Цімашэўка

Назвы

У крыніцах і сучасных базах сустракаюцца:

  • Тимошевка;
  • Тимошовка;
  • Тимошівка;
  • Tymoshivka.

Гістарычна сяло належала да Мелітопальскага павета Таўрычаскай губерні. У кнізе адміністрацыйная форма заўсёды прывязваецца да даты дакумента.

Сучасная прывязка: сяло Тимошівка Міхайлаўскай пасялковай грамады Васільеўскага раёна Запарожскай вобласці Украіны. Гэта ўдакладненне адрознівае яго ад іншых аднайменных населеных пунктаў. Афіцыйны даведнік адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Украіны.

Роля ў даследаванні рассялення

Цімашэўка — не толькі кластар прозвішча канца XIX — пачатку XX стагоддзя. Першасны ліст фіксуе тут смерць 85-гадовага пасяляніна Іллі Іаанавіча Анпілогава ў 1836 годзе, а метрыкі 1816–1844 гадоў называюць дарослых Аляксея, Паўла, Іаана і Цімафея Ільічоў. Гэта выводзіць дакументаваную глыбіню мясцовай групы да чалавека, які нарадзіўся каля 1751 года, і робіць пошук сям'і ў перасяленчых ведамасцях 1809–1810 гадоў галоўным кірункам.

Гісторыя заснавання адрознівае адзінокага першапасяленца і масавую хвалю. У 1809 годзе выхадзец з ваенных пасяленняў Днепраўскай лініі селянін-аднадворац Цімафей Цімашэнка заснаваў хутар ва ўрочышчы Матагай; у 1810 годзе вакол яго пасяліліся дзяржаўныя сяляне з Абаянскага, Белгарадскага, Карачанскага, Суджанскага і Цімскага паветаў Курскай губерні. Таму курска-белгародскі арэал застаецца лепшай агульнай гіпотэзай для сям'і Іллі, а вайсковыя слабады на Концы — дадатковым, але слабейшым кантролем. Дакладны павет яшчэ не ўстаноўлены. Адзін асабліва правяральны след знойдзены ў слабадзе Трохізбенскай Бахмуцкай правінцыі. Другасная публікацыя па матэрыялах першай рэвізіі 1719–1724 гадоў называе там старэйшага ў родзе Еўдакіма Трафімава Анпілогава. У адкрытым паказальніку рэвізіі 1744 года прозвішча няма, а папрозвішчны паказальнік да трэцяй рэвізіі 1762 года зноў паказвае адзін двор аднадворцаў Анпілавых. Гэты двор знойдзены ў адкрытым першасным скане ГАВО, ф. И-18, воп. 1, спр. 103, арк. 204, № 1169: адстаўны драгун Анісім Анпілаў 70 гадоў, жонка Праскоўя Фёдараўна 50 гадоў, сыны Іван 14 і Андрэй 12 гадоў. Іллі Іванава сына прыкладна 11 гадоў у адзіным двары няма, а імя главы не супадае з імем па бацьку цімашэўскага Іллі Іаанавіча. Прамая версія Трохізбенская → Цімашэўка таму істотна аслаблена. Для ранняга кантролю застаецца ГАВО, ф. И-18, воп. 1, спр. 29, арк. 91–477, 683 за 1744–1746 гады. Яшчэ важнейшы позні зрэз: ГАВО, ф. И-18, воп. 1, спр. 175 змяшчае ведамасці пра казакоў Трохізбенскай за 1797–1801 гады на арк. 79–165 — усяго за восем–дванаццаць гадоў да заснавання Цімашэўкі. Пакуль не ўстаноўлена, ці ахоплівае справа ўсіх аднадворцаў, таму адсутнасць прозвішча ў ёй сама па сабе не будзе доказам перасялення. [PUB-TREKHIZBENSKAYA-ANPILOGOV-EVDOKIM-TROFIMOV-1719-1724] [PUB-RGADA-350-2-250-TREKHIZBENSKAYA-ANPILOV-1762] [PUB-GAVO-I18-1-175-TREKHIZBENSKAYA-1797-1801]

Правераны і паўночны след самога Анісіма, які здаваўся моцным. Перапіс 1718 года сапраўды называе ў вёсцы Горняй Старааскольскага павета капейшчыка Анісіма Іеўлева сына Анпілава. Але трэцяя рэвізія 1762 года працягвае менавіта гэты двор ужо ў сяле Архангельскім: Анісім лічыўся 65-гадовым па ранейшай рэвізіі і памёр у 1750 годзе, пасля яго застаўся сын Радзівон. Значыць, ён не мог быць 70-гадовым адстаўным драгунам Анісімам, які жыў у Трохізбенскай у 1762 годзе. Рэдкія імя і прозвішча тут належаць двум розным людзям; маршрут Стары Оскал → Трохізбенская зняты. Ні адзін з двух двароў не змяшчае шуканага Іллю Іванава сына каля 1751 года нараджэння. [PUB-RGADA-350-1-384-GORNAYA-ANISIM-ANPILOV-1718] [PUB-RGADA-350-2-3403-ARKHANGELSKOE-ANISIM-ANPILOV-1762]

Пры гэтым іншы старааскольскі след стаў больш дакладным, але яго архіўная прывязка патрабуе праверкі. Апублікаваны фрагмент арыгінала шостай рэвізіі паказвае ў 1811 годзе 64-гадовага Івана Іванава сына Анпілава ў «вновь начинающей деревне Анпиловой» (новай вёсцы Анпілавай, якая толькі пачынаецца); даследчык змяшчае яе каля сяла Бор. Ён нарадзіўся каля 1747 года — усяго на чатыры гады раней за цімашэўскага Іллю Іаанавіча — і мае тое самае імя па бацьку. Гэта не даказвае братэрства, але стварае дакладны тэст. Рэвізійны адрас ужо звужаны: Бор пачынаецца на кадры 61, Сарокіна — на кадры 86 справы ГАКО 184-2-103 за 1762 год; Бор 1782 года пачынаецца на электронным кадры 392 справы 184-2-149. Для пятай рэвізіі трэба праверыць абодва суседнія старааскольскія тамы — 184-2-204 і 184-2-205: справа 205 прама азагалоўлена як казкі аднадворцаў, але суседняе Незнамава ўжо лакалізавана ў справе 204. Апублікаванае супастаўленне ўдакладняе, што асобнай Анпілавай у пятай рэвізіі яшчэ няма: патрэбныя двары трэба шукаць унутры раздзела Бора. Там трэба праверыць Іллю Іванава сына каля 44 гадоў; у шостай рэвізіі — адзнаку пра яго выбыццё ў Таўрычаскую губерню. Правільны старааскольскі комплекс 1811 года знойдзены: ГАКО 184-2-353, рэвізскія казкі аднадворцаў і казённых пасялян павета, 1064 аркушы. Суседнія прывязкі пакідаюць для Бора і новаўтворанай Анпілавай вельмі вузкі верагодны інтэрвал: пасля Бродка на арк. 57–62 і да Баранава на арк. 71–76, гэта значыць арк. 63–70. Гэта адрасная рэканструкцыя, а не ўжо прачытаны загаловак; дакладны аркуш апублікаванага кадра яшчэ не ўстаноўлены. Раней фрагмент быў памылкова прыпісаны справе ГАКО 184-2-346. Яе геаграфічны паказальнік ставіць сельца Анпілогава на старонцы 13 у курска-падгарадным блоку; невялікі старааскольскі блок пачынаецца каля старонкі 321 і Бора не змяшчае. Гэта асобны асяродак, а не пацвярджэнне борскай лакалізацыі кадра. [PUB-GAKO-184-2-346-ANPILOVA-IVAN-ANPILOV-1811]

У курскім арэале цяпер першасна пацверджаная яшчэ адна ранняя прозвішчная кішэня. ГАКО 184-2-91, электронныя сканы 740–742 і 756–757, паказвае ў вёсцы Саколавай тры двары 1762 года: Івана Дзяменцьевіча і Гаўрыіла Тарасавіча Анпілогавых і Івана Ларывонавіча Онпілогава. Саколава і Анпілогава пазней пералічваюцца як розныя назвы; аб'ядноўваць іх нельга. Больш за тое, надрукаваныя прыходскія адлегласці не супадаюць з дзвюма вядомымі картаграфічнымі прывязкамі Анпілогавай, таму непасрэднае суседства менавіта з 16-дворнай вёскай яшчэ не даказана. Мужчынскія лініі цяпер раскрыты далей. У Івана Дзяменцьевіча чытаюцца сыны Ягор (9 → 26), Міхаіл (3 → 20), Фама (15) і Пётр (10); у Івана Ларывонавіча — Анціп (24 → 41), унук Міхаіл з адзнакай «в бегах безвестно» (у бегах, невядома дзе) і Фёдар (5 → 22). Адпаведнага Іллі Іванава сына сярод упэўнена прачытаных мужчын няма; асабліва істотна, што дзесяцігадовы хлопчык названы менавіта Пятром. У Нікольскім дадаткова правераны двор Івана Епіфанавіча: ён памёр у 1758 годзе, а яго сын Фёдар у 1762 годзе паказаны дваццацігадовым; яўнага Іллі ў чытэльнай мужчынскай частцы няма. Гэтыя два вынікі звужаюць пошук канкрэтнага бацькі, але адначасова паказваюць, што прозвішча трэба шукаць як сетку суседніх двароў, а не толькі па тапоніме Анпілогава. [PUB-GAKO-184-2-91-SAKOLOVA-ANPILOGOV-HOUSEHOLDS-1762] [PUB-GAKO-184-2-39-NIKOLSKOE-IVAN-EPIFANOVICH-1762] [PUB-KURSK-EPARCHY-1908-BALYCHEVO-SOKOLOVA-ANPILOGOVO-CONTROL]

Каб абысці рэвізійны прабел, знойдзена дакладная царкоўная крыніца. Афіцыйны вопіс ГАКО пацвярджае справу 217-1-1901 — метрычную кнігу Пакроўскай царквы сяла Балычава за 1782–1820 гады, 321 аркуш. Гэта часавы мост, дзе можна шукаць шлюбы, смерці, малодшых дзяцей і хросных бацькоў саколаўскіх двароў не толькі па прозвішчы, але і па імёнах па бацьку Дзяменцьеў, Тарасаў і Ларывонаў і па сетцы Калугіных. Склад прыхода 1908 года нельга пераносіць у 1782 год: спачатку трэба прачытаць унутраныя загалоўкі самой кнігі. ЕАИС ГАКО патрабуе аўтарызацыі, а аддалены прагляд сканаў фондаў 184 і 217 архіў пазначае як платны; таму справа лакалізавана, але не лічыцца прагледжанай. [PUB-GAKO-217-1-1901-BALYCHEVO-METRICS-1782-1820]

Паміж рэвізійнымі зрэзамі знойдзена незалежнае першаснае пацвярджэнне самога прозвішчнага паселішча. Эканамічныя заўвагі да генеральнага межавання Старааскольскага павета, РГИА, ф. 1350, воп. 312, спр. 84, арк. 95–95 адв., у 1780-х гадах прама называюць «деревню с хутором Анпиловы» (вёску з хутарам Анпілавы) ва ўладанні аднадворцаў Анпілавых. У вёсцы ўлічаны 9 двароў і 24 рэвізскія душы — 12 мужчынскіх і 12 жаночых; хутар дадае дзясяты двор, але асобная колькасць душ у яго радку не пастаўлена. Гэта надзейна запаўняе прамежак паміж борскімі сем'ямі 1762 года і «вновь начинающей» (новай, якая толькі пачынаецца) Анпілавай 1811 года, аднак не называе Іллю і не даказвае перасяленне ў Цімашэўку. [PUB-RGIA-1350-312-84-ANPILOVA-ECONOMIC-NOTES-1782]

Краязнаўчы летапіс прыпісвае заснаванне Анпілаўкі Анофрыю Карпавічу Анпілаву ў 1723 годзе і правільна ўзнаўляе вынік 1782 года — 10 двароў і 24 жыхары. Але яго ранняя дата застаецца спрэчнай: поўны пералік глаў двароў Бора па перапісе 1723 года Анпілавых не змяшчае, а першасныя эканамічныя заўвагі не называюць заснавальніка. Таму даказаным лічыцца існаванне паселішча да 1780-х, але не яго заснаванне ў 1723 годзе.

У кантэксце той самай публікацыі выяўлены два першасныя фрагменты трэцяй рэвізіі, якія раней не былі вынесены ў картку. Абодва падпісаны «села Бору» (сяла Бор) і паказваюць асобныя радкі аднадворцаў Івана Дземідава сына і Івана Іванава сына Анпілавых. Гэта ператварае старааскольскую версію з агульнага супадзення прозвішча ў канкрэтны сямейны тэст: працяг абодвух радкоў павінен паказаць, ці быў у адным з двароў Ілья Іванаў сын прыкладна адзінаццаці гадоў. Аднак апублікаваныя толькі абрэзкі загалоўкаў радкоў, без жонак, дзяцей і узростаў; нельга ні лічыць двух Іванаў бацькам і сынам, ні атаясамліваць аднаго з іх з пазнейшым Іванам Іванавічам 1747 года нараджэння.

Зыходны вузел гэтай галіны цяпер пацверджаны першасным фрагментам. На аркушы 414 перапісной кнігі 1719 года названы Дзяніс і яго брат Іван Анпілавы, якія сумесна валодалі млынам на Оскале каля сяла Сарокіна. Гэта ўзгадняецца з незалежным супастаўленнем рэвізій, паводле якога Анпілавы перайшлі з Сарокіна ў Бор паміж першай і другой рэвізіямі. Першасны фрагмент 1762 года цяпер пацвярджае ў Бары Івана Дземідава сына Анпілава; паведамленне яго нашчадка датуе нараджэнне прыкладна 1717 годам. Той самы нашчадак асобна называе сауладальнікаў сарокінскага млына Іванам Іванавічам (1661–1721) і Дзянісам Іванавічам (1666–1720), а для Івана Іванавіча з шостай рэвізіі прыводзіць даты 1747–1825. Гэта карысны прыватны радавод, але не чытанне апублікаваных фрагментаў. Пакуль не паказаны поўныя двары 1762 года, нельга аб'яўляць Івана Дземідавіча бацькам ні пазнейшага Івана Іванавіча, ні цімашэўскага Іллі Іванавіча каля 1751 года; вырашальны тэст — праверыць на Іллю працягі абодвух радкоў. [PUB-RGADA-350-1-384-SOROKINO-ANPILOV-MILL-1719]

Шырэйшы крыніцазнаўчы кантроль паказвае, што зводзіць гэты асяродак да аднаго Сарокіна нельга. Паводле экспертнай зводкі ранніх дакументаў і першай рэвізіі, да пачатку XVIII стагоддзя існавала мінімум дзевяць двароў Анпілавых: пяць у Горняй, два ў Сарокіне, адзін у Ямской слабадзе і яшчэ адзін каля яе. Адначасова выпраўляецца папулярная легенда: радок сметнай кнігі 1668 года называе толькі Герасіма Анпілава з сынам Сцянькам і не змяшчае іх на хутары каля Падгорнай Паляны. Значыць, паходжанне борскай галіны трэба правяраць не па адным тапоніме, а праз імя па бацьку Дзямід → Іван Дземідавіч ва ўсіх чатырох групах. Горняя ўжо стала адмоўным кантролем па поўных сем'ях 1762 года; галоўным нераскрытым рэзервам застаюцца два сарокінскія і два ямскаслабодскія двары першай рэвізіі. [PUB-VGD-STARY-OSKOL-ANPILOV-DISPERSION-1629-1723]

З'явіўся і больш ранні патранімічны мост. Крапасная кніга 1703 года двойчы называе сведку — «староосколец сын боярской Денис Иванов сын Анпилов» (стараасколец, сын баярскі Дзяніс Іванаў сын Анпілаў). Ён — моцны кандыдат на млынара Дзяніса 1719 года: імя, рэдкае прозвішча, арэал і пакаленне супадаюць. Калі гэта адзін чалавек, то сарокінскі Дзяніс быў Іванавічам, а названы яго братам Іван належаў да той самай групы «Іванавічаў», якую першая рэвізія змяшчае ў Сарокіна. Але фрагмент 1719 года не паказвае імя па бацьку Дзяніса, таму такое атаясамліванне застаецца правяральнай гіпотэзай, а не гатовым радаводам. [PUB-VGD-RGADA-615-1-10661-L51-DENIS-ANPILOV-1703]

Яшчэ адзін кандыдат, незалежны ад Старога Оскала, знойдзены ў сяле Красным Брусланаўскага стана Елецкага павета. Апублікаваная казка 1722 года называе Мірона Ільіна сына Анпілава, яго сыноў Івана і Данілу і ўнука Івана Іванава сына. Іван Анпілаў паўтараецца ў прысяжным спісе 1742 года; у 1755 годзе ён прама названы Іванам Іванавым сынам, а ў трэцяй рэвізіі 1762 года стаіць асобнай главой двара. Другой главой тады быў адстаўны капрал Даніла Міронавіч Анпілаў. У спавядальнай ведамасці 1792 года главой наступнага пакалення названы 51-гадовы Васіль Іванавіч Анпілаў.

Гэта пакуль самы дакладны тэст меркаванага бацькі цімашэўскага Іллі Іванавіча: Іван Іванавіч жыў у патрэбным пакаленні, а Васіль каля 1741 года нараджэння мог быць старэйшым братам Іллі каля 1751 года нараджэння. Але склад іванаўскага двара ў апублікаванай выпісцы прапушчаны. Вырашальны адрас — РГАДА, ф. 350, воп. 2, спр. 955, арк. 656–656 адв.: там трэба шукаць сына Іллю прыкладна 10–12 гадоў. Адсутнасць Іллі сярод глаў сем'яў 1792 года толькі дапускае ранні адыход і сама па сабе перасялення не даказвае. Кантроль астатніх галін ужо лакалізаваны: пятая рэвізія Краснага 1795 года займае арк. 28–31 у ГАТО, ф. 12, воп. 1, спр. 208, а шостая рэвізія 1811 года — арк. 133–148 у спр. 411. Абедзве справы ўжо алічбаваны электроннай чытальнай залай ГАТО. Гэта дазваляе праверыць не толькі наяўнасць Іллі, але і ранейшыя ўзросты, нумары двароў і прамыя формулы выбыцця паміж двума перапісамі. Прагляд выяў патрабуе рэгістрацыі і аплачанага часу доступу; першасная расшыфроўка гэтых аркушаў пакуль не выканана. Познія спісы глаў двароў дадалі важны контрдоказ. У восьмай рэвізіі Краснага 1834 года побач запісаны Лук'ян Антонаў і Іван Ільін Анпілавы; у дзясятай рэвізіі 1858 года — Іон Лук'янаў і зноў Іван Ільін Анпілавы. Значыць, у Красным працягвалася ўласная Ільіна галіна. Гэта не выключае перасялення іншага Іллі Іванавіча, але патрабуе спачатку ўстанавіць бацьку і ўзрост мясцовага Іллі, а не атаясамліваць яго з цімашэўскім па адным імені па бацьку. Дадатковы кантроль даюць захаваныя метрычныя кнігі Уладзімірскай царквы Краснага за 1773, 1821, 1836, 1847 і 1850 гады; з іх у афіцыйным спісе лічбавых спраў пакуль выяўлена толькі кніга 1773 года. Дадатковая асцярожнасць патрэбна з-за супярэчнасці: апублікаваны перапіс 1716 года паведамляе пра смерць сям'і Мірона, тады як казка 1722 года паказвае яе жывой; абедзве перадачы трэба зверыць па арыгіналах. [PUB-ELETS-KRASNOE-ANPILOV-1722-1792]

Новая праверка паказвае, што насельніцтва Трохізбенскай прыкметна змянілася яшчэ да заснавання Цімашэўкі. Паводле апублікаванага ў 1880 годзе апісання Феадосія Макарэўскага, у 1795 годзе многія старажылы пайшлі на Кубань са званнем казакоў, астатнія сталі аднадворцамі, а на вызваленыя месцы прыйшлі выхадцы з Курскай і Варонежскай губерняў. Паіменнага спіса ў публікацыі няма. У першасным скане рэвізіі 1835 года правераны ўвесь невялікі раздзел аднадворцаў Трохізбенскай — ДАХО, ф. 31, воп. 141, спр. 273, арк. 24–24 адв., сем'і № 92–99; прозвішча Анпилов/Анпилогов як яўнае сямейнае найменне не знойдзена. Гэта аслабляе просты сцэнарый бесперапыннага пражывання аднаго двара, але не даказвае яго адыход у Цімашэўку: спіс позні і ахоплівае толькі адно саслоўе. [PUB-MAKAREVSKY-TREKHIZBENSKAYA-MIGRATION-1795] [PUB-DAHO-31-141-273-TREKHIZBENSKAYA-1835]

Падрабязная гісторыя перасялення дае другую дату і канкрэтны кубанскі тэст. У 1801–1802 гадах аднадворцы Трохізбенскай увайшлі ў агульны набор жыхароў адзінаццаці слабод для Каўказскай кардоннай лініі; 8 кастрычніка 1802 года ў новай станіцы Ціфліскай асела 181 сям'я. Гэта можа быць позняй стадыяй працэсу, які Макарэўскі датаваў 1795 годам, альбо памылкай яго позняй публікацыі. Размеркаванне асобных сем'яў пакуль не знойдзена, але кубанскі кантроль стаў значна дакладнейшым. Метрычная кніга фіксуе Анпілава ў Ціфліскай ужо ў 1804 годзе. Алфавітная выбарка В. А. Каляснікова з рэвізіі ГАСК, ф. 1209, воп. 1, спр. 1 паказвае ў 1815 годзе роўна адзін двор прозвішча: у заўвазе знак * азначае паўтор прозвішча, а ў Анпілавых яго няма. Першасны скан спавядальнага роспісу 1814 года паказвае ўдоўца Тараса Анпілава, 48 гадоў, і дзяцей Андрэя 20, Сімяона 17, Парфенія 14 і Ульяну 10 гадоў. У апублікаваным спісе 1827 года гэты асобны кубанскі двор названы па імені: № 184, Тарас Самойлавіч Анпілаў, удавец. Супадзенне імені, удаўства, месца і храналогіі амаль напэўна паказвае на аднаго чалавека. Гэта не супадае з цімашэўскай групай Іллі Іаанавіча і чатырох дарослых Ільічоў. У прачытаным трохізбенскім двары 1762 года Самойлы няма: названы Анісім, яго жонка і сыны Іван і Андрэй. Таму нават лінія Трохізбенская → Ціфліская пакуль застаецца калідорам перасялення, а не даказаным пакаленным ланцужком. Адкрытыя даныя прыкметна аслабляюць маршрут Трохізбенская → Цімашэўка і падтрымліваюць асобную лінію Трохізбенская → Ціфліская. Позні запіс пра Івана Іванавіча Анпілава, які нарадзіўся ў Ціфліскай у 1898 годзе, паказвае працяг гэтага кубанскага прозвішча. [PUB-TREKHIZBENSKAYA-TO-KUBAN-TIFLISSKAYA-1802] [PUB-TIFLISSKAYA-ANPILOV-1804-1827]

Праверана і суседняя белгародска-курская галіна ў Порзе Хотмыжскага павета. Першасны скан рэвізіі 1782 года паказвае два двары Анпілавых — Мікіты Казьміна і Пятра Васільева, — але не Іллю Іванава сына. У 1850 годзе ў Порзе заставалася шэсць двароў прозвішча. Таму Пороз важны як частка старога арэала, але версія пра поўнае перасяленне гэтай галіны ў Цімашэўку аслаблена. Для праверкі асобнага адыходу застаецца рэвізія Пороза 1795 года. [PUB-DAHO-31-141-33-POROZ-ANPILOV-1782]

Рэгіянальны фон узгадняецца з гэтай гіпотэзай: поўная праверка версіі 36 адкрытага папрозвішчнага паказальніка служылых людзей XVII стагоддзя дала 63 прозвішчныя радкі і 111 сумарных уваходжанняў даследуемага рада, без дэдуплікацыі людзей паміж дакументамі. Больш за ўсё прыходзіцца на Белгарад і Курск — па 19, затым на Арол — 16, Хотмыжск/Хотмышск — 10, Лівны — 8, Кромы — 7 і Новы Оскал — 6. Формы Анпилов/Анпилогов прысутнічаюць таксама ў Абаяні і Судзе ў 1633–1701 гадах. Гэта пацвярджае стары арэал прозвішча, але не сваяцтва асобных носьбітаў. [PUB-SERVICE-PEOPLE-XVII-ANPILOGOV-FRONTIER-1633-1701]

Унутры шырокага курска-арлоўскага арэала вылучыўся новы прыярытэт — Кромскі павет. Сматраныя спісы 1686–1689 гадоў называюць там Іллю і шматлікіх Анпілогавых, а перапіс РГАДА, ф. 1209, воп. 1, ч. 1, спр. 1040 за 1710 год фіксуе не менш за дзесяць прозвішчных пазіцый служылых людзей у Чарамошнай, Цецяравінцы, Люцкім, Доўгай Лоптэвай і суседнім сельцы. Публічная База ландміліцыі дадае 26 радкоў прозвішча, пераважна з Кромскага і Курскага паветаў; сярод іх двойчы паказаны Лаўрэнцій Ільін Анпілогаў з Кромскага павета. Супадзенне імя па бацьку «Ільін» з цімашэўскімі дарослымі Ільічамі — толькі пошукавы маркер: год, полк, паселішча і пытанне пра паўтор аднаго запісу пакуль не раскрыты. [PUB-RGADA-1209-1-1040-KROMY-ANPILOGOVY-1710] [PUB-UKRAINIAN-LINE-LANDMILITIA-ANPILOGOV-KURSK-KROMY-1732-1754]

Паўторная праверка поўнай публікацыі разборнай кнігі 1686–1687 гадоў дала больш дакладны пласт: Карп, Ілья і памерлы Савін запісаны Дзеевічамі, а ў той самай кнізе названы Дзей Іванаў Анпілогаў. Магчымая канструкцыя бацька—сыны патрабуе арыгінальных сямейных формул. Затое міграцыйны загаловак адназначны: Аверкій Рыгоравіч і Аляксей Іванавіч Анпілогавы змешчаны сярод людзей, якія «из Кромского уезда сошли» (з Кромскага павета сышлі), прычым складальнік кнігі ўказваў куды і ў якім годзе. У апублікаваным алфавітным спісе гэтыя два палі прапушчаны. Таму два поўныя радкі сталі асобным кароткім заказам: яны пакажуць рэальны механізм і далёкасць выхаду кромскіх Анпілогавых ужо ў XVII стагоддзі. Гэта не продкі цімашэўскай сям'і па змаўчанні і не доказ маршруту ў Таўрыю. [PUB-VGD-RGADA-1157-1-8-KROMY-ANPILOGOV-PATRONYMICS-1686-1687]

Для прамога тэсту Кромскай версіі знойдзены афіцыйны аркушавы маршрут. ГАОО, ф. 760, воп. 1, спр. 248 змяшчае 692 аркушы шостай рэвізіі 1811 года па аднадворцах і эканамічных сялянах Кром і павета. Першасна прачытаны ўнутраны рэестр лакалізуе Чарамошную на арк. 196, Люцкую вёску на арк. 200, Люцкае сяло на арк. 216 і Цецяравінку, названую сялом Троіцкім, на арк. 504. Наступныя запісы пачынаюцца на арк. 200, 216, 252 і 516, таму поўны мэтавы блок — арк. 196–251 адв. і 504–515 адв. Адзнака [ВР] азначае «ўнутраны рэестр», а не віртуальную чытальную залу; у публічнай картцы паказаны толькі тры старонкі рэестра, а не самі казкі. На гэтых аркушах трэба шукаць Іллю Іванава Анпілогава каля 1751 года нараджэння, сыноў Аляксея, Паўла, Іаана і Цімафея і формулу выбыцця ў Таўрычаскую губерню. Кантроль астатніх двароў дае сёмая рэвізія 1816 года — ГАОО, ф. 760, воп. 1, спр. 251, 1521 аркуш. Ужо вядомае прашэнне дзвюх сем'яў Анпілогавых з Чарамошнай пра перасяленне ў Херсонскую губерню ў 1811 годзе даказвае паўднёвую рухомасць гэтай галіны, але само па сабе не вядзе яе ў Цімашэўку. Больш за тое, склады двух двароў не супадаюць з шуканай групай: Якаў Лактыёнавіч меў дзяцей Варвару, Наталлю, Максіма, Аўксенція і Агаф'ю, а Сцяпан Анікеевіч — сына Андрэя, нявестку Еўдакію і ўнука Якава. Таму ў рэвізіі трэба шукаць іншыя кромскія двары, а гэтыя два выкарыстоўваць як адмоўны кантроль. [PUB-GAOO-760-1-248-KROMY-1811-INTERNAL-REGISTER] [RGIA-F1285-O1-D131-CHEREMOSHNAYA-ANPILOGOV-1811]

У Кромскай версіі з'явіўся незалежны паўднёвы кантроль. У першасных спавядальных роспісах Мядзвежага Стаўрапольскага павета за 1812 і 1813 гады двойчы запісаны 43-гадовы Сямён Восіпаў сын Анпілаў з жонкай Анісіяй Пімонавай і чатырма дочкамі. Загалоўкі на асобных кадрах пацвярджаюць менавіта Мядзвежае, а не першапачаткова меркаваную Пелагіяду. Непасрэдна перад яго дваром стаяць Аліфан Ледзянёў і Кандрат Дзярэнскі; абодва імёны ёсць у спісе выдачы валоў і інвентару групе Сцяпана Паўлікава. Паводле архіўнай выпіскі гэтая змешаная група складалася з 32 сем'яў Сычоўскага павета Смаленскай губерні, якія прыбылі ў 1805 годзе, і 22 сем'яў Кромскага і Карачаўскага паветаў Арлоўскай губерні, якія прыбылі ў 1806 годзе. Гэта даказвае яшчэ адзін ранні паўднёвы прозвішчны двор і робіць Кромы/Карачаў рэальным канкурэнтам белгародскай версіі. Але суседства ў роспісе не размяркоўвае Сямёна паміж дзвюма часткамі партыі: для гэтага патрэбны поўны спіс ГАСК 87-1-168 альбо рэвізійная адзнака пра ранейшае грамадства. Сямён не атаясамліваецца з Ільёй Іванавічам Цімашэўкі і пакуль не абвяшчаецца яго сваяком. [YA-GAAO-599-2-1577-MEDVEZHYE-SEMYON-OSIPOV-ANPILOV-1812-1813]

Пошук праз імёны дачок вывеў на працяг мядзвежанскага двара ў 1824 годзе. Роспіс прама называе «однодворца Семёна Анпилова» (аднадворца Сямёна Анпілава), Анісію, 16-гадовага Аляксея і 13-гадовую Агаф'ю; наступным зноў запісаны Кандрат Дзярэнскі. Агаф'я амаль ідэальна працягвае трохгадовую дзяўчынку 1813 года, а паўтор рэдкага суседа ўзмацняе тоеснасць. Але ўзросты дарослых моцна разыходзяцца, Анісія замест Пімонаўны названа Антонаўнай, а Аляксей не прачытаны ў ранейшым двары. Таму Record фіксуе верагодны працяг з канфліктамі, а не бясспрэчнае зліццё. [YA-GAAO-599-2-3684-MEDVEZHYE-SEMYON-ANPILOV-1824]

Іншы абыходны пошук даў ужо цалкам даказаны маршрут незалежнай галіны. У справе ГААО 687-8-12 сям'я Івана Анпілава перасялялася з сяла Бабка Паўлаўскага павета Варонежскай губерні ў Сасыколі; у назве той самай справы прадстаўнік названы рэдкай формай «Иван Антилов». Сыны Міхаіл, Ілья і Цімафей затым у тым самым парадку з'яўляюцца ў першаснай рэвізіі Сасыкаляў 1835 года, а метрычны запіс нараджэння Дар'і ў Міхаіла Іванава Анпілава незалежна правярае двор. Гэта не цімашэўскі Ілья: сям'я маладзейшая і пераехала пазней заснавання Цімашэўкі. Але прыклад даказвае механізм падзеленага паўднёвага перасялення Анпілавых і робіць рэвізіі Бабкі адрасным тэстам для магчымага старэйшага двара. [PUB-GAAO-687-8-12-BABKA-SASYKOLI-ANPILOV-MIGRATION-1827-1835] [YA-GAAO-687-2-1365-SASYKOLI-ANPILOV-HOUSEHOLD-1835] [YA-GAAO-643-1-149-SASYKOLI-DARIA-ANPILOVA-1835]

Працяг пошуку па Бабцы даў магчымы мост праз пакаленне. У тым самым перасяленчым спісе 1827–1835 гадоў у Івана названы 18-гадовы пляменнік Канстанцін, а ў хлебнай ведамасці ГАВО И-20-1-2189 за 1893 год у сяле 2-м Бабкіне стаяць побач гаспадары Якаў і Цярэнцій Канстанцінавічы Анпілавы; усяго прозвішча носяць не менш за сем двароў. Гэта сумяшчальна са сувяззю Канстанцін → Якаў і Цярэнцій, але кароткая выпіска не паказвае, ці застаўся Канстанцін у Бабцы, і не называе сыноў прама. Дадатковая інтрыга: Якаў Канстанцінавіч паўтараецца ў спісе Панамароўскага таварыства 1901 года сярод выхадцаў са старааскольскай Анпілаўкі. Пакуль аднолькава дапушчальныя адзін чалавек на маршруце Анпілаўка → Бабка → Данецкая акруга, поўны цёзка і недакладна пашыраны на ўсю групу загаловак паходжання. Вырашальны тэст — арыгінал арк. 44 справы ГААО 687-8-12, метрыкі Бабкі і ўзрост Якава ў ГАРО 232-1-792. [PUB-VGD-GAVO-BABKA-ANPILOV-MIGRATION-BRIDGE-1858-1901]

Архіўны тупік з пакуль не знойдзеным шыфрам Бабкі за 1816 год удалося абысці наступнай рэвізіяй. Апублікаваныя паказальнікі лакалізуюць чатыры дакладныя зрэзы: ГАВО И-18-1-223, арк. 41–44 (1834), И-18-1-306, арк. 190–210 (1835), И-18-1-474, арк. 834–853 (1850) і И-18-1-624, арк. 1043–1102 (1858). Галоўны з іх — поўны 21-аркушавы блок 1835 года: мужчынскія радкі павінны пераносіць узрост па папярэдняй рэвізіі і адзначаць смерці або выбыцці. Таму ён здольны рэтраспектыўна паказаць двор на 1816 год, лёс пляменніка Канстанціна і магчымага старэйшага Іллю Іванава сына. Зрэзы 1850 і 1858 гадоў затым праверуць, ці з'явіліся ў тым самым двары Якаў і Цярэнцій. Кароткі блок 1834 года пакуль трэба лічыць магчымай дадатковай казкай, а не поўным перапісам сяла. Асобна лакалізаваны прыход: Мікалаеўская царква, ГАВО И-331-10-35 за 1905–1907 гады; гэта позні кантроль, а не замена рэвізіям. [PUB-GAVO-I18-BABKA-REVISION-LADDER-1834-1858]

Праверка Паўлаўскага павета дала больш глыбокі і нечакана цэласны маршрут. У перапіснай кнізе РГАДА 350-2-2499 на арк. 117 адв.–118 прама сказана, што 62-гадовы Еўпат Іванаў сын Анпілогаў раней быў запісаны ў сяле Мармыжах Рыльскага павета. Разам з ім у Мамоне паказаны сыны Фёдар і Міна, пляменнік Феціс і ўнукі Ціхан, Абрам і Акім. Гэта дакладная паіменная формула Мармыжы → Мамон, а не позняя краязнаўчая здагадка. Поўны паказальнік сёмай рэвізіі Верхняга Мамона затым паказвае ўжо адзінаццаць самастойных двароў Анпілогавых у 1816 годзе. Паўтараюцца імёны па бацьку Фецісаў, Фёдараў і Абрамаў, якія дазваляюць будаваць правяральны мост ад сям'і Еўпата, але строгі ланцужок яшчэ павінны запоўніць рэвізіі 1762 і 1795 гадоў. [PUB-RGADA-350-2-2499-MARMYZHI-MAMON-EVPAT-ANPILOGOV-1745] [PUB-GAVO-I18-1-206-UPPER-MAMON-ANPILOGOV-CLUSTER-1816]

Гэты кластар прайшоў і незалежную міграцыйную праверку. У РГИА 379-1-731 сярод перасяленцаў 1826 года ў Каўказскую вобласць названы двор Мікіты Абрамава сына Анпілогава з Верхняга Мамона і двор Феадосія Усцінава сына Анпілогава з Буйлава. Іх нашчадкі пасяліліся пры рэчцы Ціхонькай у паселішчы Ціхарэцкім; у рэгістры ГАСК 459-2-894 той самы Мікіта запісаны ўжо як «Анпилов». Гэта даказвае існаванне арганізаванага паўлаўскага калідора на поўдзень і чаргаванне форм Анпилогов/Анпилов унутры аднаго двара. Для Цімашэўкі вывад пакуль двайны: калідор рэальны, але сярод адзінаццаці глаў Верхняга Мамона 1816 года няма ні Іллі Іванавіча, ні ўвогуле главы Анпілогава з імем па бацьку Іванавіч. Такім чынам, шукаць трэба не толькі наяўны двор, але і сям'ю, якая выбыла да 1816 года пад імем ранейшага рэвізскага главы. [PUB-RGIA-379-1-731-PAVLOVSKY-TIKHORETSKOYE-ANPILOGOV-1826-1829]

Афіцыйная даведка ГАВО ўдакладніла тупік: у фондзе И-18 захаваліся II, III, IV, VII, VIII, IX і X рэвізіі, таму шостай рэвізіі 1811 года там няма. Для Верхняга Мамона рэальны шлях застаецца такім: сёмая рэвізія 1816 года → пятая рэвізія 1795 года → справы казённай палаты пра выбыццё і далучэнне. Для Бабкі з'явіўся карацейшы абыход: восьмая рэвізія 1835 года з перанесенымі данымі папярэдняга зрэзу, затым дзявятая 1850-га і дзясятая 1858-га. Афіцыйная даведка ГАВО пра захаванасць рэвізій

Паралельны пошук па суседзях ранніх Анпілогавых даў вузейшага белгародскага кандыдата — сяло Непхаева. У першасным шлюбным запісе № 29 ад 29 кастрычніка 1816 года нявеста Аляксея Ільіча Антилогова (так у запісе) Анастасія названа дачкой цімашэўскага пасяляніна Фёдара Зайцава. У апублікаванай выпісцы пятай рэвізіі Непхаева за 1795 год на арк. 331 указаны глава двара Фёдар Данілаў Зайцаў. На тым самым цімашэўскім развароце і ў тую самую дату індэксаваны шлюб Мацвея Аляксеевіча Гасцішчава; Гасцішчавы дакументаваны ў Непхаеве з XVII стагоддзя, а ў рэвізіі 1795 года Міхаіл Сямёнаў Гасцішчаў стаіць на арк. 321. Гэта не доказ агульнага маршруту: Фёдар Данілаў пакуль не атаясамлены з бацькам Анастасіі, літаральнае чытанне прозвішча Мацвея трэба пераправерыць, а ў апублікаваным спісе глаў непхаеўскіх двароў Анпілогавых няма. Але праверка цяпер кропкавая: ГАКО, ф. 184, воп. 2, спр. 299А, Непхаева — арк. 321–412 адв.; галоўны аркуш — 331 з поўным складам сям'і Фёдара Зайцава. Карыстальніцкае дрэва, якое прапануе пераход Гасцішчавых Непхаева → Цімашэўка, не змяшчае бачных крыніц, а яго дакладная дата нараджэння Івана Гасцішчава пакуль не пацвярджаецца індэксам адпаведнага кадра FamilySearch, таму дрэва выкарыстоўваецца толькі як падказка. [PUB-GAKO-184-2-299-NEPHAEVO-1795-INTERNAL-REGISTER]

Павялічаная графа паручыцеляў таго самага шлюбу дала трэці, але пакуль слабейшы маркер. Першым паручыцелем чытаецца цімашэўскі пасяленец «Филиппъ Чурнаевъ» (Філіп Чурнаеў). У Непхаеве рэвізія 1795 года паказвае шчыльны кластар Чарняевых: сем мужчынскіх глаў двароў паміж арк. 322 і арк. 345 адв. і некалькі жаночых запісаў. Філіпа сярод глаў няма, а літара пасля «Ч» на цімашэўскім скане падобная менавіта на «у», таму прозвішчы не аб'яднаны аўтаматычна. Трэба праверыць поўныя сем'і гэтых сямі двароў: Філіп мог быць сынам главы, а незалежныя запісы пакажуць, ці з'яўляецца «Чурнаев» варыянтам «Черняев» або іншым прозвішчам. [FS-3Q9M-CSS9-MS51-F]

Для гэтай версіі знойдзены наступны кантрольны пласт. У шостай рэвізіі 1811 года Непхаева знаходзіцца ў ГАКО, ф. 184, воп. 2, спр. 349, арк. 567–598 адв.: сяло пачынаецца на арк. 567, а наступны блок, Новыя Лозы, — на арк. 599. На гэтых 32 аркушах трэба шукаць нумары двароў Зайцавых і Гасцішчавых, усе варыянты Анпилогов/Анпилов і асабліва формулы выбыцця ў Таўрычаскую губерню. Шостая рэвізія ўлічвала толькі мужчын, таму саму Анастасію яна паказаць не можа. Жаночую палову сям'і трэба правяраць на арк. 331 пятай рэвізіі і ў сёмай рэвізіі 1816 года. Правільны том цяпер звужаны да ГАКО 184-2-370: яго апісанне прама ахоплівае аднадворчыя паселішчы Белгародскага павета на літары М–Т, куды па алфавіце ўваходзіць Непхаева; дакладны ўнутраны блок сяла пакуль не ўстаноўлены. [PUB-GAKO-184-2-349-NEPHAEVO-1811-GEOGRAPHIC-REGISTER] [PUB-GAKO-184-2-370-NEPHAEVO-1816-CANDIDATE]

З'явіўся карысны незалежны кантроль міграцыйных паводзін. У справе РГИА 379-1-750 пра перасяленне курскіх казённых сялян у Бесарабію ў 1826–1828 гадах апублікаваны рэестр называе з Непхаева адразу Сямёна, Ігната, Івана, Фёдара і Рыгора Гасцішчавых, а таксама Трафіма і Емяльяна Чарняевых. Гэта не сведчанне заснавання Цімашэўкі: хваля пазнейшая прыкладна на пятнаццаць гадоў і мела іншы кірунак. Але яна паказвае, што дзве рэдкія часткі нашай шлюбнай сеткі сапраўды выходзілі з Непхаева групай. Адваротны бок кантролю важны: простае знікненне сям'і з рэвізіі нельга лічыць дарогай у Цімашэўку — патрэбна літаральная адзнака пра кірунак або супадзенне поўнага двара. [PUB-TYMOSHIVKA-NEPHAEVO-ORIGIN-NETWORK-TEST-1795-1828]

Да рэвізій знойдзены яшчэ адзін спосаб праверыць гіпотэзу па пакаленнях. Непхаева і Гасцішчава знаходзяцца ў пачатку спавядальнай ведамасці ГАКО 217-2-7, т. 3 за 1771 год; Непхаева таксама ўваходзіць у метрычную кнігу ГАКО 217-2-36, т. 4 за 1803 год. Першая крыніца павінна даць поўныя сем'і за пакаленне да пятай рэвізіі, другая — нараджэнні, шлюбы і смерці непасрэдна перад заснаваннем Цімашэўкі. Пакуль лакалізаваны толькі справы, а не іх паіменны змест. [PUB-GAKO-217-2-7-T3-NEPHAEVO-1771-CONFESSION-LOCATION] [PUB-GAKO-217-2-36-T4-NEPHAEVO-1803-METRICS-LOCATION]

Той самы разварот даў яшчэ больш вузкі групавы маршрут. На першасным скане 29 кастрычніка 1816 года запар запісаны чатыры першыя шлюбы цімашэўскіх пасялян: № 26 Мацвея Аляксеева сына Гасцішчава, № 27 Рыгора Міхайлава сына Азёрава, № 28 Флора Міхайлава сына Хрэптава і № 29 Аляксея Ільіна сына Антилогова (так у запісе). Паўторнае чытанне абедзвюх старонак развароту дадало другую палову сеткавага адбітка: Мацвей ажаніўся з Марыяй, дачкой Сімяона Сялюкова; Рыгор — з Ксеніяй, дачкой Васіля Лазарава; Флор — з Пелагеяй, дачкой Міхаіла Марцінава; Аляксей — з Анастасіяй, дачкой Фёдара Зайцава. Усе восем сем'яў названы цімашэўскімі пасяленцамі, усе чатыры шлюбы — першымі. Таму цяпер трэба шукаць не адно прозвішча, а звязку Гасцішчаў—Сялюкоў—Азёраў—Лазараў—Хрэптаў— Марцінаў—Анпілогаў—Зайцаў у адных і тых самых рэвізскіх блоках 1795 і 1811 гадоў. Гэта больш строгі тэст месца выхаду, але адзіная дата вянчання сама па сабе яшчэ не даказвае адну перасяленчую партыю: яна магла ўзнікнуць з парадку працы прыходскага святара. [FS-TYMOSHIVKA-FOUR-MARRIAGES-1816-10-29]

Сетка аказалася ўстойлівай і праз дзесяць гадоў. На першасным шлюбным аркушы 24 студзеня — 4 лютага 1826 года зноў сустракаюцца Сялюковы, Лазаравы, Хрэптавы і Гасцішчавы: індэкс называе Сямёна Сцяпанавіча Сялюкова, шлюб Мікалая Рыгоравіча Лазарава з Марыяй, дачкой Еўфіма Хрэптава, і шлюб Фёдара Панцеляймонавіча Палятава з Аленай, дачкой Барыса Гасцішчава. Сам разварот правераны, але саслоўе, прыход, узрост і паручыцелі яшчэ патрабуюць поўнай расшыфроўкі; індэкс выкарыстоўваецца толькі як навігацыйная падказка. Сямён можа быць бацькам Марыі Сялюковай, жонкі Мацвея Гасцішчава з 1816 года, аднак гэтая тоеснасць пакуль не даказана. Знаходка важная метадычна: у перадміграцыйных спісах трэба шукаць не адно прозвішча, а звязку, якая паўтараецца, Сялюкоў—Лазараў—Хрэптаў—Гасцішчаў побач з Анпілогавымі. [FS-TYMOSHIVKA-COMIGRANT-MARRIAGES-1826-01-24-02-04]

Індэкс перадаў рэдкае прозвішча як «Хретпов», але павялічаны арыгінал упэўнена чытаецца «Хрептовъ». Незалежнае паведамленне даследчыка на ВГД кажа пра двух родных братоў і яшчэ аднаго сваяка Хрэптавых-аднадворцаў, перасяленых з Белгародскага павета ў Таўрычаскую губерню ў 1795–1805 гадах; адказ лакалізуе прозвішча ў сяле Касмадзям'янскім каля Балхаўца і называе таксама Курскае і Гразнае. Імёны і архіўны шыфр у паведамленні не прыведзены, таму Флор пакуль не атаясамлены з адным з трох перасяленцаў. Але рэдкасць прозвішча, дакладны кірунак, час і суседства з Антилоговым робяць Касмадзям'янскае новым прыярытэтным мікрарэгіёнам.

Прывязанае да індэкснай карткі Флора дрэва FamilySearch дало нечакана дакладную пакаленную падказку: Алентый Хрэбтаў → Міхаіл Алентьевіч Хрэптаў → Фрол Міхайлаў Хрэбтаў; побач з Міхаілам паказаны браты Елісей і Яфрэм. Да Міхаіла прымацавана серыя запарожскіх метрычных картак: першая называе яго бацькам Ірыны ўжо 19 красавіка 1814 года, а апошняя вядзе да першаснага акта смерці 28 красавіка 1850-га. На здымку 133 DGS 007817448 знойдзены радок Міхаіла; індэкс чытае «Михаил Алексеев Хребтов» і дае ўзрост 73 гады. Гісторыя правак паказвае, што імя па бацьку «Алентьевич» было створана карыстальнікам да прывязкі гэтых картак, а 1777 год, верагодна, вылічаны як 1850 мінус 73. Белгародскае нараджэнне, сувязь з Алентыем і лакалізацыя радка пра смерць менавіта ў Троіцкім яшчэ не даказаны поўным чытаннем. Таму ў рэвізіях трэба правяраць абодва варыянты бацькоўскай формулы — Алентый і Аляксей — і канкрэтны братні набор Міхаіл—Елісей—Яфрэм. [PUB-FAMILYSEARCH-TYMOSHIVKA-KHREPTOV-GENERATION-CLUE-1814-1835]

Для прамой праверкі знойдзена перадміграцыйная крыніца: метрычная кніга Касмадзям'янскай царквы Белгародскага павета за 1803 год — ГАКО, ф. 217, воп. 2, спр. 37, т. 5. У ёй трэба шукаць Флора Міхайлава Хрэптава, яго родных, Іллю Іванава сына Анпілогава/Анпілава і сем'і Гасцішчавых, Азёравых і Зайцавых. Той самы даследчык пазней назваў сямейны арыенцір «Алентия Хрептова» (Алентыя Хрэптава) і паведаміў, што два браты затым перасяліліся ў Таўрычаскую губерню; літаральнае чытанне імені пакуль нельга нармалізаваць без арыгінала. Дакладныя справы рэвізій Касмадзям'янскага: ГАКО 184-2-57 за 1762 год, 184-2-136 за 1782 год, 184-2-299, арк. 568–615 за 1795 год і 184-2-349, арк. 363–375 адв. за 1811 год. Наступнае сяло Кісялёва пачынаецца на арк. 376. Касмадзям'янава трэба адрозніваць ад асобнай вёскі Крапіўнай пры рацэ Корані, якая пачынаецца ў той самай справе на арк. 315: мэтавы населены пункт — сяло Козмодемьянское, Крапивное тож (яно ж Крапіўнае), пры Ворскле, у будучым Якаўлеўскім раёне. Раней згаданая справа 184-2-183 не з'яўляецца асноўным адрасам чацвёртай рэвізіі сяла. Выпіскі з казак 1697 года называюць у балхавецкім акружэнні Данілу і Кандрацея Хрэптавых, а сметная кніга 1676/77 года — Ярмола Хрэптава: гэта пацвярджае стары мясцовы арэал прозвішча, але не сувязь пакаленняў з Флорам. Новы дакладны архіўны мост дае спіс служылых людзей Балхаўца 1700 года: у РГАДА, ф. 210, воп. 14, спр. 457 названы Васіль Хрэптаў. У адкрытай публікацыі пакуль няма яго імя па бацьку, дзяцей, маёнтка і аркуша, таму гэта доказ устойлівага прозвішчнага асяродка, а не гатовы радавод. [PUB-RGADA-210-14-457-BOLKHOVETS-KHREPTOV-1700]

Апублікаваная расшыфроўка сматранага спіса 1647 года дадае зыходную прыступку: сярод казакоў, якія прыбылі ў Балхавец з Курска, запісаны Фёдар Хрэптаў з жонкай і братам Якушкам, а іх бацька Аўдзей застаўся ў Курску (РГАДА 210-12-39-I, арк. 44–59). Такім чынам, для адной ранняй сям'і Хрэптавых даказаны маршрут Курск → Балхавец; працяг гэтай лініі да Алентыя або Флора пакуль не даказаны. Перадрукаваны спіс перасяленцаў 1795–1811 гадоў застаецца вытворным: публікатар ВГД назваў крыніцай форум GENEO-ГЕНЕО, але не паведаміў архіўнага шыфра. Супадзенне прысвячэння храмаў Касме і Дам'яну ў Касмадзям'янскім і Цімашэўцы можа адлюстроўваць памяць перасяленцаў пра стары прыход, але само па сабе доказам не з'яўляецца. [FS-3Q9M-CSS9-MS51-F]

Позні кантроль нечакана вярнуў гэты кластар у суседняе Троіцкае. У даследчыцкай табліцы выпісак з метрычных кніг ГАЗО за 1851–1860 гады названы Гаўрыла, Макар, Феадосія і Фёкла Данілавічы/Данілаўна Хрэптавы; у 1879 і 1890 гадах з'яўляюцца Канстанцін Гаўрылавіч і Пётр Макаравіч Хрэптавы. Агульнае імя па бацьку робіць блізкае сваяцтва першай чацвёркі верагодным, але табліца не называе іх дзецьмі аднаго Данілы і тым больш не называе Данілу сынам Флора Міхайлавіча. Для такога ланцужка патрэбна дзявятая рэвізія або прамыя метрыкі. [PUB-VGD-TROITSKOE-BABANIN-WORKBOOK-KHREPTOV-1850-1892]

Сувязь Троіцкага з Цімашэўкай пры гэтым дакументавана не толькі агульнай геаграфіяй. Адна і тая самая сям'я Сцяпана Іванавіча Анпілогава і Марыі Яфімаўны запісана першаснымі метрыкамі ў Цімашэўцы ў 1849 годзе, у Троіцкім у 1850–1854 гадах і зноў у Цімашэўцы ў 1857 годзе. Значыць, носьбіты даследуемага прозвішча сапраўды перамяшчаліся паміж двума паселішчамі; троіцкі след Хрэптавых можна правяраць як магчымы працяг цімашэўскай сям'і, хоць іх уласны маршрут яшчэ не даказаны.

Практычны ключ да гэтага пераходу — РГИА, ф. 383, воп. 7, спр. 6260 за 1844–1849 гады пра падзел зямлі і перасяленне аднадворцаў і дзяржаўных сялян у Таўрычаскай губерні. Паводле апублікаванага апісання даследчыка, у справе ёсць спісы гаспадароў Троіцкага 1850 і 1851 гадоў і паіменныя дазволы займаць дамы высланых духабораў. Трэба выпісаць Сцяпана Іванавіча, Хрэптавых, іх ранейшае грамадства, склад сям'і і нумар дома; затым звязаць радкі з дзявятай рэвізіяй Цімашэўкі і Троіцкага. [PUB-RGIA-383-7-6260-TROITSKOE-RESETTLEMENT-1844-1851]

Яшчэ адзін позні кантроль з'явіўся ў Церпенні. Публічны прозвішчны паказальнік да метрычнай кнігі Мітрафанаўскай царквы за 1849 год уключае форму «Хребтов», а каталог FamilySearch пацвярджае дакладны архіўны блок: ГАЗО, ф. 246, воп. 1, спр. 115, арк. 1155–1235, DGS 007817444. Пасля высялення духабораў Церпенне з 1845 года засялялі ў тым ліку выхадцамі з Цімашэўкі, таму запіс можа весці да наступнага пакалення сям'і Флора. Але адкрыты паказальнік не паведамляе імя, падзею і ролю чалавека; першасны радок пакуль не лакалізаваны. Да яго чытання нельга сцвярджаць ні перасяленне з Цімашэўкі, ні сваяцтва з Флорам, і асобны профіль або кропка на карце не ствараюцца. [PUB-GAZO-246-1-115-TERPENIE-KHREBTOV-1849]

Троіцкія акты далі і пакаленны тэст для самога Іаана Ільіча. Побач са Сцяпанам Іванавічам з'яўляюцца Касьма Іванавіч, яго хросны бацька ў 1857 годзе, і Мікалай Іванавіч, бацька Агафангела ў 1860 годзе. Усе трое — дарослыя носьбіты рэдкай прозвішчнай групы і па часе маглі нарадзіцца паміж вяселлем Іаана Ільіча ў 1821 годзе і яго смерцю ў 1828-м. Гэта робіць іх магчымымі братамі і сынамі Іаана, але пакуль толькі гіпотэзай. У восьмай рэвізіі 1835 года трэба шукаць удаву Фіёну Мефодзьеўну з хлопчыкамі прыкладна 7–13 гадоў; у дзявятай рэвізіі 1850 года — прамую формулу сваяцтва Сцяпана, Касьмы і Мікалая і спасылку на папярэднюю рэвізію. [FS-3Q9M-CSSM-TSKR-Z; FS-3Q9M-CSS9-995B-9; FS-3Q9M-CS9M-QSD9-V; FS-3Q9M-CS9M-79XQ-G]

Сеткавы пошук даў яшчэ адзін важны арыенцір унутры таго самага кампактнага раёна. У перапіснай кнізе Белгародскага павета 1646 года сярод дзяцей баярскіх сяла Сажнога названы Мікіфар Анпілогаў; другасная публікацыя спіса ўладальнікаў 1616 года называе там жа Мікіту Яфімава сына Анпілогава. Гэта самы ранні знойдзены лакальны асяродак прозвішча побач з Непхаевам, Гасцішчавам, Азёравам і Козмадзям'янскім. Паселішчы ўтвараюць вузел парадку 10–15 км, а чатыры прозвішчы гэтага вузла запар стаяць у шлюбнай кнізе Цімашэўкі 29 кастрычніка 1816 года. Таму наймацнейшая версія цяпер датычыцца не аднаго сяла, а мікрарэгіёна Сажнае—Непхаева—Гасцішчава—Азёрава—Козмадзям'янскае.

Да прозвішчнай сеткі дадаўся тапанімічны кантроль: у адкрытым паказальніку геаметрычных планаў Белгародскага павета названа пустка Сялюкова, якая належала да сяла Азёрава. Сам тапонім не называе жывую сям'ю і без плана не дае дакладнай даты, але незалежна звязвае рэдкае прозвішча Сялюковых з азёраўскай зямельнай дачай. Разам з пераводам Сялюковых з Азёрава ў Сажнае па рэвізіі 1811 года і шлюбам Марыі Сялюковай у Цімашэўцы гэта робіць Азёрава яшчэ мацнейшым цэнтрам сеткі, хоць не ўстанаўлівае зыходны двор Анпілогавых. [PUB-GAKO-184-2-336-SAZHNOE-SELYUKOV-FROM-OZEROVO-1811]

Цяпер гэтая сувязь пацвярджаецца не толькі тапонімам. У апублікаванай выпісцы пятай рэвізіі Азёрава 1795 года браты Сцяпан і Пётр Севасцьянавы Сялюковы запісаны ў двары айчыма Навума Чаплыгіна: іх прынялі з Цецяравіна ў казку Азёрава са згоды грамадства, а жонка Сцяпана была ўзятая з самога Азёрава. Гэта дае жывы сямейны механізм уключэння Сялюковых у азёраўскую абшчыну яшчэ да таўрычаскага перасялення. Разам з Максімам Анпілогавым з казкі 1762 года два прозвішчы атрымліваюць агульны сельскі вузел, але Сямён Сялюкоў з Цімашэўкі не атаясамліваецца са Сцяпанам без асобнага ланцужка дакументаў. [PUB-GAKO-184-2-295-OZEROVO-SELYUKOV-NETWORK-1795]

Позні незалежны кантроль паўтарыў тую самую пару прозвішчаў. У апублікаваным спісе домаўладальнікаў хутара Калінін-2 Шахоўскай воласці, які датуецца па адміністрацыйнай рамцы 1924–1928 гадамі, побач названы Раман Андрэевіч, Мікіта Дзянісавіч і Іван Фёдаравіч Анпілогавы і чатыры Сялюковы. Суседні хутар Азёраўскі быў заснаваны пасля зямельнага перасялення 1906 года выхадцамі са старога Азёрава, аднак ранейшае месца кожнага домаўладальніка Калініна-2 у выпісцы не ўказана. Знаходка таму не звязвае гэтых людзей з Цімашэўкай, але паказвае ўстойлівасць мясцовай сеткі і папярэджвае: з белгародскага вузла магла сысці толькі частка прозвішчнага роду, тады як іншая галіна засталася. [PUB-VGD-SHAKHOVSKAYA-HOMEOWNERS-KALININ2-1924-1927]

Ёсць і асобны творчы кантроль курскай версіі. Апублікаваная выпіска з адказной кнігі ад 28 студзеня 1642 года прама кажа, што Васіль Анпілогаў жыў у Падгародным стане ў вёсцы Анпілогавай, у маёнтку свайго дзядзькі Гаўрыіла Анпілогава. Такім чынам, назва цяперашняга Анпілогава пад Курскам сапраўды звязана з раннім служылым родам, а не толькі падобная на прозвішча. У шостай рэвізіі 1811 года сельца Анпілогава знаходзіцца ў ГАКО 184-2-346 на арк. 13; наступны населены пункт пачынаецца на арк. 15. Першасная казка 1816 года ўжо прама дакументуе ў аднадворчай Анпілогавай 16 прозвішчных двароў, аднак дакладную тоеснасць двух рэвізійных блокаў усё яшчэ трэба замацаваць паіменным супастаўленнем. [PUB-KOTKOV-1977-P171-P172-VASILY-GAVRILA-ANPILOGOV]

Два новыя першасныя зрэзы не далі чаканага моста да Цімашэўкі. У вёсцы Анпілогавай Фацежскага павета ў 1816 годзе сапраўды запісаны менавіта 16 аднадворчых двароў Анпілогавых — 48 мужчын і 55 жанчын, — але сярод іх няма Іллі Іванава сына каля 65 гадоў і яго чаканай сямейнай звязкі. Асобная казка 1795 года называе новапасялёную з 1783 года вёску Анпілогаву пры вусці верха Опянніка на рэчцы Дзерлаве. Там улічана ўсяго адна дваровая група, 6 мужчын і 5 жанчын, прычым прозвішча Анпілогаў у жыхароў не ўказана; Іллі Іванава каля 44 гадоў, Цімафея каля 6 гадоў і Паўла каля 3 гадоў няма. Таму тапонім 1795 года нельга ператвараць у прозвішчны спіс. Геаграфія ўказвае на два розныя месцы: Нікольскае, што пад Княжымі, і сетка Дзерлава належаць да цяперашняга Паныроўскага раёна, а прозвішчная Анпілогава пры Курыцы і Нікаўцы — да цяперашняга Курскага раёна; даведнік 1862 года зноў паказвае ў казённай Анпілогавай Фацежскага павета роўна 16 двароў. Значыць, дзерлаўская казка 1795 года не з'яўляецца папярэднім зрэзам прозвішчных двароў 1816 года. [PUB-GAKO-184-2-229-ANPILOGOVO-DERLOVO-1795] [PUB-GAKO-184-2-380-ANPILOGOVO-1816]

Поўны афіцыйны вопіс Курскага губернскага праўлення адкрыў трэці, раней не ўлічаны фацежскі пункт. ГАКО 33-2-557, 75 аркушаў, вядзецца з 5 ліпеня 1811 да 11 студзеня 1816 года па зямельнай спрэчцы фацежскіх купцоў Галавіных з аднадворцамі Арлоўскай губерні Анпілогавымі, якія жылі ў вёсцы Новай Галавінай. Гэта першы ранні запіс, які не проста паказвае Анпілогавых у суседніх губернях, а прама злучае Арлоўскую губерню з фактычным пражываннем групы ў Фацежскім павеце ў мэтавую эпоху. Сучасная Новая Галавінка ляжыць прыкладна за 54 км ад казённай Анпілогавай пры Курыцы і Нікаўцы, таму дзве групы нельга зліваць па адным павеце. Але справа стварае новы сцэнарый: арлоўскія аднадворцы маглі спачатку асесці на спрэчнай зямлі ў Курскай губерні, а затым частка пашыранай групы рушыць далей на поўдзень. Пакуль гэта маршрутная гіпотэза: загаловак не называе Іллю Іванавіча, яго сыноў або Таўрычаскую губерню. Рашэнне знаходзіцца не ў яшчэ адным паказальніку, а ўнутры 75 аркушаў справы, дзе зямельная спрэчка магла захаваць імёны, старыя ўладальніцкія запісы і ранейшыя рэвізскія выпіскі. [PUB-GAKO-33-2-557-ORLOV-ANPILOGOVY-NOVAYA-GOLOVINA-1811-1816]

Суцэльны прагляд папярэдняга першаснага зрэзу зрабіў гэты сцэнарый значна больш канкрэтным. У ГАКО 184-2-284, арк. 211–230, захаваліся ўсе дваццаць лічбавых разваротаў пятай рэвізіі Новай Галавінай ад 14 жніўня 1795 года. Прозвішча Галавін упэўнена чытаецца ў некалькіх дварах, але ні Анпілогава, ні Ампілогава, Анпілава, Анфілогава або Онпілогава ва ўсім блоку не выяўлена. Гэта адмоўны вынік па захаванай рэвізіі, а не сцвярджэнне, што сям'я ніколі не бывала ў вёсцы. Аднак разам са справай 557 ён звужае акно: арлоўская група з'явілася тут пасля рэвізіі 1795 года і ўжо жыла ў вёсцы да 5 ліпеня 1811 года. Дзве дадатковыя справы фонду 33 паказваюць ранейшы фон: у 1802 і 1807 гадах зямлю Новай Галавінай аспрэчвалі Галавіны і мясцовыя аднадворцы з суседнімі памешчыкамі; Анпілогавы становяцца новым асобным бокам толькі ў справе 1811 года. Наступны ход — не агульны пошук па прозвішчы, а чытанне прыкладзеных да зямельнай спрэчкі старых рэвізскіх выпісак, даверанасцей і межавых планаў: менавіта яны могуць назваць зыходнае арлоўскае паселішча. [PUB-GAKO-184-2-284-NOVAYA-GOLOVINA-1795] [PUB-GAKO-33-NOVAYA-GOLOVINA-LAND-DISPUTE-SEQUENCE-1802-1816]

Сёмую рэвізію ўдалося знайсці не па чаканай форме «Новая Головина», а па перастаўленай архіўнай назве «д. Новое Головино». Публічная папка ГАКО 184-2-380 змяшчае трыццаць файлаў: асобныя матэрыялы на арк. 499–506, асноўную казку 43 аднадворчых двароў на арк. 556–574 і вельмі бляклы дадатак «К прибывшимъ» (Да прыбылых) на арк. 575–577. Для трох апошніх аркушаў правераны зыходныя TIFF, а не толькі паменшаныя прэв'ю.

На апошнім аркушы дадатку чытаецца формула «Орловской губернии» (Арлоўскай губерні), наступнае слова папярэдне чытаецца як «Кромского» (Кромскага) павета. Але павелічэнне зыходнага TIFF выправіла ранейшую персанальную расшыфроўку: тут Иванъ Никитинъ, ніжэй Ивана братъ Варфоломей, а не Аляксей Ільіч. Каля гэтага двара прозвішча Анпілогаў не напісана. Таму ранейшы паіменны мост Новая Галавіна → Цімашэўка зняты; аркуш застаецца толькі кантролем рэальнага прытоку арлоўскіх, магчыма кромскіх, двароў. Імёны Анпілогавых трэба атрымаць непасрэдна з 75-аркушавай зямельнай справы 557, не падмяняючы іх падобным рэвізскім кантэкстам. [PUB-GAKO-184-2-380-NOVOE-GOLOVINO-1816]

Цяпер знойдзены і правільны папярэдні адрас. У апублікаваным пераліку лічбавай копіі пятай рэвізіі аднадворцаў Курскай акругі вёска Анпілогава пачынаецца з лічбавага файла 346: ГАКО, ф. 184, воп. 6, спр. 31, т. 4. Гэты лік пазначае файл падборкі, а не правераны нумар архіўнага аркуша. Суседняя паслядоўнасць уключае Краснікава на Нікаўцы, Зорына, Глебава і Гнездзілава. Сам файл пакуль не прачытаны, таму колькасць двароў і наяўнасць Іллі Іванава сына каля 44 гадоў яшчэ невядомыя. Але пошук больш не залежыць ад памылковай дзерлаўскай цёзкі: знойдзены канкрэтны кадр патрэбнай аднадворчай рэвізіі. [PUB-GAKO-184-6-31-ANPILOGOVO-1795-LOCALIZATION]

Першы кандыдат на папярэдні зрэз не пацвердзіўся. Публічная копія ГАКО 184-2-169 па Фацежскай акрузе раскладзена па паселішчах і не змяшчае папкі Анпілогавай: у алфавіце пасля Аненкава ідзе Апалькова. Гэтая справа цяпер захоўваецца як адмоўная праверка. Адміністрацыйна ўзгоднены кандыдат — ГАКО 184-2-113, IV рэвізія аднадворцаў Курска і Курскай акругі за 1782 год, паколькі менавіта ў курскім масіве знаходзіцца правільная пятая рэвізія 1795 года. Унутраны загаловак Анпілогавай і сем'і ў справе 113 яшчэ не знойдзены; такім чынам, пераносіць туды Іллю Іванава сына або колькасць двароў пакуль нельга. [PUB-GAKO-184-2-169-ANPILOGOVA-1782-LOCALIZATION] [PUB-GAKO-184-2-113-ANPILOGOVA-1782-CANDIDATE]

Нечаканы кароткі шлях знойдзены ў каталогу самой казённай палаты. У 1860–1861 гадах па запыце Курскага дваранскага сходу былі заведзены дзве даведкі «по данным предыдущих и последней ревизий» (па даных папярэдніх і апошняй рэвізій): пяць аркушаў па дваранах Анпілогавых Фацежскага павета і тры аркушы па іх курскай аднапрозвішчнай групе. Гэтыя справы могуць назваць маёнткі і канкрэтныя рэвізіі, але пакуль нельга лічыць іх жыхароў той самай аднадворчай сям'ёй: «количество душ у дворян» (колькасць душ у дваран) магло азначаць прыгонных, якія ім належалі. [PUB-GAKO-184-1-1903-ANPILOGOV-NOBLES-FATEZH-1861] [PUB-GAKO-184-1-1904-ANPILOGOV-NOBLES-KURSK-1860-1861]

Позні зямельны кантроль падтрымлівае бесперапыннасць менавіта гэтай малой аднадворчай абшчыны. Паводле разбору М. А. Благавешчанскага, дадатак да ўладальніцкага запісу 1872 года змяшчаў 15 чвэртных двароў Анпілогавай: 11 Анпілогавых, два Калугіных і па адным Макаўнёва і Дурневай. Гэта амаль той самы маштаб, што 16 двароў 1816 і 1862 гадоў. Благавешчанскі лічыў Анпілогавых родам першапачатковага займішчыка, але гэта яго рэканструкцыя па спадчынных зямельных долях, а не прамы акт заснавання і не мост да Цімашэўкі. Поўны падворны спіс з імёнамі і імёнамі па бацьку яшчэ трэба знайсці. [PUB-BLAGOVESHCHENSKY-1872-ANPILOGOVA-HOUSEHOLDS]

Асобны дакумент тлумачыць складаную сацыяльную структуру месца. Купчая ад 26 сакавіка 1781 года — ГАКО, ф. 59, воп. 1, спр. 749, арк. 30–32 — фіксуе продаж Лізаветай Іванаўнай Кутузавай сваёй пляменніцы Аграфене Барысаўне Перавярзевай зямлі і прыгонных сем'яў у вярхоўях Млодаці. А. В. Зорын, які цытуе купчую, паведамляе, што частку сем'яў затым размясцілі ў Анпілогаве, Букрэеве і Касінове. Даведнік 1862 года сапраўды паказвае два паралельныя радкі: уладальніцкую Анпілогаву Курскага павета — 59 двароў, 307 мужчын і 400 жанчын — і казённую Анпілогаву Фацежскага павета — 16 двароў, 27 мужчын і 29 жанчын. Картаграфічныя прывязкі разводзяць іх прыкладна на 1,46 км: уладальніцкая пазіцыя — 51.7785133, 36.0066133, казённая — 51.7915749, 36.0086303. Такім чынам, гэта дзве асобныя суседнія вёскі, а не адзін статыстычны радок, выпадкова падзелены па саслоўях. Межавыя планы ўсё яшчэ патрэбныя, каб упэўнена звязаць іх з сучасным 1-м і 2-м Анпілогавым. Для пошуку Іллі вывад практычны: правяраць трэба аднадворчыя казкі, не падмяняючы іх буйной памешчыцкай вёскай з жыхарамі іншых прозвішчаў. [PUB-GAKO-F59-O1-D749-ANPILOGOVO-SETTLEMENT-1781-1782] [PUB-SNMR-1862-TWO-ANPILOGOVA-COORDINATE-CONTROL]

Галоўны новы паіменны арыенцір знойдзены ў самім Азёраве. У апублікаванай транскрыпцыі трэцяй рэвізіі 37-гадовая Лукер'я Максімава, жонка Восіпа Іванава сына Чаплыгіна, названа дачкой аднадворца той самай вёскі Максіма Анпілогава. Загаловак публікацыі адносіць казку да 1762 года, узроставая пара Восіпа 22–39 гэтаму адпавядае, але першы радок транскрыпцыі змяшчае 1792 і спасылку на рэвізію 1747 года. Памылка не выпраўлена моўчкі: да скана дата і літаральнае чытанне захоўваюцца як такія, што патрабуюць праверкі. Максім не можа быць аўтаматычна прызнаны бацькам Іллі Іаанавіча — імя па бацьку Іллі ўказвае на Іаана, — аднак гэта першы дакладны сельскі якар прозвішча ў пакаленні яго нараджэння каля 1751 года. Суседняя казка таго самага Азёрава называе жонак з Непхаева і Гасцішчава, прама пацвярджаючы шлюбную сетку трох мэтавых сёл.

Архіўны адрас гэтай публікацыі цяпер устаноўлены: ГАКО, ф. 184, воп. 2, спр. 93. Азёрава знаходзіцца не ў адным бесперапынным месцы, а на электронных кадрах/старонках 14–20, 801–802, 870 і 1125–1156. Гэта менавіта нумары лічбавых выяў, а не аркушаў: афіцыйны вопіс налічвае ў справе 763 аркушы. Аўтарская адзнака Р-13-02-12. 11.05 (01) застаецца маркерам копіі, а не архіўным шыфрам. Чацвёртая рэвізія 1782 года таксама лакалізавана: ГАКО 184-2-136, электронныя кадры/старонкі 1015–1054. Таму першасны маршрут праверкі цяпер шчыльнейшы: 1762 → 1770 → 1782 → 1795 → 1811. Новы прамежкавы зрэз — спавядальная ведамасць Мікалаеўскай царквы Азёрава, ГАКО 217-2-2, т. 2 за 1770 год. Свежы ўнутраны рэестр ставіць пачатак прыхода на арк. 199, а наступны прыход — на арк. 209; такім чынам, арыентыровачны блок арк. 199–208 можна замовіць цалкам. У ім Ілья Іванаў сын каля 1751 года нараджэння павінен быць прыкладна дзевятнаццацігадовым, а жанчыны і дзеці дазволяць больш надзейна злучыць двары суседніх рэвізій. Пакуль гэта толькі навігацыя: імёны прыхаджан у рэестры не раскрыты. [PUB-GAKO-217-2-2-T2-OZEROVO-1770-CONFESSION-LOCATION] Дакладны кадр казкі Восіпа Чаплыгіна сярод чатырох блокаў 1762 года яшчэ трэба знайсці.

Пятая рэвізія Азёрава лакалізавана асобна: ГАКО, ф. 184, воп. 2, спр. 295, з арк. 1264. У адкрытай публікацыі прыведзены толькі асобныя двары да арк. 1282, таму адсутнасць Анпілогавых у гэтым фрагменце нічога не абвяргае. Трэба чытаць з арк. 1264 да загалоўка наступнага паселішча і шукаць Іллю Іванава сына каля 44 гадоў, нашчадкаў Максіма і адзнакі пра выбыццё. Пасля гэтай знаходкі Азёрава становіцца першым адрасным тэстам, а Сажнае — другім.

Для Сажнога сабрана рэвізійная лесвіца. Самы ранні адрасны зрэз цяпер лакалізаваны ў першай рэвізіі: РГАДА 350-2-295, арк. 1–16 за 1722–1727 гады — кароткая асобная кніга аднадворцаў Сажнога, вызначаных на ўтрыманне палка. Імёны на гэтых аркушах яшчэ не прачытаны, таму прысутнасць прозвішча не мяркуецца загадзя. Далей ідуць РГАДА 350-2-298, з арк. 132 за 1748 год; ГАКО 184-2-81, арк. 137–142 за 1762 год; ГАКО 184-2-299А, арк. 934–958 за 1795 год; ГАКО 184-2-336 за 1811 год. Літара А у пятай рэвізіі важная: афіцыйны вопіс дае справе 299 толькі 676 аркушаў, а справе 299А — 1280, таму арк. 934 фізічна можа адносіцца толькі да 299А, нават калі карыстальніцкі паказальнік скараціў шыфр. У 1811 годзе Сажнае ўжо належала да Карачанскага павета, таму шукаць яго ў белгародскай справе 184-2-349 нельга. [PUB-RGADA-350-2-295-SAZHNOE-FIRST-REVISION-1722-1727]

Новы геаграфічны паказальнік падзяляе мэтавы мікрарэгіён паміж трыма справамі пятай рэвізіі: Азёрава пачынаецца ў справе 295 на арк. 1264; Непхаева (арк. 321–413) і Сажнае (арк. 934–958) знаходзяцца ў справе 299А; Гасцішчава (арк. 247–266) і Козмадзям'янскае (арк. 568–615) — у справе 299. Вытворныя паказальнікі называюць 1794 год і часам памылкова друкуюць 229а. Афіцыйны вопіс № 2 фонду 184 правераны непасрэдна: ён датуе абедзве справы 1795 годам, дае справе 299 676 аркушаў, справе 299а — 1280 аркушаў і асобна паведамляе, што літарная справа ўнесена актам аб выяўленні ад 14 сакавіка 2017 года. Таму 229а трэба лічыць памылкай вытворнага індэкса; чытанне даты на самім тытульным аркушы ўсё яшчэ чакае праверкі. Фонд 184 даступны ў ЕАИС ГАКО: тарыф, які дзейнічае з 1 красавіка 2026 года, складае 94 рублі за суткі аддаленага доступу да аднаго фонду. Гэта робіць паслядоўную праверку Азёрава з арк. 1264 і дыяпазону Сажнога арк. 934–958 практычнай задачай пасля асабістай аўтарызацыі карыстальніка.

Ёсць і больш ранні сеткавы кантроль. Найбольш поўнае супадзенне дае не толькі ўжо заўважаная белгародская справа 1697 года РГАДА 210-12-1598, але і суседняя 210-12-1593: у ёй разам індэксуюцца Анпілавы, Гасцішчавы, Лазаравы, Марціновы, Азёравы, Сялюковы і Чарняевы. Амаль той самы набор паўтараецца ў белгародскіх справах 1658, 1675, 1677 і 1686 гадоў. Гэта добра ўзгадняецца з цімашэўскім разваротам 1816 года, дзе побач стаяць Гасцішчаў, Азёраў, Антилогов (так у запісе), нявесты Сялюкова, Лазарава і Марцінава, а ў паручыцелях, магчыма, Чурнаеў. Але нармалізацыя Чурнаев → Черняев пакуль не даказана.

Новы ніжні храналагічны пласт робіць гэтае супадзенне менш выпадковым. У адкрытым папрозвішчным рэгістры аблогавага спіса Белгарада 1633 года — РГАДА, ф. 210, воп. 12, спр. 50 — у адной рубрыцы дзяцей баярскіх стаяць адзін Анпілогаў, адзін Гасцішчаў і два Азёравы. Гэта тры прозвішчы з чатырох паслядоўных цімашэўскіх жаніхоў 1816 года, якія паўтарыліся ў адным служылым корпусе за 183 гады да іх шлюбаў. Імёны і аркушы публікацыя не раскрывае, таму вынік з'яўляецца раннім сеткавым маркерам, а не радаводным ланцугом; Хрэптаў у гэтай рубрыцы не знойдзены. [PUB-VGD-RGADA-210-12-50-BELGOROD-SIEGE-NETWORK-1633]

Наступны белгародскі зрэз пашырае супадзенне. У апублікаваным спісе прозвішчаў землеўладальнікаў Белгародскага павета 1646 года адначасова названы Анпілогаў, Гасцішчаў, Зайцаў, Лазараў і Азёраў — ужо пяць з васьмі прозвішчаў таго самага цімашэўскага развароту. Асабліва істотна, што Азёраў—Лазараў паўтарае цэлую шлюбную пару № 27, а Анпілогаў—Зайцаў — прозвішчы жаніха і нявесты пары № 29. У спісе ёсць і Бесядзін, вядомы па суседнім белгародскім мікрарэгіёне. Крыніца спіса цяпер устаноўлена: гэта перапіс Апанаса Бабарыкіна і Івана Гаўрылава 1646 года, апублікаваны Танкавым; сучасны шыфр арыгінала — РГАДА 1209-1-15829. Усе пяць прозвішчаў, якія супалі, цяпер раскладзены па канкрэтных паселішчах, хоць гэта ўсё яшчэ не даказвае агульнага паходжання або перасялення. [PUB-VGD-BELGOROD-LANDOWNER-NETWORK-1646]

На друкаваных старонках 39–44 чатыры ключавыя прозвішчы складаюцца ў ланцуг трох паселішчаў Сажэнскага стана. У Сажным разам стаяць Мікіфар Анпілогаў, Цімафей і Якаў Азёравы, Анціп і Якаў Бесядзіны. У Ліпавай Слабодцы таго самага стана запісаны Кандрат і Ісай Гасцішчавы і Ларывон Бесядзін; у другой палове XVII стагоддзя вёска стала Архангельскім, а затым Гасцішчавам. У Віслай побач стаяць Ігнат Бесядзін і Улас Зайцоў; другі Зайцоў, Клімент, запісаны ў Альшанцы. Атрымліваецца не абстрактнае супадзенне па павеце, а сетка Анпілогаў—Азёраў—Бесядзін ↔ Гасцішчаў і Бесядзін ↔ Зайцоў. Пятае прозвішча таксама атрымала адрас: адзін Рыгор Лазараў трымаў маёнткі ў Мялехаве і Мясаедавай Разумніцкага стана. Ён пакуль не злучаны з сажэнскім ланцугом тым самым пасярэднікам. Вынік прыкметна звужае пошук да калідора Сажнае—Ліпавая Слабодка/Гасцішчава—Віслая, але не даказвае, што цімашэўскія сем'і былі нашчадкамі названых людзей. [PUB-TANKOV-BELGOROD-1646-SAZHNOE-LIPOVAYA-NETWORK]

Два наступныя рэвізійныя зрэзы паказваюць, што гэтая сетка не была выпадковым суседствам аднаго года. У 1748 годзе Гасцішчава, Віслая, Непхаева, Валабуева і Азёрава ідуць адным аркушавым маршрутам РГАДА 350-2-297, а Сажнае пачынаецца ў суседняй справе 350-2-298 з арк. 132. У 1762–1764 гадах справа 350-2-304 зноў ставіць Сажнае, Віслае і Непхаева ў адзін рэвізійны комплекс. Галоўнае — з'явілася паіменная праверка: у Азёраве Лукер'я названа дачкой мясцовага аднадворца Максіма Анпілогава, а ў наступным двары жонкі Чаплыгіных паходзяць ад Зайцава з Непхаева і Філіпа Бесядзіна з Гасцішчава. Значыць, ланцуг Анпілогаў—Бесядзін—Зайцаў захоўваўся як рэальная шлюбная мікрасістэма па меншай меры да 1762 года, за 48 гадоў да заснавання Цімашэўкі. Прамога бацькі Іллі Іванавіча або адзнакі пра яго выбыццё тут пакуль няма. [PUB-RGADA-350-2-297-GOSTISHCHEVO-NEPHAEVO-OZEROVO-1748-NETWORK] [PUB-OZEROVO-1762-MAKSIM-ANPILOGOV-DAUGHTER]

Асобны абыходны шлях вядзе ўжо непасрэдна да міграцыі. На ВГД захаваўся канец страчанага спіса «Переселенцы с Белгородского уезда ... в Таврическую 1795–1811» (Перасяленцы з Белгародскага павета ... у Таўрычаскую 1795–1811): радкі 929–946 з імёнамі, імёнамі па бацьку і ўзростам па рэвізіі 1795 года. Публікатар паведаміў, што ўзяў матэрыял з міжнароднага форуму Geneo-Генео і знайшоў у спісах амаль усіх сваіх продкаў-перасяленцаў у Цімашэўку, але не атрымаў адказу пра архіўную крыніцу. Сам форум устаноўлены як forum.genoua.name; звычайны сайт цяпер недаступны, частка яго URL захавалася ў Wayback Machine. Гэта патэнцыйна самы кароткі шлях да сям'і Іллі, але пакуль толькі вытворны пошукавы ключ: даступны хвост на літару Ч не змяшчае Анпілогавых, а радкі 1–928 і архіўны шыфр яшчэ не адноўлены. [PUB-GENEO-BELGOROD-TAURIDA-MIGRANTS-1795-1811-FRAGMENT]

Сувязь гэтай кампіляцыі менавіта з Цімашэўкай цяпер пацвярджаецца яшчэ адным вытворным, але паіменным кантролем. У абаянскім раздзеле Nat42 выпісаў сем Шалухіных дзвюх патранімічных груп: Філіпа Анісімавіча з Іванам і Мікітам, а таксама Паўла Іванавіча з Ярмілам, Лазарам і Сцяпанам; усе ўзросты дадзены на 1795 год. Публікатар асобна паведаміў, што сустракаў гэтых Шалухіных у метрыках Цімашэўкі і што яны былі перасяленыя туды з Абаянскага павета. Гэта не даказвае агульную партыю з Анпілогавымі, але дае рэдкі сямейны «штрыхкод»: зыходнае сяло можна шукаць па супадзенні адразу сямі імёнаў і ўзростаў у шостай рэвізіі, а затым правяраць суседнія двары і хросных бацькоў ужо ў Цімашэўцы. [PUB-VGD-TYMOSHIVKA-SHELYUKHIN-OBOYAN-MIGRANTS-1795-1811]

Для гэтага кантролю знойдзены і першы адрасны кандыдат. Шалухіны ўтвараюць устойлівую прозвішчную групу ў сяле Псялецкім Абаянскага павета, а яго патрэбныя рэвізіі лакалізаваны: ГАКО 184-2-293, арк. 449–525 адв. за 1795 год і 184-2-319, арк. 435–480 за 1811 год. Псялецкае яшчэ нельга абвяшчаць іх месцам выхаду: вырашальным будзе толькі супадзенне абедзвюх поўных груп і адзнака пра выбыццё ў Таўрычаскую губерню. Калі супадзення няма, той самы сяміімённы адбітак трэба прагнаць па астатніх блоках абаянскай шостай рэвізіі.

Механізм гэтай страчанай кампіляцыі цяпер устаноўлены кантрольным супастаўленнем. Для сям'і Куртавых спіс Geneo даваў узросты 57, 28, 4 і 1 год на 1795 год. Апублікаваная выпіска ГАКО 184-2-319, арк. 534 паўтарае той самы двор і тлумачыць лічбы: шостая рэвізія 1811 года захавала ранейшыя ўзросты пятай рэвізіі і адзнаку «выбыли в Таврическую область на поселение в 1810 г.» (выбылі ў Таўрычаскую вобласць на пасяленне ў 1810 г.). Прынамсі абаянскі раздзел спіса быў атрыманы проста з рэвізскіх казак. Таму знікненне форуму больш не блакуе пошук: белгародскую частку трэба сабраць нанова з ГАКО 184-2-349, карачанскую — са справы 184-2-336 і іншых тамоў шостай рэвізіі, адбіраючы ўсе літаральныя адзнакі пра Таўрыю. [PUB-GAKO-184-2-319-KURTOV-TAVRIDA-1810-METHOD-CONTROL]

Пошук курскага дубля міграцыйнай перапіскі даў карысны, хоць і позні, кантроль. Афіцыйны сканаваны вопіс ГАКО фонду 153 быў распазнаны цалкам. На друкаванай старонцы 90 стаяць тры асобныя справы пра пералічэнне ў Таўрычаскую губерню: № 1132 — шэсць дзяржаўных сялян слабады Пушкарнай Белгародскага павета, 1864–1866 гады, 22 аркушы; № 1133 — селянін з сяла Азёрава Карачанскага павета; побач ідуць іншыя курскія паселішчы. На друкаванай старонцы 93 справа № 1165 зноў вядзе з вёскі Ваўковай Белгародскага павета ў Таўрычаскую губерню. Гэтыя справы на паўстагоддзя пазнейшыя за заснаванне Цімашэўкі і не называюць Анпілогавых, таму не з'яўляюцца доказам паходжання. Але яны паказваюць дакладную канцылярскую форму, якую трэба шукаць для 1810–1813 гадоў: «перечисление» (пералічэнне) і наступнае «исключение из оклада» (выключэнне з акладу), прычым курскі архіў мог захоўваць уласную справу паралельна таўрычаскай. [PUB-GAKO-F153-KURSK-TAURIDA-LATE-CORRIDOR-1864-1868]

Яшчэ адзін новы ўваход адкрыўся ў свежай публічнай базе са 184597 выпісак непасрэдна са спраў ГАКО. Яна пералічвае дзясяткі Анпілавых і Анпілогавых, для многіх абяцаючы «состав семьи» (склад сям'і). Самы ранні дакладны ключ — «Анпилов (Аппилов) Иван Иванов | кр | семейное положение | 1830–1860» (Анпілаў (Апілаў) Іван Іванаў | сял. | сямейнае становішча | 1830–1860). Шыфр, месца і поўны тэкст пакуль не апублікаваны, таму гэтага Івана нельга злучаць ні з Борскай, ні з Цімашэўскай галіной. Затое форма Аппилов дадаецца да пошуку па OCR і рукапісных паказальніках. Прыярытэтны запыт складальніку — шыфр і поўны склад менавіта гэтага двара, затым Аляксея Іванавіча, Івана Сямёнавіча і Івана Фецісавіча і наяўнасць формулы выбыцця ў Таўрычаскую губерню. [PUB-VGD-GAKO-DOCUMENT-EXCERPTS-ANPILOV-VARIANTS-1830-1870]

Нечаканы кантроль прыйшоў з іншага кірунку перасялення. Першая рэвізская казка нанова заснаванай Пелагіяды на Каўказскай лініі — ГАСК, ф. 235, воп. 1, спр. 96А — пералічвае 445 першых двароў са 117 месцаў выхаду. У адным новым сяле апынуліся выхадцы з Валабуевай, Гасцішчава, Непхаева, Ляскова, Азёрка і Мялехава; сярод іх Якаў Зайцаў, Андрыян Гулеўскі, некалькі Сялюковых і Валабуевых і Пімен Азёраў. Гэта амаль той самы калідор, які прасочваецца вакол ранняй Цімашэўкі, але на пятнаццаць гадоў раней і ў іншым паўднёвым праекце. Анпілогавых сярод апублікаваных 445 глаў двароў няма. Знаходка не вядзе сям'ю праз Пелагіяду, затое даказвае сам механізм: новае аднадворчае сяло магло збірацца з мноства зыходных вёсак, а суседска-шлюбная сетка пераязджала часткамі. Таму пошук толькі ў адным Сажным занадта вузкі. [PUB-GASK-235-1-96A-PELAGIADA-BELGOROD-NETWORK-1795]

Пелагіядскі адмоўны вынік цяпер нельга пераносіць на ўсю Каўказскую лінію: у іншым новым паселішчы, Мядзвежым, мэтавы носьбіт прозвішча сапраўды знойдзены. Гэтыя два кантролі паказваюць розныя міграцыйныя сеткі і павінны правярацца паасобку.

Асобны курскі кантроль тлумачыць чацвёртага жаніха: у сметнай кнізе 1685 года РГАДА 210-6д-130 разам індэксуюцца Анпілогаў, рэдкі Хрэптаў, Азёравы і Марцінаў. Таму рабочая мадэль стала больш дакладнай: ранняя Цімашэўка магла атрымаць змешаную белгародска-курскую партыю або некалькі цесна звязаных партый, а не адну сям'ю з аднаго сяла. Адкрытая база хавае імёны, аркушы і паселішчы ўнутры гарадскога раздзела; супадзенне пацвярджае агульны служылы корпус, але не суседства двароў, сваяцтва або канкрэтнае месца выхаду. [PUB-SERVICE-PEOPLE-XVII-ANPILOGOV-FRONTIER-1633-1701]

Гэта не адзінкавае курскае супадзенне. У больш ранняй сматранай кнізе 1652 года РГАДА 210-6д-10 зноў знаходзяцца два Онпілогавы, адзін Хрэптаў, Азёравы, Зайцоў і Марцінаў; у кнізе 1685 года паўтараюцца Анпілогаў, Хрэптаў, Азёравы, Зайцовы і Марцінаў, а таксама Сялюкіны. Курскі раздзел 1652 года лакалізаваны на арк. 179–318, і мэтавая алфавітная адсылка на арк. 267 трапляе дакладна ўнутр яго. Для адзінага курскага Анпілогава 1685 года алфавіт пакідае два кандыдатныя аркушы — 34 і 167; выбіраць адзін да прагляду сканаў нельга. Паўтор рэдкай пары праз 33 гады робіць курскую сетку самастойным моцным кірункам пошуку, але ўсё яшчэ не даказвае сваяцтва або пераезд у Цімашэўку. [PUB-RGADA-KURSK-ONPILOGOV-KHREPTOV-NETWORK-1652-1685]

Рэдкае прозвішча Хрэптаў дазваляе праверыць не толькі супадзенне, але і сам механізм руху. Сматраны спіс сведзенцаў 1647 года паведамляе, што курскі казак Фёдар Хрэптаў прыехаў у новую крэпасць Балхавец з жонкай і братам Якушкам, а бацька Аўдзей застаўся ў Курску. Курскія стральцы і казакі прыбывалі арганізавана і запісваліся на вечнае жыццё; у роспісным спісе Курска 1656 года асобна названы казачы пяцідзясятнік Каліна Хрэптаў. Такім чынам, курскі і белгародскі вузлы маглі быць часткамі адной рухомай служылай сеткі, а не канкуруючымі версіямі паходжання. Прыналежнасць усіх названых Хрэптавых да адной сям'і пакуль не даказана, і асобныя профілі для іх не створаны. [PUB-RGADA-KURSK-ONPILOGOV-KHREPTOV-NETWORK-1652-1685]

Адкрытыя катэгарыйныя рэестры гэтых спраў дазваляюць зняць яшчэ адну небяспечную нявызначанасць. У белгародскай справе адзін Анпілаў змешчаны сярод салдацкіх/рэйтарскіх пракормшчыкаў, другі — сярод адстаўных служылых, тады як Гасцішчаў не быў запісаны ні ў якую службу. У курскай кнізе Анпілогаў і Азёравы належаць да гарадавой службы, Хрэптаў — да казакоў, Марцінаў — да пушкароў. Значыць, гэта даказаны агульны гарадскі служылы свет, але не адна рота, сотня або вузкая група. Гіпотэза сумеснага перасялення застаецца рабочай толькі дзякуючы позняму цімашэўскаму развароту і рэвізійным маршрутам, а не аднаму супадзенню прозвішчаў XVII стагоддзя.

Але іншы белгародскі зрэз 1697 года дае ўжо больш вузкі сацыяльны кантроль. У РГАДА 210-12-1622 унутры аднаго раздзела рэйтараў індэксуюцца адзін Анпілаў, пяць Гасцішчавых, два Марціновы, тры Азёравы, тры Сялюковы і чатыры Чарняевы. Апісанне справы абяцае для кожнага двара склад сям'і, год пачатку службы і месца памеснага землеўладання. Таму аркуш Анпілава-рэйтара стаў лепшым раннім адрасным тэстам: назва яго маёнтка можа праверыць вузел Сажнае—Непхаева—Гасцішчава—Азёрава напрамую. Нават тут агульны разрад не даказвае адну сотню, суседства двароў або паходжанне Іллі Іаанавіча; вырашальным будзе менавіта месца ўладання і далейшы рэвізійны ланцужок.

Катэгарыйныя паказальнікі дазваляюць пабудаваць асцярожны службовы ланцужок. У 1676/77 годзе ў Белгарадзе індэксуюцца два Анпілогавы-рэйтары; у 1686 годзе — адзін рэйтар, два салдаты і адзін гарадавы Анпілогаў; у 1697 годзе — адзін дзеючы рэйтар Анпілаў у справе 210-12-1622. Таму адзіны рэйтар 1686 года — наймацнейшы кандыдат на тоеснасць чалавеку 1697 года. Але імёны і аркушы ў адкрытых паказальніках схаваныя, а паралельныя службовыя катэгорыі могуць пазначаць розныя сем'і. Супастаўленне дапушчальнае толькі пасля параўнання імені, імя па бацьку, года пачатку службы, складу сям'і і месца маёнтка ў арыгіналах. [PUB-RGADA-BELGOROD-ANPILOGOV-REITAR-CONTINUITY-1677-1697]

Сеткавы тэст цяпер атрымаў і пазнейшую паіменную мэту. Апублікаваны прозвішчны рэестр перапіснай кнігі Непхаева 1721–1724 гадоў ставіць у адным паселішчы Гасцішчавых, Зайцавых і Гулеўскіх. У Цімашэўцы гэтыя прозвішчы зноў апынаюцца ў бліжэйшым асяроддзі Антилоговых (так у запісах) і Хрэптавых у 1816–1822 гадах. Дакладны архіўны адрас — РГАДА 350-2-287, але публікацыі разыходзяцца ў нумарацыі: прозвішчны спіс указвае арк. 62–67, геаграфічны — пачатак Непхаева на арк. 142. Таму супадзенне ўзмацняе гіпотэзу групы землякоў, але да прагляду справы не даказвае канкрэтных двароў.

Першасны аркуш смерці Мацвея Гасцішчава 2 сакавіка 1826 года пацвердзіў узрост 32 гады і прама назваў яго цімашэўскім пасяленцам. Наступным радком, той самай датай, запісаны 24-гадовы цімашэўскі пасяленец Аляксей Анпілогаў. Таму сувязь Гасцішчаў—Анпілогаў паўтараецца не толькі на шлюбным развароце 1816 года, але і праз дзесяць гадоў. У рэвізіі 1795 года цяпер трэба шукаць не дарослага Мацвея, а Аляксея Гасцішчава з сынам прыкладна аднаго года. Індэкс адначасова звязвае з гэтай сям'ёй дачку, якая нарадзілася 1 сакавіка 1827 года, што немагчыма пры літаральнай даце смерці бацькі; варыянты — памылка года, няправільная індэксная сувязь або два цёзкі. Супярэчнасць пакінута адкрытай. 24-гадовы Аляксей па ўзросце не аб'ядноўваецца з жаніхом Аляксеем Ільічом 1816 года: тады яму было б каля 14 гадоў. Ён нарадзіўся каля 1801/1802 года, яшчэ да заснавання Цімашэўкі, таму стаў асабліва каштоўным міграцыйным маркерам: у спісе 1811 года яго трэба шукаць хлопчыкам прыкладна дзевяці гадоў, а ў рэвізіі 1816 года — падлеткам прыкладна чатырнаццаці гадоў унутры бацькоўскага двара. Імя бацькі і ранейшае паселішча дадуць зыходны прыход для пошуку нараджэння. [PUB-TYMOSHIVKA-COMIGRANT-AGE-KEYS-GOSTISHCHEV-OZEROV-1721-1835]

Адкрытая паіменная выпіска шостай рэвізіі Сажнога ахоплівае двары № 1–95 і не змяшчае варыянтаў Анпилогов, Онпилогов, Анпилов або Ампилогов. Гэта паніжае Сажнае з «меркаванага дакладнага сяла выхаду» да «старажытнага асяродка ўнутры моцнага мікрарэгіёна». Адмоўны вынік не выключае поўнага выбыцця сям'і да рэвізіі: вырашальны тэст — блок Сажнога 1795 года, дзе Ілья Іванаў сын павінен быць каля 44 гадоў і мог стаяць з будучымі цімашэўскімі сынамі. Да такога радка ранніх сажэнскіх Анпілогавых нельга абвяшчаць продкамі цімашэўскай галіны.

Пры гэтым тая самая рэвізія дала станоўчы кантроль самога маршруту. У двары № 10 унук Міхаіла Васільевіча Маслава Сямён, якому было 26 гадоў у пятай рэвізіі, і яго сыны Яфім і Міхаіл пазначаны як перасяленыя ў Таўрычаскую губерню ў 1810 годзе; у двары № 11 тая самая адзнака стаіць ва Уласа Апанасавіча Маслава. Сям'я Валабуевых таксама выйшла ў Таўрычаскую губерню ў 1810 годзе. Канкрэтнае паселішча прызначэння ў выпісцы не названа, таму лічыць іх жыхарамі Цімашэўкі нельга. Але цяпер дакументальна ясна, што Сажнае ўдзельнічала ў дакладнай хвалі заснавання сяла, а адсутнасць Анпілогавых у 1811 годзе сумяшчальная з адыходам цэлага двара да рэвізіі. Індэксаваныя старонкі цімашэўскіх метрык 1812–1814 і 1816 гадоў правераны па Маславых, Валабуевых і няўпэўнена прачытаных Мяцёлнавых без супадзенняў; гэта толькі абмежаваны кантроль, паколькі частка радкоў не індэксавана, а сям'я магла не трапіць у акт. [PUB-GAKO-184-2-336-SAZHNOE-TAURIDA-MIGRANTS-1811]

Асобная апублікаваная паіменная выпіска паказвае, што курскі паток быў шматпартыйным. У 1809 годзе з вёскі Мяснянкінай Льгоўскага павета некалькі сем'яў Мяснянкіных былі накіраваны ў сёлы Цімашэўку і Рубанаўку Мелітопальскага павета. Цяпер знойдзены і першасны кантроль: шостая рэвізія ГАКО 184-2-332, арк. 353–355, прама пазначае выбылымі на жыхарства ў Таўрычаскую губерню ў 1809 годзе Меркула Ляонава з братамі Сцяпанам і Сілаем, Якава з сынамі Нефёдам і Фаліманам і Парамона Платонава з сынам Іудай. Больш ранняя пятая рэвізія ГАКО 184-2-213 звязвае гэтыя радкі з тымі самымі зыходнымі дварамі.

Арыгінал адначасова выпраўляе другасную публікацыю. Андрэй Сямёнаў Мяснянкін, якому было 28 гадоў у 1795 годзе, запісаны ў 1811 годзе 44-гадовым налічна і нікуды не выбыў. Адзнака пра перасяленне ў Таўрычаскую губерню ў 1810 годзе адносіцца да 14-гадовага Кандрата Яфімава сына, запісанага як пляменнік Андрэя. Шостая рэвізія называе толькі губерню і ўсё яшчэ не размяркоўвае сем'і паміж Цімашэўкай і Рубанаўкай. У поўных сельскіх блоках 1795 і 1811 гадоў яўных варыянтаў даследуемага прозвішча няма. Таму вёска Мяснянкіна пацверджана як рэальны вузел перасяленчай сеткі Цімашэўкі/Рубанаўкі, але не як месца выхаду Анпілогавых. Яна пашырае карту пошуку за межы пяці паветаў лакальнай гісторыі, тады як белгародска-карачанскі вузел застаецца прыярытэтам менавіта для Анпілогавых па рэдкім прозвішчы і шлюбным асяроддзі.

Гэты льгоўскі калідор атрымаў новы сямейны тэст. У шлюбе 13 лістапада 1821 года Іаан Ільіч Анпілогаў вянчаўся з Фіёнай Мефодзьеўнай; павялічаны арыгінал дапускае чытанне яе прозвішча як Меснянкина, але бляклая сярэдзіна слова патрабуе копіі лепшай якасці. Спісы Першай сусветнай вайны незалежна фіксуюць Мяснянкіных у Цімашэўцы, Рубанаўцы і Льгоўскім павеце — ва ўсіх трох вузлах апублікаванага маршруту 1809 года. Таму рэвізскі двор Мефодзія Мяснянкіна застаецца моцным сямейным тэстам: пацвярджэнне дачкі Фіёны дасць ранні шлюбны мост, але само па сабе яшчэ не дакажа, што Анпілогавы прыбылі з таго самага павета. Два адрасныя тэсты ўжо выкананы: упэўнена чытэльнага Мефодзія няма ні на ўсіх дванаццаці аркушах пятай рэвізіі 1795 года, ні сярод 33 двароў і 96 мужчын шостай рэвізіі 1811 года. Гэта не абвяргае шлюбнае чытанне, але робіць версію пра нараджэнне Мефодзія пасля 1795 года ў адным з мясцовых двароў слабейшай. Пошук змяняе кірунак: іншыя паселішчы Льгоўскага павета, першасныя прыёмныя ведамасці перасяленцаў у Таўрыі і незалежная копія шлюбу 1821 года. Позні шлюб Уладзіміра Андрэевіча Антилогова (так у запісе) з Праскоўяй Ігнацьеўнай Мяснянкінай у Міхайлаўцы ў 1911 годзе захоўвае сеткавы маркер, але ён занадта позні для доказу агульнага перасялення.

Адваротны пошук ад самой Цімашэўкі даў мацнейшы незалежны кантроль. Афіцыйны вопіс ГАРК называе справу 377-3-843 за 1911 год літаральна: «Село Тимошевка влад. Меснянкина Е.Е.» (Сяло Цімашэўка, улад. Мяснянкіна Е. Е.). Тым самым прысутнасць прозвішча Мяснянкін у самім сяле пацвярджаецца не толькі позняй базай страт і суседнім шлюбам, але і архіўным загалоўкам. Суседнія аднатыпныя справы — «влад. Попова С.А.», «влад. Свидовского В.Ф.», «влад. Титова Г.И.» (улад. Папова С. А., Свідоўскага В. Ф., Цітова Г. І.) — здымаюць граматычную неадназначнасць: гэта формула «уладанне Е. Е. Мяснянкіна», гэта значыць мужчына Мяснянкін, а не жанчына Мяснянкіна. У каталогу стаяць крайнія даты 1 студзеня — 31 снежня 1911 года, аб'ём 0 і адзнака пра адсутнасць электроннай копіі. Поўнага імені, характару ўладання і сваяцтва загаловак не раскрывае; таму Е. Е. Мяснянкін захаваны толькі ўнутры Record, без асобнага профілю і карты. Галоўны новы ход — замовіць саму справу і шукаць у ёй спадчыну, склад сям'і і паходжанне ўладання. [PUB-MESNYANKIN-LGOV-TIMASHEVKA-RUBANOVKA-1809] [PUB-GAKO-184-2-213-MESNYANKINA-1795] [PUB-GAKO-184-2-213-MESNYANKINA-MEFODIY-CHECK-1795] [PUB-GAKO-184-2-332-MESNYANKINA-TAURIDA-MIGRANTS-1811] [PUB-GARK-377-3-843-TYMOSHIVKA-MESNYANKINA-1911]

Прамая рэвізская праверка самой Цімашэўкі пакуль упіраецца не ў адсутнасць лічбавых калекцый увогуле, а ў няправільныя каталожныя прывязкі. Абноўленая калекцыя FamilySearch 2465061 змяшчае рэвізскія казкі ГАЗО, ф. 12, воп. 2, за 1811–1858 гады, але першасны вопіс фонду і загалоўкі сканаў паказваюць Аляксандраўскі павет Екацярынаслаўскай губерні. Адзіны вынік па гістарычным месцы Tymoshivka, Melitopol, Taurida за 1816 год вядзе да Рыгора Мікалаева Гуры і аркуша іншага паселішча; гэта памылковая геаграфічная індэксацыя, а не цімашэўскі перапіс. Асобны каталог FamilySearch 1282852 створаны як «Ревизские сказки, Мелитополь (уезд) 1835–1850» (Рэвізскія казкі, Мелітопаль (павет) 1835–1850), але праверка выяў абвергла палову гэтай атрыбуцыі. Ф. 134, воп. 2, спр. 627, старонкі 3–5 за 1850 год — гэта кароткая рэвізская казка калоніі Лужанка Акерманскага павета Бесарабіі; адкрыты яе вокладка і першы разварот. Фрагмент 1835 года, ф. 134, воп. 2, спр. 689, старонкі 360–361, знаходзіцца ўнутры закрытай змешанай справы «колонии» (калоніі) і пакуль не лакалізаваны. Дзеючая АИС ГАРК пацвярджае фонд 68 Таўрычаскай казённай палаты і дакладны інстытуцыйны якар: ф. 68, воп. 1, спр. 5072 — пратаколы Мелітопальскай рэвізскай камісіі па дзясятым перапісе 1858 года, 28 аркушаў. Гэта яшчэ не пасямейная казка Цімашэўкі, але правільны фонд і камісія ўстаноўлены. Другі шыфр, спр. 5194, апублікаваны як «ревизские сказки» (рэвізскія казкі) без года і геаграфіі. У гасцявым каталогу фонд разбіты на 13 лічбавых раздзелаў; том 3 вопісу 1 заяўляе 4251 справу, але пры адкрыцці вяртае 0 картак. Кантрольны том 5 працуе і паказвае 1732 познія справы прыкладна ад № 6930, таму нулявы адказ тома 3 азначае няпоўную публікацыю інтэрфейсу, а не адсутнасць спраў. Дакладны пошук нумара 5194 таксама дае 0 вынікаў; яго нельга лічыць мелітопальскім толькі па суседстве нумара. Такім чынам, каталог FamilySearch 1282852 адхілены, а фонд 68 застаецца рабочым толькі праз дакладныя карткі, дадаткі справы 5072 і афіцыйны адказ па справе 5194. [PUB-FAMILYSEARCH-MELITOPOL-REVISION-1835-1850-CATALOG] [PUB-GARK-68-1-5072-MELITOPOL-REVISION-COMMISSION-1858] [PUB-GARK-68-1-5194-REVISION-TALES-UNIDENTIFIED]

Аднак існаванне самой рэвізіі Цімашэўкі 1816 года цяпер пацверджана двума незалежнымі загалоўкамі афіцыйнага вопісу ГАРК. Справа 26-1-1838 за 1816 год, усяго 7 аркушаў, прадпісвае ўнесці чарнаморскага казака Якава Гаркушу «в сочиняемую ныне ревизию, по селению Тимошевскому» (у рэвізію, якая цяпер складаецца, па паселішчы Цімашэўскім). Справа 16-1-247 за 1816–1818 гады, 72 аркушы, разбірае памылковае ўнясенне ў рэвізію 1816 года чалавека, які памёр у 1814-м. Гэта пакуль не дае спіса Анпілогавых, але адкрывае рэальны шлях аднаўлення рэвізскіх радкоў праз выпіскі, нумары двароў і спасылкі на асноўную казку. Яшчэ карацейшая справа 26-1-1651 за 1815 год, 4 аркушы: прашэнне пасяленцаў Цімашэўкі пра пасевы на зямлі, адведзенай Міхайлаўцы, можа змяшчаць імёны або подпісы ранніх гаспадароў. Ні ў адной з трох спраў у каталогу няма электроннай копіі; іх трэба замаўляць ва ўказаным парадку. [PUB-GARK-TYMOSHIVKA-1813-1818-REVISION-TRACES] Падрыхтаваны тэкст запыту на 11 аркушаў і асобны разлік справы 16-1-247

Для паходжання адзінокага заснавальніка знойдзены дакументальны кантэкст. А. В. Макідонаў паказвае, што ў 1780–1781 гадах на Днепраўскай лініі сапраўды былі ўладкаваны тры вайсковыя слабады з адстаўных салдат: Камышаватая, Жарабец і Конская. На 18 чэрвеня 1781 года ў іх было 920 пасяленцаў у 250 дварах; Конская асобна налічвала 100 двароў і 541 чалавека. Але гісторыя Цімашэўкі прама звязвае з ваеннымі пасяленнямі толькі Цімафея Цімашэнку, а не масавую групу жыхароў. Публікацыя не дае прозвішчнага спіса. Прапанова 1777 года перавесці на Лінію да пяці тысяч жыхароў Чарнігаўкі, Лашчынаўкі і Багданаўкі Валуйскага павета была толькі праектам; лічыць гэтых людзей фактычнымі жыхарамі трох салдацкіх слабод нельга.

Алічбаваны кантроль ужо лакалізаваны ў ГАЗО, ф. 12, воп. 2: справы 74 і 81 па Жарабцу, справы 88–89 па Конскіх Раздорах, а справа 193 — Жарабец у 1835 годзе. Рэвізія 1816 года можа праверыць, ці былі сярод жыхароў Цімашэўкі іншыя выхадцы з гэтых слабод. Выявы даступныя праз FamilySearch пасля ўваходу; да іх чытання гэты маршрут не пераносіцца на сям'ю Іллі і на карту. [PUB-MAKIDONOV-DNIEPER-LINE-SOLDIER-SETTLEMENTS-1776-1792]

Самы адрасны новы шлях вядзе ў ДАОО, ф. 6, воп. 1, спр. 239: «О переселении казаков из Черниговской и Полтавской губерний в Новороссийский край» (Аб перасяленні казакоў з Чарнігаўскай і Палтаўскай губерняў у Наваросійскі край), 1 жніўня 1806 — 14 снежня 1810 года. Паводле вопісу справа мела 959 аркушаў; пасля рэстаўрацыі захавалася 725, прычым ніжнія часткі многіх аркушаў пашкоджаны. А. В. Півавар прама паведамляе, што ў справе падрабязна прадстаўлены перасяленні ў Мелітопальскі і Днепроўскі паветы, але пакідае іх па-за публікацыяй. Поўны першасны скан цяпер правераны адрасна. На PDF-старонцы 678 пачынаецца вялікая зводка па Чарнігаўскай губерні; да PDF-старонкі 708 яна супастаўляе зыходныя сёлы і колькасць казакоў з губерняй, паветам і паселішчам прызначэння. У ёй ёсць радкі Мелітопальскага павета, але ва ўсіх чытэльных графах прызначэння Тимошевка/Тимошовка і даследуемае прозвішча не знойдзены. Гэта звужае позні чарнігаўскі маршрут, але не датычыцца галоўнай курскай партыі 1810 года. На ВГД у 2018 годзе было зададзена літаральна патрэбнае пытанне — з якіх сёл перасяляліся ў Балкі і Цімашэўку, — але публічнага адказу не было. Справа застаецца адрасным кантролем для іншых пашкоджаных блокаў, а галоўным прамым тэстам курскай версіі становіцца РГИА 379-1-4 з дадаткамі па Таўрычаскай губерні. [PUB-PYVOVAR-2018-NOVOROSSIYA-RESETTLEMENT-ARCHIVAL-ROUTES]

Для перыяду самога заснавання апублікаваны і яшчэ адзін дакладны загаловак: ведамасць 1809–1811 гадоў пра тое, з якіх губерняў перасяліліся казакі і казённыя пасяленцы на землі Днепроўскага і Мелітопальскага паветаў. Але яе архіўная спасылка перададзена ненадзейна. На старонцы запіс стаіць пад загалоўкам «ЦГИА г. Киев» (ЦГИА, г. Кіеў), побач указаны заведама пецярбургскі фонд 1285, а нумар справы прапушчаны. Фонд 559 РГИА сапраўды належыць да Дэпартамента міністра фінансаў і змяшчае перасяленчыя матэрыялы, аднак афіцыйны каталог РГИА цяпер не індэксуе ніводнага яго вопісу; вядомыя перасяленчыя справы і па вопісе 2. Таму спачатку трэба ўстанавіць архіў, правільны вопіс і адзінку захоўвання па дакладным загалоўку, а не замаўляць меркаваны «РГИА 559-1». Дзве справы ГАРК, якія здаюцца відавочнымі, — 68-1-1345 за 1810 год і 68-1-1623 за 1812 год — паводле апублікаванай выбаркі не змяшчаюць Мелітопальскага павета. Затое ГАЧО 128-1-831 паказвае зыходны фармуляр: кароткія спісы сем'яў з узростамі і ўзростамі па рэвізіі 1795 года. Чарнігаўская Нехаеўка ў гэтай справе накіравана ў Мікалаеўку, а не ў Цімашэўку; яе нельга змешваць з белгародскім Непхаевам. [PUB-POMNIROD-TAURIDA-RESETTLERS-1810-1812-GARK-GACHO]

Незалежная губернатарская статыстыка ўзмацняе курскі кірунак менавіта па часе заснавання сяла. У даследчыцкай выпісцы з РГИА, ф. 1281, воп. 11, спр. 131 за 1810 год указаны 3358 мужчынскіх душ аднадворцаў, перасяленых з Курскай губерні ў Таўрычаскую; у 1809 годзе іх было 380. Гэта амаль дзевяціразовы скачок і той самы год, калі пачалося ўладкаванне Цімашэўкі. Але справаздача не змяшчае прозвішчаў і не размяркоўвае перасяленцаў па паселішчах, таму яна павышае верагоднасць курска-белгародскага выхаду, а не даказвае маршрут сям'і Іллі. Афіцыйны вопіс ЦДІАК адкрыў альтэрнатыўны доступ да той самай справаздачы: ф. КМФ-11, воп. 1, рэестр КМФ-20, пазіцыя 100, негатыў 43, 538 кадраў. Публічны Archium ЦДІАК не знаходзіць ні фонд па гэтым шыфры, ні загаловак справаздачы, таму лічбавы прагляд пакуль не пацверджаны: патрэбны адрасны запыт копій па пазіцыі вопісу. [PUB-RGIA-1281-11-131-KURSK-TAVRIDA-MIGRATION-1804-1810]

Для аднаўлення двара да перасялення лакалізавана і пятая рэвізія: ГАОО, ф. 760, воп. 1, спр. 1037, 1032 аркушы за 1795 год. Яна ўключае аднадворцаў Кромскага павета, але адкрытыя старонкі ўнутранага рэестра пакуль не даюць надзейнага дыяпазону Чарамошнай, Люцкага і Цецяравінкі; наяўнасць шуканай сям'і ў справе не мяркуецца без чытання саміх казак.

Асобна пацверджаны больш ранні дзяржаўны маршрут: публічная база па другой і трэцяй рэвізіях называе пяць Анпілогавых з Курскага павета, перасяленых на Украінскую лінію ў 1732–1764 гадах. Гэта паказвае, што прозвішчная група рухалася на поўдзень па памежным калідоры ўжо за адно-два пакаленні да нараджэння цімашэўскага Іллі, але не замяняе яго пасямейнай ідэнтыфікацыі. [PUB-UKRAINIAN-LINE-COLONISTS-ANPILOGOV-NAMED-1732-1764]

Пошук кароткіх форм у той самай базе ландміліцыі дадаў Барыса Іванавіча Анпілава са Старааскольскага павета, Самойлу Анпілава з Бахмуцкай правінцыі і Васіля Анпілава з Альшанскага павета. Барыс Іванавіч асабліва важны як адрасны кандыдат праверкі: яго павет уваходзіць у верагодны курска-белгародскі пояс, а імя па бацьку супадае з Ільёй Іванавічам. Але без узросту, сям'і і зыходнага аркуша гэта не брат і не сваяк, а толькі пошукавы ключ. Пошук ужо даў адмоўны сямейны тэст. У трэцяй рэвізіі сяла Архангельскага Старааскольскага павета запісаны, верагодна, той самы адстаўны салдат Барыс Іванаў сын Анпілаў: ён памёр у 1762 годзе, а двор працягнулі яго сыны Клімент 39 і Міхаіл 30 гадоў. Іллі прыкладна адзінаццаці гадоў у поўным складзе двара няма. Таму Барыс амаль напэўна не бацька цімашэўскага Іллі; для канчатковага атаясамлівання двух Барысаў застаецца атрымаць аркуш палкавой ведамасці. Акрамя таго, службовы радок не роўны міграцыйнаму: Курскі і Сеўскі палкі ландміліцыі не былі пасялёнымі, і ў мірны час іх людзі вярталіся ў родныя паселішчы. Таму Бахмут і Украінская лінія паказваюць геаграфію службы, але не даказваюць перанос туды сям'і. Ражская галіна ўжо паддаецца адмоўнаму кантролю: у апублікаваных роспісах 1768–1775 гадоў відаць двары Фёдара Іванавіча і ўдавы Ганны Фёдараўны, але няма Іллі Іванавіча каля 1751 года нараджэння. Таму Ражскае не трэба лічыць месцам яго пастаяннага жыхарства без новай крыніцы. [PUB-UKRAINIAN-LINE-LANDMILITIA-ANPILOGOV-KURSK-KROMY-1732-1754] [PUB-RGADA-350-2-3403-ARKHANGELSKOE-ANISIM-ANPILOV-1762] [PUB-GADO-RYAZH-ANPILOGOV-HOUSEHOLDS-1768-1775]

Новааскольская галіна дала не прамога продка, а незвычайны сеткавы доказ. Двор Клімента Анпілава ўцёк з Оскальскага ў Яблонаў у 1712 годзе. У 1748 годзе ў Оскальскім зноў запісаны Клімент Якаўлевіч Анпілаў, а яго адзіны названы сужыцель — прыёмыш Кандрацій Аліфанаў. Аліфанавы незалежна дакументаваны сярод казакоў, салдат і стральцоў Яблонава ў 1644–1697 гадах, тады як варыянты мэтавага прозвішча адсутнічаюць у зводным паказальніку павета 1637–1723 гадоў. Гэта ўзгадняецца з вяртаннем уцекача або яго сваяка з Яблонава, але не даказвае тоеснасць і тым больш шлях у Цімашэўку. Праверка зведзена да імянных арк. 1–60 РГАДА 350-2-4174; у ўдзельніка публічнай карткі ёсць прыватная фотакопія справы. [PUB-YABLONOV-ALIFANOV-KLEMENT-ANPILOV-NETWORK-1644-1748]

Кантрольны вопыт па Бярозаўцы Абаянскага павета паказаў адначасова сілу і небяспеку адваротнага пошуку. У шостай рэвізіі апублікаваны спіс 71 чалавека, які выбыў у Таўрычаскую губерню; у ранніх метрыках Балак сапраўды сустракаюцца цімашэўскія Рабацягавы. Але зыходны спіс называе Міхаіла Рабацягава з сынамі Іванам і Аляксеем, а таўрычаскія радкі — Мікалая, Ігнацця і Мікіту. Аднаго рэдкага прозвішча недастаткова, каб абвясціць іх той самай сям'ёй. Для Анпілогавых патрэбны той самы метад, але з супадзеннем імені, імя па бацьку, узросту і складу двара альбо з прамой адзнакай пра выбыццё. Першасныя развароты [PUB-VGD-BEREZOVKA-OBOYAN-TYMOSHIVKA-RABOTYAGOV-MIGRATION-1795-1811]

Для такога параўнання цяпер зафіксаваны асобны сямейны адбітак. У 1795 годзе шуканы двор павінен змяшчаць Іллю Іванава сына прыкладна 44 гадоў, Цімафея каля 6 і Паўла каля 3 гадоў; у 1811 годзе — Іллю каля 60, Цімафея каля 22, Паўла каля 19, Іаана каля 8 гадоў і Аляксея, дастаткова дарослага для першага шлюбу ў 1816 годзе. Сваяцтва чатырох Ільічоў пакуль не даказана, а 24-гадовы Аляксей Анпілогаў, які памёр у 1826 годзе, улічваецца асобна і не зліваецца аўтаматычна з жаніхом 1816 года. [PUB-TYMOSHIVKA-ILYA-IVANOVICH-FAMILY-FINGERPRINT-1751-1816]

Першасныя развароты цімашэўскай кнігі 1812 года на FamilySearch адкрытыя і правяральныя. Чатыры звязаныя развароты прагледжаны ў павелічэнні: у чытэльных радках нараджэнняў № 58–86, сярод хросных бацькоў і ў пачатку раздзела памерлых мэтавыя варыянты прозвішча не знойдзены. Гэта абмежаваны адмоўны вынік, а не доказ адсутнасці сям'і ў сяле: пашкоджаныя ўчасткі і больш раннія радкі патрабуюць копіі лепшай якасці.

Для другаснага руху з Цімашэўкі ў Троіцкае знойдзена архіўная звязка 1842–1851 гадоў. РГИА 383-7-6260 змяшчае паводле апублікаванай выпіскі два спісы троіцкіх гаспадароў і дазволы займаць канкрэтныя дамы высланых духабораў. Ёй папярэднічаюць РГИА 383-5-4319 пра пасяленне на былых духаборскіх землях заходніх аднадворцаў і РГИА 384-2-1098 пра праект такога перасялення. Поўны спіс жыхароў у публікацыі не прыведзены, таму наяўнасць Анпілогавых і Хрэптавых застаецца задачай прагляду арыгіналаў. Звязка не тлумачыць прыход сям'і ў Цімашэўку каля 1810 года, але можа назваць ранейшае грамадства Сцяпана Іванавіча пры яго дакументаваным пераездзе ў Троіцкае пасля 1849 года. [PUB-RGIA-383-7-6260-TROITSKOE-RESETTLEMENT-1844-1851; PUB-RGIA-383-5-4319-384-2-1098-TROITSKOE-WESTERN-ODNODVORTSY]

Персанальныя звесткі пра сучасную прамую сямейную лінію ў гэтай версіі кнігі не публікуюцца.

Знойдзены новы кароткі шлях праверкі белгародскай гіпотэзы. У афіцыйнай АИС ГАРК лакалізавана справа ф. 27, воп. 1, спр. 1346 за 1813 год, усяго 5 аркушаў: Курскае губернскае праўленне прыклала выпіску пра людзей, якія выйшлі з Белгародскага павета ў Таўрычаскую губерню, а мясцовыя ўлады правяралі, ці ўсе яны прыбылі. Цімашэўка ў загалоўку не названа, таму сувязь нельга лічыць устаноўленай, але гэта найбольш кампактны кандыдат на паіменны кантроль белгародскай хвалі. Замаўляць трэба ўсю справу цалкам.

Практычны заказ падрыхтаваны асобна. ГАРК прымае пісьмовыя звароты па адрасе: 295050, Рэспубліка Крым, г. Сімферопаль, вул. Кечкеметская, 3; тэлефон для даведак: +7 (3652) 60-58-61. Паводле апублікаванага загаду ад 12 сакавіка 2024 года № 10 каляровая JPEG-выява дасавецкага дакумента пры 300 dpi каштуе 130 рублёў, а выява з гатовага лічбавага фонду — 60 рублёў. Для пяці аркушаў з адваротамі гэта дае арыенцір да 1300 альбо 600 рублёў адпаведна; дакладную суму і магчымыя дадатковыя выдаткі павінен пацвердзіць архіў. Падрыхтаваны тэкст запыту

Паралельны цэнтральны архіўны след апублікаваны для РГИА, ф. 1285, воп. 1, спр. 163: «О переселении казенных крестьян из Курской губернии в Таврическую по малоземелью» (Аб перасяленні казённых сялян з Курскай губерні ў Таўрычаскую з-за малазямелля). Публічны каталог РГИА не выдае дакладную картку па гэтым нумары, таму дата, аб'ём і наяўнасць паіменных дадаткаў пакуль невядомыя; справа можа адносіцца і да пазнейшай хвалі. Першым крокам трэба запытаць у архіва крайнія даты і колькасць аркушаў, і толькі затым замаўляць змест. Суседняя справа 1285-1-162 датычыцца перасялення з Курскай у Херсонскую губерню і не павінна падмяняць таўрычаскі адрас. [PUB-RGIA-1285-1-163-KURSK-TAURIDA-RESETTLEMENT-LEAD]

Выбарачныя даследчыцкія выпіскі з іншых спраў таго самага фонду ўдакладняюць міграцыйны фон суседніх паселішчаў. У РГИА 1285-1-71, арк. 95 запісана асобная партыя ў Балкі: 27 кастрычніка 1808 года з мястэчка Белікі Кабеляцкага павета накіроўваліся Мікіфар Заяц з таварышамі, усяго 25 мужчын і 17 жанчын. У апублікаваных выпісках са спраў 61, 71 і 110 Цімашэўка і прозвішчныя варыянты не названы. Гэта не поўны адмоўны вынік: аўтар прама папярэджвае, што праглядаў аб'ёмныя справы паскорана і выпісаў толькі частку зместу. Знаходка важная як метадычная мяжа — палтаўскае паходжанне адной партыі суседніх Балак нельга пераносіць на Цімашэўку або Анпілогавых без асобнага паіменнага радка. [PUB-RGIA-1285-1-61-71-110-VGD-EXCERPTS-1806-1812]

Для ранняга складу самой Цімашэўкі важная і адваротная міграцыя 1813–1814 гадоў. Калектыўнае прашэнне 334 мужчын з-за недахопу вады і рапарт пра першых 95 прыбылых у Кізіл-Яр могуць змяшчаць подпісы або спісы гаспадароў. Дакладныя адрасы: ГАРК 377-1-771, арк. 1 адв., 2, 3 адв., і 377-1-811, арк. 1, 7. Афіцыйны загаловак другой справы называе ўчасткі № 36 і 40, а апублікаваная цытата ўказа — № 39; да прагляду планаў гэтае разыходжанне не згладжваецца.

Яшчэ адна параўнальная прыкмета — рэдкая форма прозвішча «Антилогов». У Цімашэўцы ёю незалежна запісаны Аляксей Ільіч у 1816 годзе і Цімафей Ільіч у 1844 годзе. Такая самая форма сустракаецца ў апублікаваным пераліку Кромскага павета 1710 года і ва ўраджэнца Кромскага павета ў спісах Першай сусветнай вайны. Гэта ўзмацняе кромскі кірунак як арфаграфічны кантроль, але не замяняе супадзення поўнага двара Іллі Іванава сына ў рэвізіі 1795 або 1811 года.

Асобны запіс пра нараджэнне Васіля ў Міхаіла Антилогова (так у запісе) і Дар'і 8 сакавіка 1811 года больш не лічыцца ранняй мелітопальскай кропкай. Паўторная праверка паказала, што індэкс FamilySearch увогуле не называе месца падзеі, сам разварот не змяшчае загалоўка прыхода, а DGS 005684009 аб'ядноўвае Тыраспаль, Крамянчуг, Мелітопаль, Херсон, Аляксандрыю, Елісаветград і Альвіяпольскі павет. Архіўны паказальнік вызначае ДАОО 37-3-153 як зводную справу па ўсёй Херсонскай губерні. У мелітопальскім блоку метаданых пералічаны 1794–1795, 1807, 1814 і 1819 гады, але не 1811-ы. Таму дакумент пацвярджае сям'ю Міхаіла Антилогова, аднак не даказвае яе сувязь ні з Мелітопалем, ні з Цімашэўкай; дакладны прыход трэба ўстанавіць па тытульным аркушы блока перад выявай 62. [FS-3QS7-L937-H9CY-5]

Супастаўленне не спынілася на адмоўнай папраўцы. У іншым першасным акце 21 верасня 1812 года запісаны Іван, сын Міхаіла і Дар'і, у казённым паселішчы Херсонскага павета; прозвішча на бляклым аркушы індэксавана як «Анпимгов» і пакуль не прымаецца безагаворачна. 8/16 мая 1816 года ў новагеоргіеўскім раздзеле кнігі ўжо ўпэўнена названы Феадот, сын Міхаіла Антилогова і Дар'і. Дакладная рэдкая пара бацькоў і нармальны інтэрвал паміж нараджэннямі робяць тоеснасць сем'яў 1811 і 1816 гадоў моцнай гіпотэзай, а акт 1812 года — верагодным прамежкавым звяном. Яшчэ раней, у Альвіяпольскім павеце 8 снежня 1806 года памёр трохгадовы Філіп, сын Міхаіла Антилогова; маці не названа, таму гэта толькі магчымы працяг таго самага дома. Атрымліваецца асобны паўднёвы маршрут Альвіяпольскі/Херсонскі павет—Новагеоргіеўск, які нельга змешваць з цімашэўскімі сынамі Іллі Іванавіча без прамога сваяцтва. [FS-MIKHAIL-DARYA-ANTILOGOV-SOUTHERN-COHORT-1806-1816]

Крыніцы

  • ДАЗО, ф. Р-5593 — метрычныя і актавыя кнігі; S-DAZO-METRICS
  • ДАЗО, ф. Р-4632, воп. 1 — Цімашэўскі сельсавет і пагаспадарчыя кнігі; S-TYM-LOCAL-COUNCIL
  • FamilySearch — лічбавыя метрычныя кнігі і акты грамадзянскага стану.

Задача

Першым кароткім заказам атрымаць цалкам ГАРК, ф. 26, воп. 1, спр. 1838 (7 аркушаў) і спр. 1651 (4 аркушы), затым рэвізскія дадаткі ГАРК, ф. 16, воп. 1, спр. 247. Пасля іх атрымаць усе 5 аркушаў ГАРК, ф. 27, воп. 1, спр. 1346. Затым атрымаць паіменныя дадаткі да спраў ГАРК, ф. 27, воп. 1, т. 2, спр. 1014 і ф. 377, воп. 1, спр. 680, а таксама спісачныя дадаткі 377-1-771 і 377-1-811; паралельна ўстанавіць першасны радок Еўдакіма Трафімава Анпілогава: спачатку праверыць літару «А» ў імянным алфавіце РГАДА, ф. 350, воп. 2, спр. 243, арк. 1–31, затым па адсылцы замовіць яго двор з блока Трохізбенскай на арк. 835–1063. Двор 1762 года ўжо прачытаны па лічбавым дублеце ГАВО И-18-1-103 і не змяшчае чаканага Іллі Іванава сына; цяпер трэба супаставіць Анісіма з рэвізіяй 1744–1746 гадоў у И-18-1-29 і праверыць найбліжэйшую да перасялення справу И-18-1-175, арк. 79–165 за 1797–1801 гады. Кубанскую лінію правяраць па поўным двары Анпілавых у ГАСК 1209-1-1 за 1815 год і па сям'і Тараса Самойлавіча ў спавядальным роспісе Ціфліскай 1827 года. Галоўны пошук цімашэўскай лініі весці па прамых выхадцах з Абаянскага, Белгародскага, Карачанскага, Суджанскага і Цімскага паветаў і паралельна па дакладных аркушавых блоках шостай рэвізіі Кромскага павета ГАОО 760-1-248. Першым кропкавым белгародскім заказам зрабіць ГАКО 184-2-299А, арк. 331–331 адв.: праверыць поўны двор Фёдара Данілава Зайцава на дачку Анастасію і адзнакі пра выбыццё; затым узяць арк. 321–322 па Гасцішчавых і параўнаць абедзве сям'і з раннімі шлюбамі Цімашэўкі. Следам атрымаць Непхаева ў шостай рэвізіі — ГАКО 184-2-349, арк. 567–598 адв. — і выпісаць усе мужчынскія двары з адзнакамі пра выбыццё; пасля гэтага знайсці ўнутраны аркушавы блок сяла ў ужо вызначаным томе сёмай рэвізіі 1816 года — ГАКО 184-2-370. Асобна ў ГАКО 184-2-299, арк. 247–266, шукаць Аляксея Гасцішчава з прыкладна гадавалым Мацвеем; узрост ужо пацверджаны першасным аркушам смерці 1826 года. Паралельна знайсці ў спісах 1811 і 1816 гадоў будучага 24-гадовага Аляксея Анпілогава, які памёр адразу пасля Мацвея: адпаведна хлопчыка каля дзевяці гадоў і падлетка каля чатырнаццаці гадоў. Яго бацька і ранейшае месца далучэння могуць вызначыць другі ранні дом цімашэўскіх Анпілогавых і прамое паселішча выхаду. Для больш ранняй праверкі суседскай сеткі лакалізаваны перапіс Сажэнскага стана 1748 года — РГАДА 350-2-297. У ім Гасцішчава пачынаецца на арк. 289 адв., Непхаева на арк. 307, Азёрава на арк. 330 адв. Паралельная справа 350-2-300 асобна ўлічвае маларосаў і зноў ставіць Гасцішчава і Непхаева побач. Супастаўленне дзвюх кніг можа паказаць, ці былі будучыя перасяленчыя прозвішчы суседзямі ўжо за 62 гады да заснавання Цімашэўкі і да якой сацыяльнай групы яны належалі; пакуль гэта дакладны аркушавы маршрут, а не прачытаныя сем'і. [PUB-RGADA-350-2-297-GOSTISHCHEVO-NEPHAEVO-OZEROVO-1748-NETWORK] Рэзервовы маршрут праз FamilySearch DGS 004810595 і 004810596 цяпер правераны па першасных тытульных кадрах. Кіеўскі подпіс waypoint пазначае архіўнае захоўванне: на саміх кадрах прама напісана Белгородская епархия, фонд 2009, вопіс 1, справы 4856 і 4857. Таму ранейшае закрыццё плёнак як «не белгародскіх» адменена. У той самы час адкрытыя пастаронкавыя паказальнікі вядомых дыяпазонаў паказваюць пераважна Харкаўскае аддзяленне і прыходы Слабадской Украіны; Непхаева, Гасцішчава, Азёрава, Сажнае і Козмадзям'янскае ў даступным паказальніку не знойдзены. Гэта паніжае прыярытэт ручнога прагляду, але не даказвае адсутнасці паселішчаў або прозвішчаў у неіндэксаваных кадрах. Асноўны пошук трэба весці па лакалізаваных справах ГАКО, а да гэтых DGS вяртацца пры з'яўленні патрэбнага загалоўка прыхода або больш поўнага паказальніка. [PUB-TSDIAK-2009-1-4856-4857-BELGOROD-EPARCHY-FILM-AUDIT] Супастаўляць людзей трэба па імёнах, імёнах па бацьку, узросце, складзе сям'і і прамых адзнаках пра выбыццё або далучэнне, а не па адной рэдкасці прозвішча.

Новы кромскі адваротны тэст

У Кромскім павеце выяўлена асобная малая вёска Анпілогаўка. Яе дадатковая рэвізская казка 1834–1840 гадоў займае ўсяго чатыры аркушы: ГАОО, ф. 760, воп. 1, спр. 264, арк. 345–348 адв. Гэта важней за само сугучча назвы: ранейшыя нумары жыхароў могуць вывесці проста да іх двароў рэвізіі 1816 года.

Першасны ўнутраны рэестр 1850 года называе яе деревней Анпилоговой (вёскай Анпілогавай) Слабадскога грамадства і лічыць 7 мужчын і 7 жанчын-аднадворцаў. Афіцыйны даведнік ГАОО за 1858 год зноў фіксуе Анпілогаўку таго самага грамадства і 6 дзяржаўных сялян мужчынскага полу. Значыць, гэта было малюсенькае, устойлівае паселішча, якое практычна можна рэканструяваць цалкам.

Новы адваротны кантроль лакалізаваў гэты высялак значна дакладней. У першасным рэестры шостай рэвізіі 1811 года асобнай Анпілогаўкі яшчэ няма, затое сяло Слабада займае кароткі блок ГАОО 760-1-248, арк. 484–495 адв. У перапісе 1710 года менавіта ў сельцы Слабадзе апублікавана рэдкая літаральная форма рейтар Антилогов (рэйтар Антилогов) — такая самая форма прозвішча незалежна з'яўляецца ў Цімашэўцы ў Аляксея і Цімафея Ільічоў.

Афіцыйная друкаваная табліца па звестках 1866 года ўжо не змяшчае асобнай Анпілогаўкі. Яна называе Малахаву (Слабаду), Старыя Турці і Чармошную, а Мітасаўку і Пятніцкую аб'ядноўвае як варыянты назвы чатырохдворнай Крапіўкі каля Свапы. Колькасць жыхароў Малахавай (Слабады) амаль супадае з сялом Слабадой ведамасці 1850 года, таму адміністрацыйнае грамадства цяпер прывязана да канкрэтнага Турцінска-Свапскага кластара. Знікненне асобнага радка Анпілогаўкі паміж 1858 і 1866 гадамі сумяшчальнае з далучэннем або перайменаваннем малога высялка, але канкрэтнае паселішча, якое яго прыняло, пакуль не даказана. [PUB-GAOO-760-1-248-KROMY-1811-INTERNAL-REGISTER] [PUB-RGADA-1209-1-1040-KROMY-ANPILOGOVY-1710] [PUB-SNMR-OREL-KROMY-ANPILOGOVKA-ABSORPTION-1866]

Пакуль нельга сцвярджаць, што жыхары самога высялка насілі прозвішча Анпілогаў або былі звязаны з Цімашэўкай. Але пошук цяпер змяняе кірунак: ад чатырох аркушаў Анпілогаўкі назад да Слабады 1816 года, а не ад соцень аркушаў Кромскага павета ўсляпую. Вынікі захаваны шасцю ўзаемазвязанымі Records: тры кропкі 1834–1858 гадоў, першасны аркушавы адрас 1811 года, прозвішчны кластар 1710 года і афіцыйны кантроль знікнення асобнага радка ў 1866 годзе.

Дакументаваная сям'я, 1891–1914

Шлюб Рыгора Андрэевіча Ампілогава і Еўдакіі Ісідораўны Рыкавай заключаны 7 кастрычніка 1891 года. Знойдзены запісы пра нараджэнні адзінаццаці дзяцей: Пелагеі (1892), Еўфімія (1894), Агафіі (1896), Алены (1897), Феадора (1900), Аляксея (1903), Кацярыны (1905), Іаана (1907), Клаўдзіі (1909), Уладзіміра (1910) і Валянціны (1914).

Унутры гэтай паслядоўнасці сустракаюцца формы прозвішча Анпилев, Анпилов, Анпилогов і Ампилогов. Паўтор бацькоў дазваляе звязваць запісы ў адну сям'ю, але варыянты напісання захоўваюцца пры кожнай крыніцы.

Асобна захоўваецца аднайменны Рыгор Андрэевіч, які ў 1884 годзе ва ўзросце 18 гадоў ажаніўся з Ірынай Іванаўнай Найдзёнавай. Узрост не дазваляе аўтаматычна лічыць яго тым самым чалавекам.

Новыя групы, 1899–1924

  • 24 кастрычніка 1899 года зарэгістраваны шлюб Андрэя Андрэевіча Ампілогава і Анастасіі; прозвішча нявесты пакуль не прачытана. Гэты Андрэй меркавана, але яшчэ не канчаткова, атаясамлены з бацькам Ляонція Андрэевіча, які нарадзіўся 22 студзеня 1903 года.
  • Шлюб Аляксандра Васільевіча Ампілогава і Еўдакіі Антонаўны Яроміной ад 26 кастрычніка 1901 года знойдзены ў трох выявах. Яны ўлічваюцца як тры крыніцы адной падзеі, а не як тры шлюбы.
  • Ляонцій Андрэевіч Ампілогаў і Наталля Іванаўна ўказаны бацькамі дачкі, якая нарадзілася 8 студзеня 1922 года; імя дачкі пакуль неразборлівае.
  • У грамадзянскіх актах 1922 года знойдзены таксама Ганна Уладзіміраўна Ампілогава і меркавана Марыя Арсеньеўна Ампілогава. У 1924 годзе знойдзены Павел Арсенцьевіч Амилогов (так у запісе).

Няяснае чытанне «Илья Ампилов» (Ілья Ампілаў) на выяве 7 плёнкі 007817719 захоўваецца асобна і не далучана ні да адной сям'і.

Дакладная крыніца для праверкі пераходу Сарокіна → Бор

Знойдзены не яшчэ адзін агульны спіс, а спецыялізаваная кніга ўбытку: РГАДА, ф. 350, воп. 2, спр. 3400, арк. 1–1166. Паводле апублікаванага архіўнага апісання, у ёй сабраны жыхары Старога Оскала і дзевяці станаў, якія выбылі пасля першай рэвізіі; кніга складзена ў 1748 годзе. Калі паведамленне пра пераход часткі Анпілавых з Сарокіна ў Бор заснавана на прамой рэвізскай формуле, найверагодней шукаць яе трэба менавіта тут.

Але гэта пакуль адрас крыніцы, а не знойдзены прозвішчны радок. Таму маршрут на карту не дадаецца. Праверка павінна шукаць не толькі прозвішча, але і Дзяміда, Івана Дземідавіча прыкладна 1717 года нараджэння і калектыўныя кірункі выбыцця суседніх сарокінскіх двароў. Вынік затым трэба звесці з поўным дваром Бора 1762 года, дзе чакаецца Ілья каля 11 гадоў. [PUB-RGADA-350-2-3400-STARY-OSKOL-DEPARTED-ANPILOV-SEARCH-1748]

Гл. маршрут да мацерыковай Таўрыі і агульны рэестр людзей.