчая 1571 года на Перветына з вёскамі прама паведамляе, што кабала, духоўная і крэпасці на ўладанне згарэлі ў манастыры «в приход крымского царя» [«падчас нашэсця крымскага цара»]. Гэта дакументаваны прыклад гібелі зямельнага архіва бліжэйшага раёна падчас нашэсця Дэўлета I Гірэя. Пажар пазнейшы за дазор Стэфаніды і не тлумачыць, чаму яна не прад'явіла граматы ў 1551—1554 гадах, але паказвае рэальны шлях наступнай страты актаў. Створаны асобны запіс PUB-TVER-ACTS-1571-P159-160-PERVETINO. Лічбавы выпуск: https://docs.tverlib.ru/kraevedenie/tverskie_akti_1506_1647_1/ .
Tonkoy Onfilogov Source
С. М. Каштанаў. Па слядах троіцкіх копійных кніг XVI ст. // Запіскі аддзела рукапісаў. Вып. 40. М., 1979. С. 43, дак. № 3; РНБ, збор М. П. Пагодзіна, № 1846, л. 65 адв. Лічбавая публікацыя: https://azbyka.ru/otechnik/assets/uploads/zor/%D0%97%D0%9E%D0%A0_40.pdf
Tver1627Printed Extract Check
Цалкам атрыманы і распазнаныя 147 старонак выдання «Выпіс з Цвярскіх пісцовых кніг. Пісьмы і меры 135 і 136 (1627–1628) гадоў. Выпуск I» з электроннай бібліятэкі Цвярской абласной бібліятэкі. Першы выпуск друкуе першую палову рукапісу — Захожскі, Валовіцкі і Сузёмскі станы. У прадмове літаральна абяцана надрукаваць у дадатку да «Цвярскіх епархіяльных ведамасцей» за 1915 год другую палову: Шэскі, Кушальскі, Шостку, Мікулінскі, Гарыцкі, Харвацкі і Юр'еўскі станы, а затым выпусціць яе асобным другім выпускам. Правераны ўсе 48 даступных PDF нумароў часопіса за 1915 год (№ 1—52, з аб'яднанымі нумарамі): дадаткаў з пісцовым выпісам у гэтых лічбавых файлах няма. Пошук па тэкставым слоі не знайшоў ні загалоўка выпісу, ні мэтавых тапонімаў. Значыць, другі тэкст быў абвешчаны і, верагодна, друкаваўся асобнымі дадаткамі, але ў сучасны адкрыты камплект часопіса яны не ўвайшлі. Каталог першага выпуску: https://elib.tverlib.ru/vypis_iz_tverskih_piscovyh_knig_pisma_i_mery_fedora_ignateva_da_podyachego ; каталог нумароў 1915 года: https://tvereparhia.ru/dejatelnost/tverskie-eparhialnye-vedomosti/ .
Tver1627Printed Extract Source
Цвярская абласная бібліятэка, лічбавыя сканы 147 старонак: https://docs.tverlib.ru/kraevedenie/vipis_tver_piscovih_knig/
New Reference Lead
Цалкам правераны адкрыты 349-старонкавы даведнік: А. У. Матысан. Дваранства Цвярскога павета XVI — пачатку XVIII стагоддзяў. М.: Древлехранилище, 2023. ISBN 978-5-93646-454-6. На друкаванай с. 320 знаходзіцца адзіны артыкул пра Юрлава: «Юрлов Иван (до 1539). Земельные владения: в 1539, 1551 за его женой Стефанидой с. Никольское Свечино и др.» [«Юрлаў Іван (да 1539). Зямельныя ўладанні: у 1539, 1551 за яго жонкай Стэфанідай с. Нікольскае Свечына і інш.»]. Спасылкі вядуць да сучаснага выдання пісцовай і дазорнай кніг: Пісцовыя матэрыялы Цвярскога павета XVI стагоддзя. М., 2005. С. 104, 242. Ва ўводзінах Матысан тлумачыць, што формула «до 1539» ужываецца для ўжо памерлага альбо пазначанага былым уладальніка, які нідзе не знойдзены жывым. Гэта важкая даследчая выснова пра смерць Івана да першага запісу, але не літаральнае слова «вдова» ў пісцовым артыкуле. Поўная адкрытая публікацыя: https://www.academia.edu/122950006/ ; старонка 320: https://attachments.academia-assets.com/117501767/321.html . Папяровыя асобнікі: РГБ, шыфр FB 2 24-26/291; РНБ, шыфр С 2024-2/130.
Matisson Yurlov Verification
Суцэльны пошук па ўсіх 349 старонках даведніка Матысана даў толькі аднаго Юрлава Цвярскога павета — Івана, ранейшага ўладальніка Нікольскага Свечына. Імя па бацьку, чын, прыналежнасць да канкрэтнай галіны Плешчэевых і імя эпоніма Онфілог у артыкуле не паведамляюцца. Такім чынам, найноўшая прасапаграфія пацвярджае лакальны ланцужок Іван Юрлаў → яго жонка Стэфаніда → Нікольскае Свечына, але не дазваляе выбраць паміж Іванам Цімафеевічам Большым і Іванам Цімафеевічам Меншым і не называе заснавальніка вёскі.
Second Tver Onfilogovo
Той жа суцэльны прагляд выявіў іншае аднайменнае паселішча: на друкаванай с. 151 у артыкуле пра Сцяпана Афанасьевіча Ліхарава сярод уладанняў 1588 года запісана «дрв. Онфилогово Чагримово тож» [«вёска Онфілогава, яна ж Чагрымава»]; крыніца — асобная кніга 1588 года, Пісцовыя матэрыялы Цвярскога павета XVI стагоддзя. С. 564–565. Гэта асобны тапонім з падвойнай назвай Чагрымава, тады як наша Онфілогава ў 1539/1540 і 1551–1554 гадах уваходзіць у комплекс Нікольскага Свечына разам з Садыкавам, Ішковам, Астрогіным, Варонінам і Паповым. Знаходка патрабуе адкідаць любое позняе «Онфілогава» без праверкі суседзяў і ўладальніка.
Ruzsky Onfilogovo1504Parallel
Другая ранняя дакладная назва знойдзена ў вялікакняжацкай межавой грамаце каля 16 чэрвеня 1504 года. У дакуменце Івана III для князя Юрыя Іванавіча пры апісанні клінска-рузскай мяжы літаральна названа «деревня Онфилогова» [«вёска Онфілогава»]. Чытанне праверана візуальна па друкаванай с. 401 выдання «Духоўныя і дагаворныя граматы вялікіх і ўдзельных князёў XIV—XVI стст.» (М.—Л., 1950), акт № 96, а не толькі па OCR. Гэта не наша паселішча: грамата адносіцца да Рузскай зямлі і не змяшчае Нікольскага Свечына, Юрлавых, Харвачы або цвярскіх суседзяў. Але дата прынцыповая: дакладная форма Онфілогава ўжо існавала незалежна да 1504 года. Такім чынам, імя было досыць ужывальным, каб спарадзіць больш за адзін тапонім, і рэдкасць слова сама па сабе ўжо не можа служыць аргументам на карысць тоеснасці цвярскога эпоніма з бацькам Тонкога з Прылука. Для адрознення абавязковыя павет, уладальнікі і ўстойлівы набор суседзяў.
Archive Search Coverage
Нулявы вынік у сэрвісе Яндэкса «Поиск по архивам» па запытах «Онфилогово», «Никольское Свечино» і шыфры 1209/16081 нельга лічыць праверкай РГАДА: у апублікаваным каталогу крыніц сэрвісу РГАДА адсутнічае. Адзінаццаць знойдзеных супадзенняў па «Нікольскаму Свечыну» адносяцца да іншых аднайменных месцаў.
Rgada Full Text Search Check
24 жніўня 2026 года асобна правераны новы паўнатэкставы пашукавік па афіцыйных PDF-вопісах РГАДА, які індэксуе 67 263 старонкі. У межах ф. 1209 запыты «Онфилогово», «Анфилогово», «Белоглазово» і дакладны запыт «Микита Старков» не далі змястоўных супадзенняў. Па слове «Старков» знойдзены толькі чужы Іван Старкоў, падзьячы дарагабужскіх палацавых сёлаў, у воп. 1, ч. 2, спр. 623; па «Юрлов» — позняя спрэчная справа спадчыннікаў С. А. Юрлава 1741 года ў воп. 83. Гэтыя вынікі не замяняюць прагляду спр. 16081: сам рукапісны рэестр, дзе знаходзіцца артыкул № 272 пра Анфілогава/Белаглазава і Мікіту Старкова, у паўнатэкставы PDF-корпус не ўваходзіць. Правераны сэрвіс: https://rgada.sovadev.pro/ .
Gis Uiad Digitization Check
24 жніўня 2026 года правераны актуальны каталог алічбаваных спраў ГИС УИАД. Для РГАДА, ф. 1209, воп. 1 каталог паказвае 547 даступных лічбавых запісаў; селектар спраў ахоплівае раннія нумары да спр. 536 і спр. 539. Мэтавыя цвярскія кнігі спр. 872, 875, 16057, 16060, 16081, 16083, 16086 і 16087 у даступным наборы адсутнічаюць. Такім чынам, поўны тэкст артыкулаў № 271—272 нельга атрымаць праз бягучую платную гадзінную сесію ГИС УИАД: спачатку справа павінна быць дададзена ў сістэму альбо заказана непасрэдна ў РГАДА. Правераны каталог: https://metrics.tilda.ws/gisuiad ; афіцыйны партал: https://online.archives.ru/ .
Service People Database Starkov Yurlov Check
У базе «Служилые люди» праекта «Дом предков» (421 095 запісаў) асобны пошук даў 159 носьбітаў формы Старкоў і 118 носьбітаў формы Юрлаў. Дакладнага «Старков Микита» і спалучэння «Юрлов Семён/Семен» база не паказала. Сярод агульных супадзенняў ёсць людзі з Масквы, Белаазера, Курска, Ніжняга Ноўгарада і іншых месцаў, але ніводны радок не звязвае іх з Анфілогавам, Белаглазавам або Нікольскім Свечыным. Таму аднапрозвішчнікі не дададзены як сваякі: праверка карысная як абмежаваны адмоўны вынік, а не як доказ адсутнасці Мікіты або Сямёна ў іншых крыніцах. База: https://next-fast-table-gold.vercel.app/ .
D16081Leaf Localization
Артыкул № 272 пра Анфілогава лакалізаваны ўнутры спр. 16081 па двух незалежных пастаронкавых якарах. У афіцыйным вопісе артыкул № 13 адносіцца да маёнтка (памесця) Міхаіла Аляксеева сына Епішава; апублікаваны прасапаграфічны паказальнік дае для таго ж запісу РГАДА, ф. 1209, воп. 1, спр. 16081, арк. 30 і паралельную копію спр. 875, арк. 27 адв. Другі пункт: артыкул № 348 пра парожнія землі Курмана і Данілы Шарапавых дзяцей Маславых цытуецца па спр. 16081, арк. 354 адв.—355. Інтэрпаляцыя паміж артыкуламі № 13 і 348 змяшчае № 272 каля арк. 281. Гэта вылічаны дыяпазон, а не ўжо прачытаная пагінацыя артыкула; для архіўнага заказу бяспечна запытваць арк. 279—283, уключаючы суседні артыкул № 271 Траццяка Старкова і пачатак наступнага артыкула. Крыніцы якароў: https://62info.ru/history/node/10930 ; https://geraldika.ru/files/pdf/24081208463929353.pdf .
Economic Notes Archive Correction
Афіцыйны сучасны вопіс фонду эканамічных заўваг цалкам выпраўляе ранейшы памылковы адрас «ф. 1355, оп. 1, дд. 18—20». Эканамічныя заўвагі на 1201 дачу Зубцоўскага павета разам з алфавітамі дач і ўладальнікаў складаюць адну справу: РГАДА, ф. 1355, воп. 1, спр. 1694, 141 аркуш, мікрафільм. Асобныя спр. 1695 і 1696 — дапаможныя алфавіты (35 аркушаў) і табель (1 аркуш). Для дачы № 516 трэба перш за ўсё заказваць спр. 1694; спр. 1695 карысна заказаць дадаткова для хуткага пошуку ўладальніка. Крыніца праверана па афіцыйным PDF-вопісе РГАДА 2025 года, старонка PDF 124: http://rgada.info/opisi/1355-opis_1.pdf .
Starkov Family1585Lead
Непасрэдна перад Анфілогавам афіцыйны вопіс спр. 16081 змяшчае артыкул № 271: «поместье Третьяка Старкова» [«маёнтак Траццяка Старкова»], пасля яго артыкул № 272: «поместье Микиты Старкова, пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [«маёнтак Мікіты Старкова, пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава»]. Больш ранняя адпіска Сімяона Бекбулатавіча са служылым спісам ад 4 чэрвеня 1585 года называе двух цвярскіх дзяцей баярскіх: Калмака Іванава сына Старкова з акладам 250 чвэртак і 10 рублёў і Траццяка Іванава сына Старкова з акладам 150 чвэртак і 8 рублёў. Аднолькавае імя па бацьку і радавое найменаванне робяць іх верагоднымі братамі; навуковы анамастычны артыкул таксама разглядае іх як магчымых братоў, але сам спіс не ўжывае слова «братья». Траццяк з артыкула № 271 з высокай верагоднасцю той самы цвярскі служылы чалавек 1585 года альбо аднайменны прадстаўнік той жа сям'і. Мікіта мог быць яго малодшым братам, сынам або іншым сваяком, аднак кароткі вопіс не дае імя па бацьку. Менавіта поўны тэкст суседніх артыкулаў № 271—272 павінен праверыць гэтую сувязь. Служылы спіс: https://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Russ/XVI/1560-1580/Akty_Popov_I/21-40/30.htm ; абмеркаванне двух Старковых: https://www.drevnyaya.ru/vyp/2014_3/part_13.pdf .
Kurakin1677Ownership
Даведнік А. У. Матысана дае наступны дакументаваны этап уладальніцкага ланцужка. У артыкуле «Куракин Григорий Семенович, князь» пералічана яго вотчына 1677 года: сяло Мікуліна-Гарадзішча, прысёлак да Спаскай, сяло Ашуркава і вёскі, сярод якіх прама стаіць Белаглазава. Спасылка аўтара вядзе да перапісной кнігі Цвяры і Цвярскога павета 1677—1678 гадоў: РГАДА, ф. 1209, воп. 1, спр. 16060, арк. 319 адв.—348; дадаткова пазначаны комплекс 1710 года, спр. 16086, арк. 320, 348. Так пасля маёнтка Мікіты Старкова з'яўляецца новы ўстаноўлены ўладальнік таго ж месца пад позняй назвай: баярын князь Рыгор Сямёнавіч Куракін. Цяпер знойдзены і папярэдні акт: 21 жніўня 1655 года адказная кніга пералічвае ў прададзеным Іванам Андрэевічам Галіцыным комплексе «деревню Белоглазова на реке на Ржати» [«вёску Белаглазава на рацэ Ржаці»]; менавіта гэты комплекс быў адказаны Куракіну. Гэта не заснавальнік і не эпонім: назва Онфілогава старэйшая за князя больш чым на стагоддзе. Знаходка ўдакладняе архіўны заказ — у спр. 16060 трэба шукаць не ўвесь том усляпую, а ўладальніцкі артыкул Куракіна на арк. 319 адв.—348, дзе поўны тэкст можа назваць двары і сялян Белаглазава. Крыніцы: А. У. Матысан. «Дваранства Цвярскога павета XVI — пачатку XVIII стагоддзяў». М.: Древлехранилище, 2023. С. 144, заўв. 3; «Мікулінскі летапіс, складзены па старажытных актах ад 1354 да 1678 года». Цвер, 1911. Друкаваныя с. 72—75; https://docs.tverlib.ru/kraevedenie/mikulinskaja_letopis.pdf .
Mikulin Chronicle1655Beloglazova On Rzhat
У апублікаваным па старажытных актах Мікулінскім летапісе знойдзены поўны пералік вёсак з адказной кнігі 21 жніўня 1655 года. Сярод іх літаральна запісана «деревня Белоглазова на реке на Ржати» [«вёска Белаглазава на рацэ Ржаці»]. Гэта першае знойдзенае сведчанне, якое не проста называе Белаглазава, але ўказвае яго раку. Сучасная вёска Белаглазава стаіць на Ржаці, таму акт незалежна і вельмі моцна пацвярджае перанос маркера менавіта сюды. У адрозненне ад запісу пасля 1634/1635 года, дзе Анфілогава/Белаглазава было пусткай, у 1655 годзе аб'ект ужо названы вёскай: да гэтага часу месца зноў было заселена або прынамсі аднавіла адміністрацыйны статус вёскі. Акт узнік з продажу Іванам Андрэевічам Галіцыным Мікуліна, Ашуркава і залежных паселішчаў князю Рыгору Сямёнавічу Куракіну; фармальны адказ адбыўся 21 жніўня 1655 года. Крыніца: «Мікулінскі летапіс, складзены па старажытных актах ад 1354 да 1678 года». Цвер, 1911. Друкаваныя с. 72—75, лічбавыя старонкі PDF 73—76; https://docs.tverlib.ru/kraevedenie/mikulinskaja_letopis.pdf .
Two Beloglazovas1655Caution
У адным і тым жа акце 1655 года пералічаны два розныя аб'екты з аднолькавай назвай. Спачатку сярод жылых вёсак стаіць «деревня Белоглазова на реке на Ржати» [«вёска Белаглазава на рацэ Ржаці»]; пазней сярод пустак асобна запісана «пустошь Белоглазова» [«пустка Белаглазава»]. Іх нельга аб'ядноўваць. Нашаму Онфілогаву адпавядае вёска на Ржаці: гэта ўзгадняецца з існуючай вёскай Белаглазава і з позняй подпісам «д. Онфилогова» каля Варонінай на плане Генеральнага межавання. Асобная пустка Белаглазава адносіцца да іншага месца ўнутры велізарнай Мікулінска-Ашуркаўскай вотчыны. У акце 1645 года сустракаецца яшчэ і «старая Глазова»; без межаў і поўнага супастаўлення яе таксама нельга аўтаматычна атаясамліваць ні з адной з дзвюх Белаглазавых.
Beloglazovo Karelian Resettlement1677
Навуковая гісторыка-геаграфічная ГІС Цвярскога дзяржаўнага ўніверсітэта раскрывае насельніцтва Белаглазава ў перапісе 1677/1678 года. У слоі «Кореляне Тверского уезда 1677/78» запіс мае палі: назва — Белаглазава; павет — Цвярскі; воласць — Мікулінскі стан; уладальнік — князь Рыгор Сямёнавіч Куракін; тып зямлі — вотчынныя; людзей — 39; двароў — 1. Каардынаты самога даследчага пункта — 35.2414481, 56.3171521 — амаль дакладна супадаюць з выпраўленым маркерам сучаснай вёскі. Адзін двор пры 39 улічаных людзях трэба разумець асцярожна: гэта магла быць буйная састаўная дваровая абшчына або асаблівасць перапіснага ўліку, а не сучасная малая сям'я. Імёны гэтых 39 чалавек у апублікаваным слоі не раскрыты; іх трэба браць з уладальніцкага артыкула Куракіна ў РГАДА, ф. 1209, воп. 1, спр. 16060, арк. 319 адв.—348. Крыніцы: А. І. Савінава, Ю. В. Сцяпанава, «Рассяленне цвярскіх карэлаў у XVII–XIX стст.: досвед вывучэння з выкарыстаннем ГІС-тэхналогій»; архіўная копія афіцыйнай ГІС https://web.archive.org/web/20240506165035id_/http://karely.histgeo.ru/layers/167778_6.js .
Beloglazovo Karelian Continuity1710
Белаглазава зноў нанесена ў асобным слоі той жа навуковай ГІС «Микулинские карелы 1710». Палі запісу пацвярджаюць Цвярскі павет, Мікулінскі стан і той жа пункт 35.2414481, 56.3171521; колькасць і ўладальнік у гэтым слоі не апублікаваны. Крыніцай слоя стваральнікі ГІС называюць перапісную кнігу 1710 года РГАДА, ф. 1209, воп. 1, спр. 16086. Гэта даказвае прысутнасць карэльскага насельніцтва ў Белаглазаве ў двух часавых зрэзах, падзеленых прыкладна 33 гадамі, але не даказвае нязменнасці кожнай сям'і: для персанальнай пераемнасці патрэбныя пайменныя дваровыя артыкулы абодвух перапісаў. Архіўная копія слоя: https://web.archive.org/web/20240506165025id_/http://karely.histgeo.ru/layers/1710_8.js .
Founder Vs Karelian Resettlers Caution
Карэльскія жыхары Белаглазава 1677/1678 і 1710 гадоў — найважнейшы позні раздзел гісторыі вёскі, але не кандыдаты ў заснавальнікі Онфілогава. Назва «Онфілогава» дакументавана ўжо ў 1539/1540 годзе, гэта значыць як мінімум за 137 гадоў да першага карэльскага перапісу. Нават калі поўны спіс 1677 года дасць дзясяткі асабістых імёнаў, сярод іх трэба шукаць жыхароў і, магчыма, продкаў пазнейшага насельніцтва, а не чалавека, ад якога ўзнік тапонім. Эпонім Онфілог павінен адносіцца да больш ранняга пласта — найверагодней да XV або самага пачатку XVI стагоддзя.
Golitsyn Kurakin1655Transition
Іван Андрэевіч Галіцын цяпер устаноўлены як непасрэдны папярэднік Куракіна па ўладальніцкім комплексе, які ўключаў патрэбную вёску Белаглазава на Ржаці. Паводле Мікулінскага летапісу, ён разам з жонкай Феадосіяй Андрэеўнай выкупіў ранейшую вотчыну князёў Мікулінскіх з Кірылава манастыра, а затым прадаў Мікуліна і Ашуркава з вёскамі князю Рыгору Сямёнавічу Куракіну. Адказны запіс 21 жніўня 1655 года ўжо ўключае Белаглазава на Ржаці. Аднак апублікаваны аповед не даказвае, што менавіта гэтая вёска ўваходзіла ў больш ранняе манастырскае ўладанне або належала Фёдару Андрэевічу Цялятэўскаму: надзейны персанальны ланцужок для самой вёскі пачынаецца тут толькі з Галіцына і продажу 1655 года. Пераход ад маёнтка Мікіты Старкова пасля 1634/1635 года да ўладання Галіцына ўсё яшчэ не знойдзены.
Chagrimovo Homonym1588
Поўная праверка даведніка Матысона пацвярджае асобнае цвярское Онфілогава, якое нельга змешваць з нашым. За Сцяпанам Афанасьевічам Ліхаравым у 1588 годзе пералічаны вёскі Волкава, «Онфилогово Чагримово тож» [Онфілогава, яно ж Чагрымава], Барыхіна Мартьянава тож, Падалцова, Асанава Валоцкае тож і пустка; маёнтак быў аддзелены ў 1588 годзе. Крыніца — асобная кніга на маёнткі дзяцей баярскіх Цвярскога павета 1588 года ў публікацыі «Пісцовыя матэрыялы Цвярскога павета XVI стагоддзя», с. 564—565. Супадзенне двайной назвы з рукапісным артыкулам № 161 адказной кнігі 1667/1668 года даказвае, што акт д. 16065 адносіцца да лініі Онфілогава/Чагрымава, а не да Онфілогава/Белаглазава. Адрозны ключ цяпер строгі: наша месца суправаджаюць Белаглазава, Нікольскае Свечына, Садыкава, Ішкова, Вароніна і Попава; чужое — Чагрымава і ўладанне Ліхарава.
Revision1782Verification
Праверана рэвізская казка 1782 года сяла Пярвіціна: ГАТО, ф. 312, воп. 6, спр. 100; FamilySearch, плёнка 2043614, DGS 5363904, унутраныя старонкі 168—187 (кадры прыкладна 750—769). Загаловак адносіць Пярвіціна да ўладання нябожчыка капітан-паручніка лейб-гвардыі Ізмайлаўскага палка Пятра Сямёнавіча Хлопава; услед за сялом запісана вёска Багданішная. Онфілогавай і Варонінай у гэтай казцы няма. Значыць, нельга аўтаматычна весці іх уладальніцкі ланцужок праз Хлопавых толькі з-за блізкасці да Пярвіціна. Для 1782 года Пярвіціна яшчэ ўлічвалася ў Цвярскім павеце; пазнейшую прыналежнасць раёна да Зубцоўскага павета не варта пераносіць назад без агаворкі.
Revision1782Inventory Check
Цалкам правераны ўнутраныя вопісы дзвюх суседніх падборак рэвізскіх казак Цвярскога павета: ГАТО, ф. 312, воп. 6, спр. 102 і 103; FamilySearch, плёнка 2043616, DGS 5363906, кадры 217—232 і 691—707. Назвы Онфілогава, Анфілогава, Анпілогава, Ампілогава, Свечына і іх відавочныя варыянты ў пераліках не знойдзены. Адмоўны вынік адносіцца толькі да гэтых дзвюх спраў і не даказвае знікнення вёскі.
Confession1741Verification
Устаноўлены і прагледжаны дакладны лічбавы комплекс споведных ведамасцей: ГАТО, ф. 160, воп. 1, спр. 16855, 1741 год; FamilySearch, плёнкі 2374526—2374527, DGS 5196004—5196005. Справа 16855 пачынаецца на кадры 503 першай плёнкі, таму нумары ў даследчым паказальніку трэба лічыць унутры справы. Пярвіціна пазначана на ўнутранай старонцы 248, Садыкава — на 258. Раздзел «Никольское» на ўнутранай старонцы 475 працягваецца ўжо на DGS 5196005; яго загаловак проста адносіць гэтае Нікольскае да Захожскага стана. Гэта іншае аднайменнае месца, не Нікольскае Свечына Валовіцкага стана, і выкарыстоўваць яго жыхароў або духавенства ў картцы Онфілогава нельга.
Confession1741Sources
Каталог FamilySearch 1343962: https://www.familysearch.org/search/catalog/1343962 ; публічная навігацыя па справе 16855: https://forum.vgd.ru/5071/120404/0.htm ; DGS 5196004: https://www.familysearch.org/search/film/005196004 ; працяг DGS 5196005: https://www.familysearch.org/search/film/005196005
Full Text Corpus Check
Правераны цалкам адкрыты 364-старонкавы OCR-PDF «Пісцовыя кнігі XVI стагоддзя. Цвярскі павет. Распазнаны тэкст» з публікацыі ВГД: https://disk.yandex.ru/d/YHq90DVnY70r0Q (159124482 байты; SHA-256 91ddb3e57f344930f4072a7ec625e8e652ff393a4ae2575f923ff6490f9092d6). Пошук па формах Онфілог, Онпілог, Анфілог, Анпілог, Ампілог, Амфілог, Свечына і Юрлаў знайшоў толькі два ўжо вядомыя артыкулы: с. 111 з апісання 1539/1540 года і с. 230 з дазору 1551—1554 гадоў. Яны візуальна звераны з выявай старонак. Уключаная ў той жа PDF кніга канца XVI стагоддзя апісвае землі Сімяона Бекбулатавіча ў іншых пералічаных воласцях і не ахоплівае Хорвач, таму адсутнасць там Онфілогава не даказвае знікнення вёскі.
Service Landholder Acts Corpus Check
Праведзены суцэльны паўнатэкставы пошук па чатырох тамах «Актаў служылых землеўладальнікаў XV — пачатку XVII стагоддзя» (укладальнік А. В. Антонаў). У томе I правераны поўны 430-старонкавы PDF; у тамах II—IV — даступныя поўныя тэксты і імянныя/геаграфічныя паказальнікі. Формы Онфілог, Анфілог, Анпілог, Ампілог, Онфілогава, Анфілогава і Свечына ў дачыненні да шуканага цвярскога ўладання не знойдзены; супадзенні «Панфилов» выключаны як іншыя імёны. У IV томе сустракаюцца Аляксей і Фёдар Юрловы, але іх акты не звязваюць род з Нікольскім Свечыным. Гэты адмоўны вынік звужае апублікаваны актавы корпус, аднак не замяняе непрад'яўленыя граматы Стэфаніды і неапублікаваныя справы РГАДА. Апісанне серыі: https://bibl-kostroma.ru/книги-сборники-альманахи/а .
Kalyazin Monastery Acts Corpus Check
24 жніўня 2026 года цалкам правераны імянны і геаграфічны паказальнікі выдання «Акты Траецкага Калязінскага манастыра XVI ст.» (М.; СПб., 2007, 248 с.). Шуканыя формы Онфілог, Анфілог, Анпілог, Амфілог, прозвішчы Свечын і Юрлаў, назвы Нікольскае Свечына і Белаглазава ў апублікаваным корпусе не сустракаюцца. У паказальніку выяўлены іншы чалавек — Онфім Нягодзяй Ушакоў сын (акт № 132); яго імя Онфім фанетычна блізкае да пачатку «Онфілог», але з'яўляецца самастойным каляндарным імем і не можа быць ператворана ў Онфілога без прамога сведчання. У кнізе ёсць таксама вялікакняжацкая вёска Онфімава ля межаў зямель Калязінскага манастыра (друкаваная с. 134), што наглядна пацвярджае ўтварэнне прыналежных назваў ад асабовага імя, але адносіцца да іншага імя і кашынскай геаграфіі. Адмоўны вынік важны таму, што публікацыя ахоплівае рэальныя цвярскія акты і землеўладальнікаў XVI стагоддзя. Спасылка С. М. Папова «РГАДА. Ф. 1193. Оп. 1. № 31—33. Вкладная книга» надрукавана менавіта так у скане аўтарэферата, але не супадае з сучасным афіцыйным вопісам фонду; да архіўнай перакадзіроўкі яе нельга самавольна ператвараць ні ў самастойныя справы 31—33, ні ў аркушы 31—33 справы 1. Адкрыты том: https://aarheo.ru/files/Kalyazin.pdf ; бібліятэчная картка: https://aarheo.ru/library ; скан аўтарэферата С. М. Папова: https://www.prlib.ru/item/372777 .
Kalyazin Popov Citation Correction
Скан друкаванага аўтарэферата С. М. Папова ў Прэзідэнцкай бібліятэцы двойчы пацвярджае літаральную спасылку: «РГАДА. Ф. 1193. Оп. 1. № 31—33. Вкладная книга Троицкого Калязина монастыря». Такім чынам, гэта не OCR-памылка вэб-копіі. Адначасова сучасны афіцыйны вопіс паказвае, што самастойныя справы 31, 32 і 33 датаваны 1852—1858 гадамі, маюць аб'ём 955, 1072 і 852 аркушы і апісаны як указы, ведамасці і разнастайныя манастырскія справы — старажытнай укладной кнігай яны не з'яўляюцца. Справа 1 сапраўды змяшчае ўкладныя, жалаваныя, купчыя і межавыя граматы XV—XVII стагоддзяў на 266 аркушах, аднак даных, якія дазваляюць упэўнена раскрыць папоўскія «№ 31—33» як арк. 31—33 справы 1, пакуль няма. Магчымыя старая або ўнутраная нумарацыя рукапісаў, наступная перапрацоўка вопісу або недакладнасць самога архіўнага шыфра ў Папова. Таму бяспечны наступны крок — запытаць у РГАДА ідэнтыфікацыю і сучасны шыфр цытаты Папова, прыклаўшы старонку аўтарэферата; заказваць цяперашнія спр. 31—33 або спр. 1, арк. 31—33 як ужо ўстаноўленую ўкладную кнігу нельга. Афіцыйны вопіс: http://rgada.info/opisi/1193-opis_1.pdf ; картка фонду: http://rgada.info/poisk/index.php?fund_number=1193&fund_name=&list_number=&list_name=&Sk=100&B1=Найти ; друкаваны скан аўтарэферата: https://www.prlib.ru/item/372777 .
Kalyazin Fund1193Manuscript Structure
Уводзіны да навуковага выдання «Акты Траецкага Калязінскага манастыра XVI ст.» (М.—СПб., 2007) удакладняюць фізічную будову сучаснага комплексу. РГАДА, ф. 1193, воп. 1, кн. 1 — штучна складзены пазнейшымі архівістамі том на 266 аркушах: у ім злучаны арыгінальныя акты, копіі XVI—XVIII стагоддзяў і фрагменты копійнай кнігі. Кн. 4 — іншы састаўны том на 490 аркушах: акты займаюць арк. 1—290 і 469—482, выпісы з пісцовых кніг — арк. 291—408, два архіўныя вопісы XVIII стагоддзя — арк. 409—468. Змест кніг 1 і 4 часткова перакрываецца. Гэта тлумачыць, чаму адзін стары дакумент мог мець некалькі ўзроўняў нумарацыі — нумар асобнага акта, аркуш унутры сшытага тома і пазнейшы архіўны шыфр, — але яшчэ не даказвае, які менавіта ўзровень меў на ўвазе Папоў пад № 31—33. Выдаўцы таксама паведамляюць, што пошукі дадатковых актаў у ГАТО і Цвярскім музеі выніку не далі. Крыніца: «Акты Траецкага Калязінскага манастыра XVI ст.», уклад. С. М. Кістэраў, Л. А. Цімошына. М.—СПб.: Альянс-Архео, 2007, уводзіны, апісанне рукапіснай традыцыі; лічбавая копія: https://aarheo.ru/files/Kalyazin.pdf .
Kalyazin Old Descriptions Checked
Старыя апісанні манастырскага збору правяраюцца асобна ад самога актавага корпуса. Віртуальная выстава Цвярской абласной бібліятэкі пацвярджае, што «Кароткі вопіс» іераманаха Паўла (Крылова), Калязін, 1900, апісвае 354 патрыяршыя, мітрапалічыя і архірэйскія граматы толькі XVII стагоддзя, датаваныя 1614—1683 гадамі. Гэта не шуканая ўкладная кніга XV—XVI стагоддзяў і не верагодная крыніца імя заснавальніка Онфілогава. Даступны праз бібліятэку пяцістаронкавы фрагмент кнігі Паўла Крылова 1897 года змяшчае толькі тытульныя аркушы і віды манастыра; архіўнай нумарацыі ў ім няма. Паўнатэкставая копія вопісу А. Я. Віктарава 1890 года дае важны адмоўны і адначасова структурны вынік. У бібліятэцы і рызніцы Віктараў бачыў у ліпені 1880 года ўсяго дзесяць рукапісаў: тры XV, тры XVI, тры XVII і адзін XVIII стагоддзя; ні адзін у апісанні не названы ўкладной кнігай. Для параўнання, вопіс 1653 года налічваў 24 рукапісы, з якіх да 1880 года Віктараў упэўнена супаставіў толькі два зборнікі. Архіў ён апісаў асобна: пункт 5 — 102 акты XVIII стагоддзя, пункт 6 — каля 250 актаў XVI—XVIII стагоддзяў у старадаўніх копіях, пераплеценых у кнігу прыкладна на 500 аркушах; арыгіналы большасці гэтых актаў уваходзілі ў папярэднія тамы. Такая структура вельмі падобная да позніх састаўных тамоў, пра якія піша выданне 2007 года, і тлумачыць магчымасць унутранай нумарацыі актаў, але не выяўляе асобнай укладной кнігі № 31—33. Неправеранымі застаюцца апісанне А. М. Лебедзева 1867 года і музейная нататка І. Ф. Голубева 1960 года. Крыніцы: https://projects.tverlib.ru/makary_kalyazinsky/ ; А. Я. Віктараў, «Вопісы рукапісных збораў у кнігасховішчах Паўночнай Расіі», СПб., 1890, с. 279—284, лічбавая копія: https://azbyka.ru/otechnik/books/file/30293-Описи-рукописных-собраний-в-книгохранилищах-северной-России.pdf ; картка НЭБ: https://rusneb.ru/catalog/000199_000009_003551382/ .
Kalyazin D1Digitization Check
Актуальны каталог ГІС УИАД, які можна выгрузіць, правераны асобна па архіве РГАДА: запісаў фонду 1193 у даступным анлайн-наборы няма, таму справу 1 і меркаваныя арк. 31—33 нельга адкрыць праз цяперашні пагадзінны прагляд. Справа застаецца даступнай толькі праз чытальную залу або заказ копій у РГАДА. Гэта праверка каталога даступнасці, а не зместу аркушаў. Каталог: https://metrics.tilda.ws/gisuiad ; афіцыйны партал: https://online.archives.ru/ .
Kalyazin Feeding Book Full Check
Цалкам праверана лічбавая копія публікацыі І. А. Іванова «Кармавая кніга Калязінскага манастыра» (публікацыя 1891/1892 года, 34 лічбавыя старонкі). Тэкст апісвае ўклады і памінанні пераважна з 1610 года; формы Онфілог, Анфілог, Анпілог, Амфілог, Юрлаў, Свечын, Белаглаз, Нікольскае Свечына і ўстойлівы куст вёсак Стэфаніды ў ім не выяўлены. Такім чынам, позняя кармавая кніга не захавала відавочнага памінальнага моста да шуканага эпоніма. Гэты адмоўны вынік не распаўсюджваецца на старажытныя граматы справы 1 і меркаваныя аркушы 31—33: гэта розныя комплексы. Лічбавая копія: https://docs.tverlib.ru/kraevedenie/lb0000882/ ; бібліятэчная картка: https://elib.tverlib.ru/kormovaya_kniga_kolyazina_monastyrya_s_predisloviem_chlena_tverskoy_uchenoy_arhivnoy_komissii_i .
Kalyazin Archive Inventory1891Check
Пастаронкава правераны дарэвалюцыйны «Вопіс старажытным граматам і іншым дакументам, якія захоўваюцца ў архіве першакласнага Траецкага Калязінскага манастыра» (Цвер, 1891, 36 с.). У пераліку грамат XV—XVI стагоддзяў не выяўлены Онфілог, Анфілог, Юрловы, Свечыны, Нікольскае Свечына або Белаглазава. Затое вопіс дазваляе дакладна датаваць чужую Онфімаву: № 121 — промянная манастырскай вёскі Панкратава на вёску Онфімава, 1542 год; № 141 — спіс на адваротны промен вёскі Онфімава на Панкратава, 1552 год. Гэта пацвярджае, што Онфімава была самастойным прадметам зямельнай здзелкі і не з'яўляецца памылковым чытаннем Онфілогава. Побач у каталогу ёсць купчая 1527 года на іншае сяло Нікольскае ў Кашынскім павеце (№ 65) і размежаванне 1528 года вёскі Вароніна з пачынкам Пападзьіным (№ 71); супадзенні асобных распаўсюджаных назваў без усяго ўстойлівага куста Нікольскае Свечына — Садыкава — Ішкова — Астрогіна — Вароніна — Попава не звязваюць гэтыя акты з уладаннем Стэфаніды. Лічбавая копія: https://docs.tverlib.ru/kraevedenie/lb0000377/ ; бібліятэчная картка: https://elib.tverlib.ru/opisi_drevnim_gramotam_i_drugim_dokumentam_hranyashchimsya_v_arhive_pervoklassnogo_troickogo .
Anfilof1516Land Act Parallel
У купчай жніўня 1516 года на чвэрць вёскі Цітоўскай адначасова названы два розныя носьбіты патрэбнай імяннай асновы. Максім Нестераў прадаў зямлю, якую раней купіў «у Анфилофья у Иванова сына»; сярод послухаў (сведак) той жа здзелкі запісаны «Анфилоф Мосеев сын». Першы Анфілофій быў ранейшым уладальнікам долі вёскі, другі Анфілоф — удзельнікам засведчання здзелкі. Акт адносіцца да паўночнарускага комплексу Антоніева-Сійскага манастыра і ніяк не звязаны з Цвярскім паветам, таму ніводзін з двух людзей не становіцца заснавальнікам Онфілогава. Знаходка важная інакш: яна паказвае, што формы Анфілофій/Анфілоф сапраўды ўжываліся як асабовыя імёны землеўладальнікаў і ўдзельнікаў зямельных здзелак у дакладным пакаленні ўзнікнення цвярскога тапоніма. Адначасовая прысутнасць двух аднайменных людзей таксама аслабляе ранейшы аргумент ад выключнай рэдкасці: аднаго супадзення імя і часу недастаткова без геаграфічнага або ўладальніцкага моста. Першасная лічбавая публікацыя СПбІГ РАН: https://gis.spbiiran.ru/cyrillic/cyrillic-alphabet-1217/acts/1153 .
Ryazan Anfilog Peasant Parallel
У суднай граматы па спрэчцы Разанскага Ольгава манастыра з Фёдарам Карцовым, датаванай у публікацыі 1530-мі гадамі, сярод удзельнікаў гасударава вобыску проста названы «из великого князя села ис подклетного и Старотумова крестьянин Анфилог Иванов сын Констянтинова» [з вялікакняжацкага падклетнага сяла Старатумава селянін Анфілог Іванаў сын Канстанцінава]. Вобыскшчык Цімафей Аігустаў апытваў 43 дзяцей баярскіх, духоўных асоб і сялян пра тое, каму належала вёска Рупасава, хто яе паставіў і колькі гадоў яна існавала; Анфілог уваходзіў у групу, якая пацвердзіла па крыжацалаванні старое ўладанне Ольгава манастыра. Гэта першы знойдзены прамы селянін з поўнай формай Анфілог, дакладна сучасны цвярскому запісу і які фігуруе ў разборы пра паходжанне вёскі. Але дакумент адносіцца да Разанскага павета, не называе Нікольскае Свечына, Юрловых або цвярскую воласць Хорвач, таму чалавек служыць наймацнейшай сацыяльнай паралеллю, а не ўстаноўленым эпонімам. Архіўны адрас публікацыі: РГАДА, ф. 1199, воп. 1, № 118, арк. 200—220 адв.; імя на арк. 212; публікацыя «Помнікі Разанскага краю», № 61, с. 88—95; адкрыты тэкст: https://m.62info.ru/history/node/10631 .
Ryazan Named Founder Mechanism
Тая ж разанская судная грамата дае рэдкі літаральны ўзор таго, як дакумент XVI стагоддзя ўстанаўліваў заснавальніка і эпонім паселішча. Сведкі паказалі, што Карац Курдумаў і яго сын Фёдар «ту деревню поставили» [тую вёску паставілі], прычым разышліся ў даўнасці: сем, шэсць або чатыры гады. Асобна пра старое селішча сказана: «словет ... то селищо Митусово потому, что жил на том селище конюх Митус» [завецца… тое селішча Мітусава таму, што жыў на тым селішчы конюх Мітус]. Тут адначасова названы чалавек, яго занятак і прычына тапоніма. Гэта не гісторыя цвярскога Онфілогава, а дакладная параўнальная мадэль шуканага доказу: для завяршэння пошуку патрэбны такі ж радок — хто паставіў вёску альбо чаму месца названа Онфілогавым. Важная і перасцярога крыніцы: паказанні пра нядаўняе заснаванне разыходзіліся, а Фёдар спрабаваў распаўсюдзіць старое імя Мітусава на свой спрэчны двор. Такім чынам, нават прамую формулу трэба чытаць разам з межамі, правам на зямлю і незалежнымі сведкамі. Адкрыты поўны тэкст: https://m.62info.ru/history/node/10631, арк. 211—214 паводле публікацыі.
Spbiiran Person Index Audit
24 жніўня 2026 года праз публічны GraphQL-пошук ГІС СПбІГ РАН правераны персанальныя формы Онфілог, Анфілог, Анпілог, Ампілог, Амфілог, Анфілоф, Анфілофій і Амфілохій, а таксама шырокія пачаткі Анфі-, Онфі-, Амфі-, Анпі-, Онфо- і Анфо-. Дакладнае гняздо Анфілоф дало толькі трох індэксаваных людзей: Анфілофія Іванава сына і Анфілофа Мосеева сына ў адной паўночнай купчай 1516 года, а таксама Анфілофія Антрофьева сына ў купчай на ўладанні ў Клімаўскай вёсцы 1562 года. Апошні занадта позні і таксама не звязаны з Цвер'ю. Персон з формамі Онфілог, Анфілог, Анпілог, Ампілог або Амфілог у індэксе не знойдзена. Гэта адмоўны вынік унутры адной навуковай базы, а не доказ адсутнасці чалавека ў неапублікаваных цвярскіх кнігах.
Next Archival Target
Галоўны новы заказ — поўны арыгінал або найбліжэйшая копія адказной кнігі 21 жніўня 1655 года, апублікаванай у «Мікулінскім летапісе» на с. 72—75. Друкаваны пералік ужо даў дакладную формулу «деревня Белоглазова на реке на Ржати» [вёска Белаглазава на рацэ Ржаці], але падворныя імёны ў вытрымцы прапушчаны. Трэба ўстанавіць сучасны архіўны шыфр акта і заказаць усе аркушы артыкула: імёны сялян, падставу ўладання Івана Андрэевіча Галіцына, ранейшага трымальніка, формулу продажу Куракіну і межы. Асабліва адрозніваць дзве аднайменныя пазіцыі аднаго акта — жылую вёску Белаглазаву на Ржаці і асобную пустку Белаглазаву. Другі вузкі заказ: РГАДА, ф. 1209, воп. 1, ч. 2, спр. 16081, разліковыя арк. 279—283. Патрэбны поўныя артыкулы № 271 «поместье Третьяка Старкова» [маёнтак Траццяка Старкова] і № 272 «поместье Микиты Старкова, пустошь Анфилогово, Белоглазово тож» [маёнтак Мікіты Старкова, пустка Анфілогава, яна ж Белаглазава], уключаючы адвароты аркушаў. Шуканыя элементы: імя па бацьку Мікіты, ранейшы ўладальнік Анфілогава, формула дачы, спасылка на грамату, межавыя суседзі і сувязь з Траццяком Старковым. Менавіта гэтыя два заказы павінны закрыць разрыў паміж Старковым пасля 1634/1635 года і Галіцыным у 1655 годзе. Далей: эканамічныя заўвагі да дачы № 516 «д. Онфилогова» — РГАДА, ф. 1355, воп. 1, спр. 1694; алфавіт уладальнікаў — спр. 1695; уладальніцкі артыкул Куракіна ў перапісе 1677/1678 гадоў — ф. 1209, воп. 1, спр. 16060, арк. 319 адв.—348; перапіс 1710 года — спр. 16083, 16086—16087. Па фондзе Калязінскага манастыра спачатку патрэбны даведачны запыт пра сучасны шыфр спасылкі С. М. Папова «ф. 1193, оп. 1, № 31—33, Вкладная книга»; цяперашнія спр. 31—33 не заказваць, паколькі яны адносяцца да XIX стагоддзя. Ва ўсіх кнігах правяраць куст Нікольскае Свечына — Садыкава — Ішкова — Астрогіна — Вароніна — Попава і выключаць іншае Онфілогава Чагрымава тож.
Name Etymology
М. А. Пятроўскі прыводзіць Амфілох і Амфіл як размоўныя формы імя Амфілохій. В. А. Ніканаў удакладняе, што Амфіл быў таксама асобным кананічным імем і што ў жывой мове маглі змешвацца вытворныя ад Амфілохія, Амфіла, Ампелія і Амплія. Таму надзейная выснова з назвы — асабовая форма Онфілог/Анфілог/Анпілог; аднаўленне поўнай царкоўнай формы Амфілохій верагоднае, але не абсалютнае. Незалежныя крыніцы называюць рэальных носьбітаў: ранейшага ўладальніка Анпілога Іванава сына Онаньіна, згаданага рэтраспектыўна ў арлоўскай кнізе 1594/1595 года, і селяніна Анпілога (Анфілога) Іванава сына Канстанцінава з разанскіх крыніц.
Name Etymology Sources
М. А. Пятроўскі. Слоўнік рускіх асабовых імёнаў: артыкул «Амфилохий» (Амфіл, Амфілох — размоўныя формы): https://gramota.ru/biblioteka/slovari/slovar-russkih-imyon ; В. А. Ніканаў. Геаграфія прозвішчаў, раздзел пра імёны Амфіл/Амфілохій і формы Ампілогаў, Амфілогаў: https://ruslang.ru/doc/etymology/1971/13-nikonov.pdf ; Алфавіт асоб Разанскага краю: Анпілог (Анфілог) Іванаў сын Канстанцінава, селянін: https://62info.ru/history/node/9353
Manuscript Verification
Дакладны артыкул знойдзены ў РГАДА, ф. 1209, воп. 1, кн. 466, арк. 183 адв.—184 (лічбавы файл reg-num-0406_rgada_1209_1_466_184.jpg). Арыгінал пацвярджае: «дер. Онфилогово: 4 дв.»; услед за лікам двароў ідуць ралля і сена, імёны чатырох гаспадароў адсутнічаюць. Публікацыя 1877 года ў гэтай частцы не прапусціла падворныя імёны — іх няма ў рукапісе.
Ivan Yurlov Elder Candidate Reassessment
Іван Цімафеевіч Юрлаў-Пляшчэеў Большы цяпер з'яўляецца найбольш змястоўна адпаведным кандыдатам на мужа Стэфаніды. Даследаванне А. В. Казакова паказвае: пасля яго ўцёкаў паміж 1508 і пачаткам 1511 года ў Маскоўскай дзяржаве заставалася першая жонка, тройчы згаданая ў дыпламатычных дакументах 1511—1512 гадоў без асабовага імя; Васіль III так і не дазволіў ёй выехаць да мужа. У Літве Іван ажаніўся другі раз з Ганнай, дачкой Марціна Хрэбтовіча, да студзеня 1516 года. Апошні раз Іван знойдзены жывым 30 студзеня 1529 года, а ў 1532 годзе Ганна ўжо распараджалася яго домам як маёмасцю мужа. Гэта дакладна ўзгадняецца з высновай Матысона «Юрлов Иван (до 1539)» [Юрлаў Іван (да 1539)] і з з'яўленнем Стэфаніды ў 1539 годзе як трымальніцы рускага ўладання Івана. Супадаюць рэдкае радавое імя, сямейнае становішча, краіна знаходжання першай жонкі і храналогія смерці. Але першая жонка нідзе не названа Стэфанідай, а Нікольскае Свечына не пералічана сярод вядомых уладанняў Івана Большага; таму гэта вядучая атрыбуцыйная гіпотэза, а не ўстаноўленая тоеснасць.
Ivan Yurlov Elder Candidate Source Details
А. В. Казакоў. «За яго да нас верную службу…»: Іван Цімафеевіч Юрлаў з роду Пляшчэевых у Вялікім Княстве Літоўскім // Гістарычны веснік. 2014. Т. 7 (154). С. 86—113: першая жонка ў Маскоўскай дзяржаве і дыпламатычныя просьбы — с. 92—93; другі шлюб з Ганнай Хрэбтовіч — с. 100—101; апошняе прыжыццёвае згадванне 30 студзеня 1529 года і распараджэнне Ганны маёмасцю ў 1532 годзе — с. 105; дочкі ад другога шлюбу — с. 112. Метрыка Вялікага Княства Літоўскага. Кн. 7. Вільнюс, 2011. № 91, 98.1, 131.2 — тры дыпламатычныя згадванні першай жонкі.
Kashin Anfilof Lodygin Candidate
Поўнае распазнаванне тома III «Актаў сацыяльна-эканамічнай гісторыі Паўночна-Усходняй Русі» выявіла яшчэ аднаго рэальнага Анфілофа пакалення эпоніма — не асабіста, а праз сына. Каля 1499—1505 гадоў у купчай на вёску Краснікаву Жабенскага стана Кашынскага павета названы «Пешок Анфилофов сын Лодыгина» [Пяшок Анфілофаў сын Лодыгіна]; ён быў послухам (сведкам) і ўласнаручна прыклаў руку да граматы. Каля 1505—1510 гадоў Пяшок сам пісаў іншую купчую, а ў 1515/1516 годзе зноў выступаў послухам. Яго патронім засведчвае рэальнага Анфілофа старэйшага пакалення, верагодна, які жыў у XV стагоддзі. Гэта першы знойдзены след такога бацькі ўнутры кашынскага зямельна-актавага кола Цвярской зямлі, таму ён геаграфічна больш змястоўны за разанскія і паўночныя паралелі. Аднак усе тры дзеянні Пяшка адносяцца да Кашынскага павета і актаў Траецкага Калязінскага манастыра; Нікольскае Свечына, Юрловы і Онфілогава ў іх адсутнічаюць. Статус старэйшага Анфілофа Лодыгіна — новы рэгіянальны кандыдат, але не ўстаноўлены эпонім. Крыніца: АСЭИ. Т. III. М.: Наука, 1964. № 169, 174 і спасылка выдаўцоў на Калязінскую кнігу IV, № 4; асабліва с. 179, 189 і імянны паказальнік с. 551.
Asei Full Corpus Founder Audit
24 жніўня 2026 года ўвесь 346-старонкавы скан АСЭИ, т. III, які не меў тэкставага слоя, распазнаны пастаронкава і правераны па формах Онфілог, Онпілог, Анфілог, Анпілог, Амфілог, Амфілох, Анфілоф, а таксама па Юрлаву, Інкаву/Іпкаву, Белаглазаву, Свечыну і Хорвачы. Акрамя ўжо вядомага Анфілофа Селіванава выяўлены Пяшок Анфілофаў сын Лодыгін з Кашынскага павета і разанскі «княж Федоров муж» [чалавек князя Фёдара] Антыпа Анфілогаў сын Феадоцьеўскай з раз'езнай 1483—1503 гадоў. Ніводзін акт тома не звязвае гэтых людзей з Нікольскім Свечыным або Юрловымі. Адмоўны вынік адносіцца да ўсяго апублікаванага тома, а не толькі да электроннага паказальніка; новыя носьбіты імя захаваны як кандыдаты і кантрольныя паралелі.
Ivan Yurlov Younger Uglich Lead
Духоўная грамата князя Дзмітрыя Іванавіча Жылкі, складзеная да 14 лютага 1521 года, паведамляе: «а у Ивана у Юрлова у меншово купил есми село Инково з деревнями» [а ў Івана Юрлова Меншага купіў я сяло Інкава з вёскамі]. Акадэмічнае выданне 1950 года і яго геаграфічны паказальнік друкуюць «Инково»; электронныя транскрыпцыі Vostlit і DrevLit даюць варыянт «Ипково». Абодва чытанні адносяцца да аднаго сяла Угліцкага павета. Іван Меншы — найверагодней малодшы брат Івана Цімафеевіча Юрлова-Пляшчэева Старэйшага. У тым жа Угліцкім павеце ў 1536/1537 годзе знойдзены Тонкой Онфілогаў. Гэта стварае новы трохвугольнік пошуку: Юрлаў — Угліч — носьбіт патранімічнага найменавання Онфілогаў. Але Інкава і Прылукі пакуль не зведзены ў адзін уладальніцкі комплекс, жонка Івана Меншага не названа, а пераход цвярскога Нікольскага Свечына да Стэфаніды не прасочаны.
Ivan Yurlov Younger Uglich Source
Духоўныя і дагаворныя граматы вялікіх і ўдзельных князёў XIV—XVI ст. М.—Л., 1950. № 99. С. 409—415, асабліва с. 414; РГАДА, ф. 135, адд. I, рубр. I, № 35, арк. 1—5. Першае выданне: Збор дзяржаўных грамат і дагавораў (СГГД). Ч. 1. М., 1813. № 147. С. 405—411. Біяграфічная атрыбуцыя: А. В. Казакоў. «За его к нам верную службу…» [«За яго да нас верную службу…»] // Гістарычны веснік. 2014. Т. 7 (154). С. 86—113.
Uglich Museum Yurlov Place Correction
Артыкул Угліцкага дзяржаўнага музея пра памесную сістэму памылкова паведамляе, нібыта князь Дзмітрый Жылка купіў у Івана Юрлава Меншага сяло Васкрасенскае. Першасны апублікаваны тэкст духоўнай граматы на с. 414 разводзіць дзве здзелкі: у Іванца Тура Меншага куплена сельца Васкрасенскае, а ў Івана Юрлава Меншага — сяло Інкава з вёскамі. Геаграфічны паказальнік таго ж акадэмічнага выдання асобна падае Інкава і Васкрасенскае як два сялы Угліцкага павета. Таму музейны пераказ не стварае новага ўладання Юрлава і не павінен падмяняць літаральную грамату. Артыкул музея карысны для атрыбуцыі Івана Меншага, але назва маёнтка ў ім выпраўлена паводле першакрыніцы: https://uglmus.ru/about/publics/pomestnayasistema_copy/ .
Yurlov Memorial Book Verification
Укладная кніга Троіца-Сергіева манастыра / выд. падрыхт. Е. Н. Кліціна, Т. Н. Манушына, Т. В. Нікалаева. М.: Навука, 1987. Раздзел 98 «Род Юрловых» [«Род Юрлавых»], с. 74, рукапісны арк. 248. Два раннія запісы раздзела: 28 сакавіка 1535 года ўклад Васілія Бобрава «по Тимофее Юрле и по ево родителех» [«па Цімафеі Юрлу і па яго бацьках»]; 30 снежня 1540 года старац Селівестр Ступішын даў 10 рублёў «по Петре Иванове сыне Юрлове» [«па Пятру Іванаву сыну Юрлаву»]. Першая форма паказвае зыходнае прозвішча-мянушку Юрла, другая дакументальна ўстанаўлівае Пятра Іванавіча Юрлава і яго смерць да даты ўкладу, але не называе яго маці і не ўдакладняе, хто з двух Іванаў быў бацькам. Біяграфічная агаворка пра двух магчымых бацькоў: С. Б. Вясёлоўскі. Даследаванні па гісторыі класа служылых землеўладальнікаў. М.: Навука, 1969. С. 258.
Timofey Yurlo Biography
Цімафей Юрла з укладнога запісу атаясамліваецца з Цімафеем Міхайлавічам Плешчэевым па мянушцы Юрла, прадстаўніком старамаскоўскага роду Плешчэевых і акольнічым Івана III. У 1469 годзе ён удзельнічаў у паходзе да Вяткі і Казані, трапіў у палон у баі ля ўпадзення Камы ў Волгу і быў вызвалены 1 верасня. Службовыя звесткі ўпэўнена даводзяць яго жыццё да 1490-х гадоў; даведачныя даты смерці разыходзяцца паміж 1496 і 1504 гадамі, тады як памінальны ўклад устанаўлівае толькі, што да 28 сакавіка 1535 года ён ужо памёр. Познія дыялектныя значэнні слова «юрло» — «силач, драчун» [«асілак, бойка»], а таксама збліжэнне з неспакойным, рухавым чалавекам — пакінуты як магчымыя паралелі, але не перанесены на асобу XV стагоддзя як даказаная характарыстыка.
Timofey Yurlo Sources
Энцыклапедычны артыкул «Плешчэевы» на партале История.РФ: https://w.histrf.ru/articles/pleshcheevy ; Рускі біяграфічны слоўнік: артыкул «Плешчэеў, Цімафей Міхайлавіч (Юрла)»; Слоўнік павятовай чэрапавецкай гаворкі, артыкул «Юрло» («прозвище: силач, драчун» [«мянушка: асілак, бойка»]): https://www.booksite.ru/fulltext/gerasimov/text.pdf ; укладны запіс: Укладная кніга Троіца-Сергіева манастыра. М.: Навука, 1987. С. 74, рукапісны арк. 248.
Rejected Candidate Source
А. В. Казакоў. «За его к нам верную службу…» [«За яго да нас верную службу…»]: Іван Цімафеевіч Юрлаў з роду Плешчэевых у Вялікім Княстве Літоўскім // Гістарычны веснік. 2014. Т. 7 (154). С. 86—113. https://historicalreporter.ru/upload/iblock/6e4/6e4f237c6556694ca664ea440023b6ed.pdf
Demidov Uglich Corpus Audit
24 жніўня 2026 года цалкам распазнаны і правераны ўсе 2967 лічбавых старонак шасці паслядоўных выпускаў навуковай публікацыі М. А. Ліпінскага «Угліцкія пісцовыя кнігі. Угліцкі павет у XVII стагоддзі» ў «Часопісе Дземідаўскага юрыдычнага ліцэя», кнігі 41—46. Пошук ахапіў формы Онфилог, Онфил, Анфилог, Анфил, Анпилог, Амфилог, Анфилоф, Лодыгин, Юрлов, Инково/Ипково, Прилуки, Свечино, Белоглазово і Хорвач; сумнеўныя супадзенні зверваліся па выявах старонак. Сяло Інкава/Іпкава, купленае князем Дзмітрыем Жылкам у Івана Юрлава Меншага да 1521 года, у гэтай позняй пісцовай кнізе пад чаканымі чытаннямі не знойдзена. Гэта адмоўны вынік для апублікаванага корпуса 1629/1630 года, а не доказ знікнення сяла ці памылковасці акта XVI стагоддзя.
Uglich Onfilovyevo1629Lead
У кнізе 41, друкаваная с. 101, артыкул 165, сярод шаснаццаці парожніх памесных зямель ранейшага маёнтка Цімафея Іванава сына Валынскага проста надрукавана: «Пст. Онфиловьево, паш. л. пор. серед. земли 5 чтв. ... сена 5 коп.» [«Пустка Онфіловьева, ворыва лясная парожняя сярэдняя зямля 5 чвэрцяў ... сена 5 копаў»]. Чытанне праверана па выяве старонкі. Гэта другое угліцкае тапанімічнае сведчанне рэдкай асновы: асобная пустка Онфіловьева ў Гарадскім стане ўжо існавала як назва да 1629/1630 года. Яна не з'яўляецца цвярскім Онфілогавам: іншы павет, іншы ўладальніцкі комплекс, форма Онфіловьева і адсутнасць Нікольскага Свечына. Дакладная сучасная лакалізацыя ўнутры групы пустак Турышчава — Мехава — Кононава — Кабыліна пакуль не адноўлена.
Uglich Lodygino Cluster
Поўная праверка угліцкай кнігі выявіла не адно, а некалькі Лодыгіных: на друкаванай с. 123 запісана пустка «Лодыгино, а Ушаково тож» [«Лодыгіна, яна ж Ушакова»] на Каражэчне і чатыры пустыя млынавыя месцы, уключаючы Лодыжанскі млын; у іншых станах сустракаюцца ранейшая вёска Лодыгіна, пустка Парыгіна «Лодыгино тож» [«яна ж Лодыгіна»] і яшчэ адна пустка Лодыгіна. Гэта пацвярджае прыкметны угліцкі тапанімічны след імя або роду Лодыгіных і робіць кашынскага Пешка Анфілофава сына Лодыгіна больш змястоўным як кірунак пошуку. Але мноства аднайменных аб'ектаў адначасова забараняе аўтаматычна звязваць любы з іх з сям'ёй Пешка або з Прылукамі. На с. 123 Лодыгіна адносіцца да вотчыны князя Івана Міхайлавіча Катырава-Растоўскага ля Каражэчны, тады як Прылукі — асобная троіцкая вотчына на Волзе.
Priluk1629Household Audit
Артыкул 305 пісцовай кнігі 1629/1630 года пра троіцкае сяло Прылукі правераны цалкам па друкаваных с. 157—195: царкоўныя двары, манастырскі двор, скотны двор, дзевяць дзяцёнышавых двароў, сялянскія і бабыльскія двары, пустыя месцы, залежныя вёскі, бездваровыя бабылі і межы. У тагачасным пакаленні сяла няма формаў Онфилог, Анфилог, Анфил, Лодыгин, Юрлов, Свечин або Белоглаз. Тонкой Онфілогаў вядомы па больш раннім запісе 1536/1537 года, таму адсутнасць яго імя амаль стагоддзе пазней чаканая і не абвяргае ранняга чалавека; яна толькі паказвае, што позняя пісцовая кніга не захавала прамога нашчадка з тым жа найменнем.
Pogodin1846Codicology
Па чатырох частках даследавання С. М. Каштанава «Па слядах троіцкіх копійных кніг XVI ст.» цалкам праверана рукапісная аснова публікацыі Тонкага Онфілогава. Выпіс з пісцовых кніг Сямёна Бутурліна з таварышамі займае ў РНБ, Пагод. 1846 самастойны блок арк. 65—77 адв.; Тонкой названы на арк. 65 адв. Каштанаў адзначае гэты дакумент сярод тэкстаў, не вядомых па арыгіналах або іншых спісах, гэта значыць запіс захаваўся ў адзіным вядомым сведку. У копійную кнігу Троіца-Сергіева манастыра № 518 даследчык вярнуў іншыя пагодзінскія аркушы — 1—10, 16 і 78—85; аркушы 65—77 туды не ўваходзяць і ў апублікаванай серыі не атаясамлены з кнігай № 637. Гэта здымае ранейшае меркаванне, быццам пошук бацькі Тонкага можна весці па змесце кнігі № 518. Правільнае наступнае кола — раннія акты самога сяла Прылукі і суседніх манастырскіх зямель. Публікацыі: Запіскі аддзела рукапісаў, вып. 38 (1977), с. 30—63, асабліва с. 31—35; вып. 40 (1979), с. 4—58, дакумент № 3, с. 43—47; вып. 42 (1981), с. 5—63; вып. 43 (1982), с. 4—37.
Timoshka Anfilov1629Uglich Parallel
Новы прамы носьбіт асновы знойдзены ў кнізе 45, друкаваная с. 412, артыкул 107: у вёсцы Калюбаева на рацэ Верексе, у старой вотчыне Івана Юр'евіча Няледзінскага Ражалаўскага стана, запісана «во дв. б. Тимошка Анфилов» [«у двары бабыль Цімошка Анфілаў»]. Радок правераны па факсіміле. Цімошка — Цімафей; скарачэнне «б.» азначае бабыль; Анфілаў — патранімічнае або ўжо сямейнае найменне ад Анфіла. Для чалавека створаны самастойны профіль P9655 і запіс PUB-LIPINSKY-1629-KOLYUBAEVO-TIMOSHKA-ANFILOV. Ён пашырае угліцкае іменнае гняздо, але жыў у 1629/1630 годзе — амаль праз дзевяноста гадоў пасля першага запісу цвярскога Онфілогава — і таму не можа быць яго заснавальнікам. Калюбаева ляжала ля Верексы і Сіці ў іншым уладальніцкім комплексе; на карце паказаны толькі прыблізны арыенцір басейна ракі, не дакладны двор.
Andrey Myasnov1577Identity Probe
На аркушах 183 адв.—184 цвярской кнігі з Онфілогавам дзейнічае скрэпа дзяка Андрэя Мяснова. У сакавіку 1577 года адказны выпіс Памеснага прыказа па суседняй справе скрапіў дзяк Андрэй Мясной; даведнік С. Б. Вясёлоўскага раскрывае яго як Андрэя Мікітавіча Судакова-Мяснога — тульскага сына баярскага і тысячніка 1550 года, пазней дзяка Памеснай ізбы. Супадзенне рэдкага імя і сямейнага наймення нечаканае, але тоеснасць не ўстаноўлена: у цвярской кнізе няма імя па бацьку, паміж дакументамі 38 гадоў, а даведнік не ўключае цвярскую скрэпу ў біяграфію Андрэя Мікітавіча. Нельга сцвярджаць ні што гэта адзін чалавек, ні што назва Онфілогава праз яго звязана з арлоўскімі Анфілогавымі. Афіцыйная лічбавая копія РГАДА паказвае, што Старожавая кніга на арк. 223–230 толькі перапісвае звесткі пра адказную памяць «за приписью» [«з прыпіскай»] Мяснога і не захоўвае яго ўласнаручнага подпісу; параўнаць почырк з цвярской скрэпай па гэтым экзэмпляры нельга. Праверачны шлях — знайсці іншы сапраўдны акт Андрэя Мікітавіча, супаставіць скрэпы, раннюю службу і радавод Мясных. Да доказу гэта палеаграфічная і біяграфічная зачэпка, не міграцыйны мост і не падстава для карты.

Заўвагі да расшыфроўкі

Заўвага
Чытанне «Онфилогово» пацверджана па скане старонкі: назва набрана курсівам, літара «г» бачна выразна. OCR выдання даваў памылковае «Онфилозово», а таксама «Острозино» замест «Острогино». Працяг гісторыі знойдзены ў афіцыйным вопісе РГАДА да спр. 16081: пасля 1634/1635 года месца запісана як пустка «Анфилогово, Белоглазово тож» [«Анфілогава, яна ж Белаглазава»] у маёнтку Мікіты Старкова; чытанне другой назвы пацвярджаецца супадзеннем з існуючым Белаглазавам за 2,42 км ад навуковай рэканструкцыі цэнтра ўладання.

Усе месцы, звязаныя з запісам

Адкрыць крыніцу · Навуковая публікацыя
Калекцыя
Пісцовая кніга Цвярскога павета 7048 (1539/1540) года
Захоўваецца
Расійскі дзяржаўны архіў старажытных актаў
Месца архіва
Масква
Пазіцыя
РГАДА, ф. 1209, оп. 1, кн. 466, л. 183 об.—184; Писцовые книги Московского государства. Ч. I. Отд. 2. С. 111
Дата
1539/1540 год (7048)
Месца падзеі
вёска Онфілогава пры сяле Нікольскае Свечына

Архіўная копія захавана для ўнутранай праверкі, але не публікуецца без яўна пацверджанага права на паўторны паказ. Калі ласка, карыстайцеся арыгінальнай крыніцай. Дарэвалюцыйнае навуковае выданне 1877 года — грамадскі набытак. Скан атрыманы з адкрытай копіі Internet Archive (item moscha-regia).

Згаданыя людзі

45
чалавек, па імені якога названа вёскаОнфілогАнфіл (асобная кароткая форма) · Анфілог · Анпілог · Ампілог · Амфілог · Амфілохій (верагодная царкоўная форма) · дер. ОнфилоговоУ кнізе прама не названы: бытавое імя Онфілог аднаўляецца з назвы вёскі. Ойконім на -ово абазначае паселішча, звязанае з носьбітам імя; гэта мог быць першапасяленец-селянін, стараста або ўладальнік. Ён жыў раней за апісанне 1539/1540 года, верагодна ў XV — пачатку XVI стагоддзя. Поўная царкоўная форма Амфілохій верагодная, але з-за змешвання блізкіх імёнаў Амфіл, Ампелій і Амплій не абсалютна даказаная. Арыгінал на арк. 183 адв.—184 не называе жыхароў чатырох двароў. Сваяцтва з арлоўскімі Анфілогавымі не ўстаноўлена.Адкрыць чалавека →
уладальніца сяла з вёскамі на момант апісанняСтэфаніда ЮрлаваСтэфаніда Іванава жонка Юрлава · Стэфаніда, жонка Івана Юрлавауладальніца маёнтка (памесця) · Жонка Івана Юрлава; удоўства крыніцай не ўказана. Яе імя па бацьку і дзявочае прозвішча не названы: «Иванова жена» — указанне на мужа, а не патронім. Трымае сяло Нікольскае Свечына з царквой Мікалая цудатворца і шасцю вёскамі, з якіх Онфілогава названа першым: 4 двары, 30 чвэрцей ворыва ў полі, 30 копаў сена.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
пісец, які праводзіў апісаннеІван Пятровіч Забалоцкіписьма Ивана Петровича Заболоцкогогасудароў пісец · Апісваў палацавыя, памесныя і чорныя землі Цвярскога павета разам з Міхаілам Іванавым Усавым-Тацішчавым; кніга змацавана дзякам Сямейкам Карпавым, з арк. 179 — Андрэем Мясновым.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
муж уладальніцы, названы ў формуле ўладанняІван ЮрлаўЮрлаў · Іванава жонка ЮрлаваНазваны не асобным біяграфічным артыкулам, а ўнутры абазначэння Стэфаніды: «Иванова жена Юрлова», гэта значыць «жонка Івана Юрлава». Слова «ўдава» адсутнічае, але А. В. Матысон кваліфікуе яго як «Юрлов Иван (до 1539)» — ранейшага ўладальніка, нідзе не знойдзенага жывым. Лепшы кандыдат — Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Большы: яго першая безыменная жонка засталася ў Маскоўскай дзяржаве пасля ўцёкаў мужа, а сам ён памёр паміж апошняй згадкай 30 студзеня 1529 года і распараджэннем яго маёмасцю ў 1532 годзе. Гэта дакладна адпавядае становішчу Стэфаніды, аднак першая жонка не названа Стэфанідай і не звязана прамым актам з Нікольскім Свечыным. Іван Цімафеевіч Меншы застаецца другім кандыдатам.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
кандыдат на мужа Стэфаніды і угліцкае звяноІван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў МеншыІван Юрлаў Меншы · Іван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў Малодшы · Іван Меншы КудраватыДа 14 лютага 1521 года прадаў князю Дзмітрыю Іванавічу Жылку сяло Інкова з вёскамі ў Угліцкім павеце. У тым жа павеце ў 1536/1537 годзе запісаны Тонкой Онфілогаў. Жонка Івана Меншага і яго сувязь з Нікольскім Свечынам не ўстаноўлены, таму гэта кандыдат, а не атаясамлены муж Стэфаніды.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
сын аднаго з двух Іванаў Юрлавых; памінаецца ва ўкладзе 1540 годаПётр Іванавіч ЮрлаўПётр Іванаў сын Юрлаў · Петр Іванаў сын Юрлаў (форма крыніцы: Петр Иванов сын Юрлов)30 снежня 1540 года старац Селівестр Ступішын даў Троіца-Сергіеваму манастыру 10 рублёў па душы Пятра Іванава сына Юрлава. С. Б. Весялоўскі адносіў Пятра да сыноў аднаго з двух братоў — Івана Большага, які сышоў у Літву, або Івана Меншага Кудраватага. Укладны запіс не называе маці і не дазваляе выбраць бацьку; сувязь Пятра са Стэфанідай застаецца гіпотэзай.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
ранні носьбіт родавага празвання Юрла, які памінаецца ўкладам 1535 годаЦімафей Міхайлавіч Плешчэеў-ЮрлаЦімафей Юрла · Цімафей Міхайлавіч Плешчэеў па мянушцы Юрла · Цімафей Юрлаў (нармалізаваная радаслоўная форма)Цімафей Міхайлавіч Плешчэеў па мянушцы Юрла — акольнічы Івана III і родапачынальная фігура наймення Юрлавых. У 1469 годзе падчас казанскага паходу ён трапіў у палон і быў вызвалены ў тым жа годзе; яго служба прасочваецца да 1490-х гадоў. 28 сакавіка 1535 года Васіль Баброў даў уклад «по Тимофее Юрле и по его родителех» [«па Цімафею Юрлу і па яго бацьках»]. Запіс стаіць непасрэдна перад укладам па Пятру ў раздзеле «Род Юрловых». Ён дакументуе зыходную форму празвання Юрла, ад якой утворана Юрлаў, але сам па сабе не пералічвае яго дзяцей і не называе ступень сваяцтва з Пятром.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
найбольш верагодны з вядомых кандыдатаў на мужа СтэфанідыІван Цімафеевіч Юрлаў-Плешчэеў БольшыІван Цімафеевіч Юрлаў · Іван Юрлаў Большы · Іван Цімафеевіч Плешчэеў-Юрлаў Старэйшы · Іван Цімафеевіч Плешчэева ЮрлаўСтарэйшы сын Цімафея Міхайлавіча Плешчэева-Юрла. Уцёк з Маскоўскай дзяржавы ў Літву паміж 1508 і пачаткам 1511 года. Яго першая, не названая па імені жонка засталася ў Маскоўскай дзяржаве; у 1511—1512 гадах Жыгімонт тройчы прасіў Васіля III дазволіць ёй выехаць, але яе так і не адпусцілі. У Літве Іван ажаніўся другі раз з Ганнай Хрэбтовіч. Апошні раз ён засведчаны жывым 30 студзеня 1529 года, а ў 1532 годзе Ганна ўжо распараджалася яго маёмасцю. Гэтая біяграфія лепш за іншых вядомых Іванаў Юрлавых адпавядае становішчу Стэфаніды, але прамога дакумента «Стефанида — первая жена Ивана Большого» [«Стэфаніда — першая жонка Івана Большага»] няма.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
пазнейшы трымальнік пусткі Анфілогава, Белаглазава тожМікіта СтаркоўНікіта Старкоў (сучасная форма імені) · поместье Микиты Старкова пустошь Анфилогово Белоглазово тожУ афіцыйным вопісе спр. 16081 пасля 1634/1635 года артыкул № 272 Юр'еўскага стана ўпершыню называе канкрэтнага пазнейшага трымальніка месца: Мікіту Старкова. Яго памесце ўключала пустку Анфілогава з другой назвай Белаглазава. Ён не мог даць вёсцы імя: Онфілогава ўжо існавала ў 1539/1540 годзе, прыкладна на стагоддзе раней.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
баярын і князь, у вотчыне якога Белаглазава дакументавана ў 1677 годзеРыгор Сямёнавіч Куракінкнязь Рыгор Сямёнавіч Куракін · баярын князь Рыгор Сямёнавіч Куракін · Куракин Григорий Семенович, князь (1677). Боярин. Вотчина: ... дрв. БелоглазовоУ перапісной кнізе 1677—1678 гадоў Белаглазава ўваходзіць у вялікую вотчыну баярына князя Рыгора Сямёнавіча Куракіна. Гэта наступны знойдзены трымальнік нашага месца пасля Мікіты Старкова; ён не звязаны з узнікненнем назвы Онфілогава.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
уладальнік і прадавец комплексу, у якім у 1655 годзе названа вёска Белаглазава на РжаціІван Андрэевіч Галіцынкнязь Іван Андрэевіч Галіцын · князь Иван Андреевич Голицын продал ... село Ошурково с деревнями и пустошамиНепасрэдны папярэднік Рыгора Куракіна па буйным Мікулінска-Ашуркаўскім комплексе. У адказной кнізе 21 жніўня 1655 года сярод прададзеных ім паселішчаў названа жылая вёска Белаглазава на рацэ Ржаці — сучасны працяг Онфілогава. Галіцын не заснавальнік і не эпонім.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
уладальнік іншага цвярскога Онфілогава, якое мела другую назву ЧагрымаваСцяпан Афанасьевіч ЛіхараўСцяпан Ліхараў · Лихарев Степан Афанасьевич (1588) ... дрв. Онфилогово Чагримово тожПамешчык 1588 года, які валодаў іншым Онфілогавам — «Чагримово тож». У гісторыю Белаглазава не ўваходзіць; яго дасье дададзена як ахова ад змяшэння аднайменных паселішчаў і ўладальнікаў.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
трымальнік суседняга памесця Старковых; верагодны цвярскі служылы чалавек са спіса 1585 годаТраццяк Іванаў сын СтаркоўТраццяк Старкоў · Траццяка Старкова (форма ў вопісе) · артыкул № 271: памесце Траццяка СтарковаАртыкул № 271 афіцыйнага вопісу спр. 16081 непасрэдна папярэднічае артыкулу Мікіты Старкова пра Анфілогава. Службовы спіс Цвяры 1585 года дае поўную форму імені: Траццяк Іванаў сын Старкоў. Тоеснасць вельмі верагодная па рэдкім імені, фамільным найменні, павеце і часе, але павінна быць пацверджана поўным тэкстам артыкула.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
цвярскі сын баярскі 1585 года; верагодны брат Траццяка СтарковаКалмак Іванаў сын СтаркоўКалмак Старкоў · Калмак Іванаў сын СтарковаСлужбовы спіс 1585 года называе Калмака і Траццяка Іванавымі дзецьмі Старковымі ў адной цвярской частцы пераліку. Супадзенне бацькі і радавога наймення робіць братэрства верагодным, хоць дакумент не ўжывае прамой формулы «братья» [«браты»]. Зямля Калмака пакуль не звязана з Анфілогавам.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
манастырскі селянін неворнага двара; носьбіт патранімічнага найменна ОнфілогаўТонкой ОнфілогаўТонкі Онфілогаў · а непашенных дворов: в. Тонкой ОнфилоговУ 1536/1537 годзе запісаны сярод неворных двароў сяла Прылук — вотчыны Троіца-Сергіева манастыра ў Гарадскім стане Угліцкага павета. Найменне Онфілогаў паказвае на старэйшага чалавека па імені Онфілог, найхутчэй бацьку. Гэта найбліжэйшы па пакаленні персанальны след, але сувязь сям'і з цвярскім Онфілогавам не даказаная.Асобны профіль не створаны да праверкі арыгінала. Магчымае супадзенне: Тонкой Онфілогаў →
угліцкі Онфілог папярэдняга пакалення; найбліжэйшы персанальны кандыдат на цвярскога эпонімаОнфілог — бацька або старэйшы чалавек ТонкагаОнфілог, бацька Тонкага · угліцкі Онфілог · Анфілог · Тонкой Онфілогаў · Онфілог · бацька Тонкага ОнфілогаваСам чалавек не названы асобным радком: яго імя аднаўляецца з залежнага наймення Тонкага Онфілогава. Найбольш верагодна, гэта бацька Тонкага і мужчына пакалення мяжы XV—XVI стагоддзяў. Па імені і часе ён падыходзіць да цвярскога эпоніма лепш за астатніх кандыдатаў, але геаграфічная сувязь адсутнічае.Адкрыць чалавека →прамы носьбіт рэдкага імені Анфілоф каля 1495—1497 гадоў; кандыдат для праверкі, не ўстаноўлены эпонімАнфілоф СеліванаўСеліванаў Анфілаў · Онфілоф Селіванаў · СеліванаўКаля 1495—1497 гадоў названы сярод шасці людзей, якія прысутнічалі на судзе яраслаўскага цівуна Апанаса Дурава па спрэчцы пра пожню Крэсцы каля Катараслі. Гэта самы ранні знойдзены прамы носьбіт блізкай формы імені ў правільным пакаленні. Сувязь з цвярскім Онфілогавам, Нікольскім Свечынам і Юрлавымі не даказаная.Адкрыць чалавека →ранейшы ўладальнік чвэрці вёскі Цітоўскай; незалежны носьбіт формы Анфілофій у 1516 годзеАнфілофій Іванаў сынАнфілофей Іванаў сын · у Анфилофья у Иванова сынаНазваны ў купчай жніўня 1516 года як чалавек, у якога Максім Несцераў раней купіў чвэрць вёскі Цітоўскай. Гэта прамы носьбіт блізкай формы імені і ранейшы ўладальнік зямлі ў патрэбным пакаленні, але акт адносіцца да паўночнарускага комплексу Антоніева-Сійскага манастыра і не звязвае яго з Цвер'ю.Адкрыць чалавека →послух купчай 1516 года; другі незалежны носьбіт формы Анфілоф у адной зямельнай здзелцыАнфілоф Маісееў сынАнфілоф Мосееў сынУ той жа купчай 1516 года названы послухам разам з Мікіфарам Матфеевым сынам. Гэта іншы чалавек, не ранейшы ўладальнік Анфілофій Іванаў сын. Адначасовае з'яўленне двух Анфілофаў паказвае, што імя было рэдкім, але не ўнікальным.Адкрыць чалавека →гасудараў селянін 1530-х гадоў; наймацнейшая прамая паралель для сялянскай версіі паходжання назвыАнфілог Іванаў сын Канстанцінава (у крыніцы: Констянтинова)Анпілог Іванаў сын Канстанцінава · Анфілог Іванаў сын Канстанцінава · из великого князя села ис подклетного и Старотумова крестьянин Анфилог Иванов сын КонстянтиноваНазваны ў разанскай суднай грамаце 1530-х гадоў сярод удзельнікаў гасударава вобыску пра паходжанне і даўнасць вёскі Рупосава. Гэта прамы селянін з поўнай асабістай формай Анфілог у дакладнай эпосе, але яго сувязь з цвярскім Нікольскім Свечынам не ўстаноўлена.Адкрыць чалавека →
конюх, па імені якога прама растлумачана назва селішча МітусаваМітус, конюхконюх Мітус · Мітус — эпонім Мітусава · словет ... то селищо Митусово потому, что жил на том селище конюх МитусЧалавек больш ранняга часу, прама названы ў разанскай суднай грамаце 1530-х гадоў прычынай назвы селішча Мітусава. Не звязаны з Цвер'ю; дададзены як літаральная мадэль даказанага эпоніма.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
адзін з двух людзей, якіх сведкі прама назвалі тымі, хто паставіў спрэчнае паселішчаКарэц КурдумаўКарэц · того Федка отец Карец и тот Федко ту деревню поставилиБацька Фёдара Карцова. У разанскім вобыску сведкі назвалі бацьку і сына людзьмі, якія паставілі нядаўняе паселішча на спрэчнай манастырскай зямлі. Да Онфілогава адносін не мае.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
сын Карца, названы сузаснавальнікам спрэчнага пасялення і адказчыкам у зямельнай справеФёдар Карцоў сын КурдумаўФедзька Карцоў · Федор Карцов сын Курдумов; того Федка отец Карец и тот Федко ту деревню поставилиАдказчык у спрэчцы Ольгава манастыра за зямлю Рупасава. Сведкі звязвалі з ім і яго бацькам Карцом з’яўленне новых двароў за чатыры—сем гадоў да вобыску.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
трымальнік цэнтра і трох частак былога ўладання СтэфанідыВерыга БулбінВерыгі Булбіна (форма ў вопісе) · поместье Вериги Булбина пустоши Николское Свечино тож Садыково ИшковоАртыкул № 276 таго ж вопісу дае Верыгу Булбіну пусткі Нікольскае Свечына, Садыкава і Ішкава. Тры назвы даслоўна паўтараюць цэнтр і дзве вёскі ўладання Стэфаніды; гэта адзін з галоўных геаграфічных ключоў, якія пацвярджаюць тоеснасць знойдзенага Анфілогава.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
пазнейшы Юрлаў, які трымаў Варонына і ПаповаСямён ЮрлаўСямёна Юрлава (форма ў вопісе) · поместье Семена Юрлова пустоши Стречино Воронино Попово Минифорово Тюрчилово Бельково ПортаевоАртыкул № 310 Юр’еўскага стана называе памесце Сямёна Юрлава з пусткамі Варонына і Папова — дзвюма вёскамі ранейшага комплексу Стэфаніды. Ён з’яўляецца першым знойдзеным пазнейшым Юрлавым, непасрэдна звязаным з часткай гэтага ўладання, аднак яго сваяцтва з Іванам і Стэфанідай пакуль не даказана.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
другі гасудароў пісецМіхаіл Іваноў Усаў-ТатішчаўМіхаіл Іванавіч Усаў-Татішчаў · Міхаіл Іваноў Усаў Татішчаўгасудароў пісец · Разам з Іванам Пятровічам Забалоцкім праводзіў гасудароў апіс Цвярскога павета. Гэта імя адносіцца да складальніка кнігі, а не да жыхара або ўладальніка Онфілогава. Форма «Михаил Иванов» на мове дакумента азначае Міхаіл, сын Івана; падвойнае найменне Усаў-Татішчаў звязвае яго з галіной Татішчавых, але само па сабе не ўстанаўлівае сваяцтва з асобамі дадзенага запісу.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
дзяк, які засведчыў кнігуСямейка Карпаўдзяк Сямейка Карпаўцэнтральны прыказны служачы · Скрапляў кнігу да арк. 179. Яго скрэпа засведчвае папярэднюю частку рукапісу, але артыкул пра Онфілогава знаходзіцца пазней — на арк. 183 адв.—184. Таму Сямейка важны для гісторыі стварэння архіўнага комплексу, аднак не можа лічыцца пісцом артыкула або чалавекам, звязаным з паходжаннем вёскі.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
службовая асоба, якая скрапляла аркушы кнігіАндрэй МяснаўЗ арк. 179 скрапляў тую частку кнігі, дзе на арк. 183 адв.—184 змешчаны артыкул пра Нікольскае Свечына і Онфілогава. Яго імя адносіцца да засведчання сапраўднасці рукапісу. Яно не абазначае ўладальніка або жыхара вёскі, але дапамагае дакладна апісаць паходжанне даследаванага аркуша.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
рэальны носьбіт зыходнага імя, адноўлены па імёнах па бацьку сыноў; не ўдзельнік падзеі 1539/1540 годаАмфілохій СтрункінОнфілог · Анфілог · Амфіног · Амфилохіевъ — паўторнае імя па бацьку Дыяміда і Еўграфа Стрункіных · Амфілохій, бацька Дыяміда і Еўграфа Стрункіных · СтрункинъБацька Дыяміда і Еўграфа Стрункіных з касцюрынскага кола, які жыў у канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзя. Дададзены для доказу рэальнага ўжывання імя і пераходу формаў Амфілохій — Онфілог — Анфілог; дакументальна не звязаны з цвярскім эпонімам XVI стагоддзя.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
чалавек, у якога дакументаваны пераход формаў Анфілогаў — Анфілогіеў — Амфілохіеў СтрункінЕўграф Амфілохіевіч СтрункінЕфграф Анфілогаў · Ефграф Анфілогіеў · Еўграф Амфілохіеў Стрункін · Ефграфъ Анфилоговъ; Ефграфъ Анфилогиевъ; Евграфъ Амфилохіевъ Стрункинъ · Анфилоговъ · Анфилогиевъ · СтрункинъСелянін вёскі Касцюрына Угліцкага павета, дакументаваны ў Маскве ў 1853, 1858 і 1864 гадах. Паводле даказаных даных не сваяк цвярскога эпоніма; яго запісы з’яўляюцца прамым лінгвістычным прыкладам утварэння наймення ад Амфілохія.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
старэйшы касцюрынскі носьбіт формы Анфілогаў, магчымае папярэдняе пакаленне таго ж іменнага колаДеамід АнфілогаўДыямід Анфілогаў · Деомидъ Анфилоговъ · АнфилоговъДэаміду Анфілогаву ў 1853 годзе 23 гады (нараджэнне каля 1829–1830), Дыяміду Амфілохіевічу Стрункіну ў 1858 годзе 37 гадоў (каля 1821). Гэта разыходжанне не дазваляе аб'яднаць людзей; ранейшая рэканструкцыя двух пакаленняў на падставе памылковых 62 гадоў таксама адклікана.Адкрыць чалавека →
парафіянка іншай сям’іПраскоўя ТрафімаўнаПраскоўя Трафімава · Параскева Трафімаўна · Жонка яго Праскоўя Трафімава; вольнаадпушчаная ўдава Праскоўя ТрафімаваПаўторная зверка арыгінала і незалежнай копіі 1853 года ўстанавіла: Дэаміду Анфілогаву 23 гады, а Праскоўя Трафімава — жонка Нікіфара Мікалаева з папярэдняй сям'і. Ранейшая шлюбная сувязь і выснова пра смерць Дэаміда ў 1853–1858 гадах адкліканы.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
уладальнік аднайменнага Астрогіна і магчымы ўдзельнік распаду суседняга комплексуСцяпан Якаўлевіч АскалкоўСтэфан Аскалкоў · Стефанъ Яковлевъ сынъ Осколковъ · Стэфан Якаўлеў сын Аскалкоў · ОсколковъУ 1567/1568 годзе перадаў Восіпаву манастыру вёску Астрогіна Юр’еўскага стана, раней купленую ў братоў Цызыравых. Тоеснасць з Астрогіным Стэфаніды пакуль не даказана.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
адзін з братоў-прадаўцоў аднайменнага АстрогінаІван Цімафеевіч ЦызыраўІван Цызыраў · Іван Цызараў · Іван Цузыраў · у Ивана ... у Тимофеевыхъ детей Цызырева · Іван Цімафееў сын Цызыраў · ЦызыревъСын Цімафея і брат Мацвея; разам з братам прадаў Астрогіна Сцяпану Аскалкову да 1567/1568 года.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
другі брат-прадавец аднайменнага Астрогіна, незалежна вядомы ў Цверы з 1540 годаМацвей Цімафеевіч ЦызыраўМацвей Цызыраў · Мацвей Цызараў · Мацвей Цузыраў · у Матвея у Тимофеевыхъ детей Цызырева · Мацвей Цімафееў сын Цызыраў · Цызыревъ · ЦызараўСын Цімафея і брат Івана. Весялоўскі незалежна фіксуе Мацвея Цімафеевіча Цызарава (Цызырава) у Цверы пад 1540 годам.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
бацька двух ранейшых уладальнікаў Астрогіна, чалавек пакалення эпонімаЦімафей Сямёнавіч ЦызыраўЦімафей, бацька Івана і Мацвея · Цімафей Сямёнаў сын Цузыраў · Тимофеевыхъ детей Цызырева · Цімафей, бацька Івана і Мацвея ЦызыравыхАсабіста ў даной не дзейнічае; асобны артыкул дозору прама называе яго Цімафеем Сямёнавічам, ранейшым уладальнікам Шолыгіна, які памёр да 1551—1554 гадоў.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
цвярскі баярын па мянушцы Свеча; верагодны родапачынальнік Свечыных і магчымы ключ да назвы СвечынаАндрэй Свеча КанстанцінавічАндрэй Канстанцінавіч Свеча · Андрэй Свеча · Андрэй КанстанцінавічПрадстаўнік цвярскога баярскага кола сярэдзіны XV стагоддзя, ад якога радаводы выводзяць Свечыных. Супадзенне мянушкі з назвай Нікольскага Свечына стварае гіпотэзу пра ўладальніцкае паходжанне назвы цэнтра, але прамой граматы на гэтае сяло не знойдзена.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
новаторжскі землеўладальнік XVI стагоддзя з роду СвечыныхМацвей Фёдаравіч СвечынМацвей Фёдараў сын СвечынУнук Андрэя Свечы па радаводнай лініі; новаторжскі землеўладальнік, вядомы па Дваровым сшытку 1550-х гадоў. Дакументуе прысутнасць Свечыных побач з Цвярскім паветам у эпоху Стэфаніды, але не валоданне Нікольскім Свечыным.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
новаторжскі памешчык і ўдзельнік цвярскіх зямельных апісанняў канца XVI стагоддзяПётр Мацвеевіч СвечынПётр Мацвееў сын СвечынСын Мацвея Фёдаравіча; названы сярод служылых людзей у цвярскім спісе 1585 года. Паводле радаводнай даведкі, у 1580 годзе ўдзельнічаў у апісанні ўладанняў Сімяона Бекбулатавіча ў Цвярскім павеце. Прамой сувязі з Нікольскім Свечыным або Онфілогавам пакуль няма.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
сын рэальнага Анфілофа XV стагоддзя; удзельнік кашынскіх зямельных актаўПешок Анфілофаў сын ЛодыгінПешок Анфилофов с. Лодыгина · Лодыгін Пешок Анфілофаў сын · Пешок Анфілофаў сын ЛодыгінаКаля 1499—1505 гадоў быў послухам (сведкам) купчай на вёску Краснікаву Жабенскага стана Кашынскага павета і прыклаў руку; пазней сам пісаў зямельную купчую і зноў выступаў послухам. Яго імя па бацьку захоўвае імя бацькі Анфілофа патрэбнага пакалення. Прамая сувязь сям'і з Нікольскім Свечыным, Юрлавымі або Онфілогавам не знойдзена. · documented activity: вёска Краснікава, Жабенскі стан Кашынскага паветаІншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
бацька Пешка Лодыгіна; імя адноўлена з прамога патронімаАнфілоф Лодыгін, бацька ПешкаАнфілоф · бацька Пешка Анфілофава сына Лодыгіна · Анфілоф ЛодыгінАсобным радком у купчай не названы. Профіль створаны таму, што формула «Пешок Анфилофов сын Лодыгина» надзейна пацвярджае існаванне бацькі Анфілофа больш ранняга пакалення. Сувязь з цвярскім Онфілогавам застаецца гіпотэзай. · inferred family context: Кашынскі павет, зямельна-актавае кола сям'і ЛодыгіныхАдкрыць чалавека →сын рэальнага Анфілога; удзельнік разанскага межавога раз'езду канца XV стагоддзяАнтыпа Анфілогаў сын ФеадоцьеўскіАнтыпа Анфілогаў сын Федацьеўскі · Антыпа, Анфілогаў сынУ раз'езнай грамаце 1483—1503 гадоў названы княжацкім чалавекам пры ўстанаўленні мяжы ў Разанскай зямлі. Яго патронім прама захоўвае імя бацькі Анфілога і пацвярджае існаванне такога імя ў пакаленні меркаванага эпоніма. Геаграфічнай і ўладальніцкай сувязі з цвярскім Онфілогавам няма. · documented activity: Разанская зямля, мяжа Пятровічаў і ЯруставаАдкрыць чалавека →бацька Антыпы; самастойны носьбіт імя Анфілог XV стагоддзяАнфілог, бацька АнтыпыАнфілог · бацька Антыпы Анфілогава сына · Анфилогова сынаСам у раз'езнай грамаце не дзейнічае, але прамы патронім Антыпы надзейна пацвярджае асобнага бацьку па імені Анфілог. Створаны асобны профіль па тым самым правіле, што і для бацькі Пешка Лодыгіна. · inferred family context: Разанская зямля, княжацкае служылае колаАдкрыць чалавека →
носьбіт асобнага блізкагучнага імя ў актах Калязінскага манастыра XVI стагоддзяОнфім Нягодзяй Ушакоў сынОнфім Нягодзяй · Онфім Ушакоў сын · Онфім Нягодзяй Ушакоў · Онфим Негодяй Ушаков с.Названы ў іменным паказальніку да акта № 132 «Актаў Троіцкага Калязінскага манастыра XVI ст.». Гэта новы чалавек з апублікаванага цвярскога актавага кола, але не кандыдат на заснавальніка Онфілогава: яго імя Онфім самастойнае, і дакумент з шуканай вёскай не звязаны.Іншае прозвішча: па правілах праекта асобны профіль не вядзецца
бабыль вёскі Калюбаева; позні носьбіт асновы Анфіл-Цімошка АнфілаўЦімафей Анфілаў · Цімошка, Анфілаў [сын] · во дв. б. Тимошка Анфилов · Цімошка Анфілаў сынПрама запісаны ў 1629/1630 годзе ва угліцкай вёсцы Калюбаева на Верэксе. Імя важнае для гісторыі формы Анфіл-, але чалавек жыў амаль праз дзевяноста гадоў пасля першага запісу Онфілогава і не можа быць яго заснавальнікам. · documented residence: вёска Калюбаева на рацэ Верэксе, Ражалаўскі стан Угліцкага павета · месца жыхарства: вёска Калюбаева на рацэ Верэксе, Ражалаўскі стан Угліцкага паветаАдкрыць чалавека →